ჩემმა შვილებმა ჩემი სახლი უფასო ბაგა-ბაღად აქციეს… სანამ ერთ დღესაც არ ვთქვი „საკმარისია“ და გაფრთხილების გარეშე არ წავედი. „დედა, აღარ მუშაობ.
ვახშმის შუაში ჩემმა ქმარმა სიცილით უთხრა ჩვენს მეგობრებს, რომ არავის არ ვჭირდებოდი და მე სიბრალულის გამო მომიყვანა ცოლად.. მთელი მაგიდა ნახევარი წამით
ჩემი ქმარი სარკის წინ იდგა და პერანგს ისწორებდა, თითქოს პაემანზე მიდიოდა — არა სამსახურში. ზედმეტად ბევრი სუნამო, ზედმეტად ბევრი აღფრთოვანება… მეტისმეტად
დილა, როცა ტელეფონი არ ჩერდებოდა თებერვლის მოღუშულ დილას, ზუსტად 6:12-ზე, ადრიან უიტეკერი უკვე იჯდა თავის მანქანაში, ვაშინგტონის შტატის ქალაქ ტაკომაში
დილით 6:14-ზე, როცა აეროპორტისთვის ჩემოდანს ვკრავდი, ტელეფონი გამინათდა — ქმრის შეტყობინება იყო. „აეროპორტში ნუ წახვალ. მალდივებზე ჩემს მდივანს მივყავარ.
როცა ფენიქსში ვმუშაობდი და კლიენტისთვის პრეზენტაციას ვაკეთებდი, ჩემი ტელეფონი კონფერენც-მაგიდაზე გრძნობის მსგავსად დაუღონებლივ იწყებდა კანკალ.
ჩემი ქალიშვილის, ლაურას, დაკრძალვა ჩემი ცხოვრების ყველაზე მძიმე დღე იყო. ეკლესია სავსე იყო — თანამშრომლები, მეზობლები, შორეული ნათესავები და უცნობები
ჩემი ქორწილის წინა ღამეს მივხვდი, რომ მეზობელ სასტუმროს ნომერში მყოფი ქალები ჩემი მეგობრები არ იყვნენ. ეს მოხდა ღამის თორმეტის შემდეგ, ნიუპორტში, როდ-აილენდის
ჩემს სახელია ემილი კარტერი, და რვა წლის განმავლობაში ყველაფერს ვხარჯავდი ჩემს ქორწინების შენარჩუნებაზე. ვმუშაობდი ნაწილობრივ სტომატოლოგიურ კლინიკაში, ვგეგმავდი
ნაწილი 1 მიწისძვრის შემდეგ, ოთხი წლის ქალიშვილს ხელში ჩაჭიდებულმა, თავშესაფრის საძებნელად მშობლების სახლში მივედი. მაშინ დედამ ცრემლის გარეშე მითხრა: „შენ









