მე ცხრა თვის ორსული ვიყავი, როცა განქორწინების საბუთები მომიტანეს. არა დრამატული დაპირისპირების დროს. არა რომელიმე აფეთქებული ჩხუბის შუაგულში.
„აქედან გაეთრიე, შენ უბადრუკო!“ — დედამთილმა მემკვიდრეობის ცერემონიის შემდეგ ქუჩაში, ძველ ჩემოდანთან ერთად, გააგდო იგი და ვერც კი წარმოედგინა, რა საიდუმლო
ნაწილი 1 როცა ხულიანი გულის შეტევით გარდაიცვალა, ვალენსიაში ყველამ ივარაუდა, რომ ქვრივი, კარმენ ორტეგა, მშვიდად დარჩებოდა—დარდიანი და ყოველთვის მზად სხვებისთვის.
მე მჯერა, რომ ველოდი, ბოლო რამ, რაც ნამდვილად მიკეთებდა მნიშვნელობას, დამეტოვებინა, მხოლოდ იმისთვის, რომ კიდევ ერთი თვე გადამეტანა. არ წარმომედგინა, რომ
შუადღე, როცა ყველაფერი ჩუმად დაიწყო შეცვლა თითქმის ერთი თვეა, რაც ჩემი შვილი მეისონი აღარ ჰგავს იმ ხმაურიან, მოუსვენარ ბიჭს, რომელიც ადრე ჩვენი სახლის
მე და ჩემი ქმარი ქუჩაში გამოგვაგდო იმ დღეს, როცა ბავშვის გაჩენა ახლახან მქონდა. მოვდიოდი საშინელი სისხლდენით, ორ დღიან შვილს მკერდზე მიმეფერებოდი, მარქვლელი
სწორედ დილის 2:30-ზე, როცა მეუღლის დედის ოთახს ჩავუარე, ჩემი ქმრის ჩურჩული გავიგონე, რომელმაც ადგილზე გამაქვავა. „აღარ შემიძლია ასე, დედა… არ ვიცი, კიდევ
მე თვეში 1.5 მილიონ პესოს ვუგზავნიდი დედას, რათა მშობიარობის შემდეგ ჩემს ცოლზე ეზრუნა. მაგრამ ერთ დღეს, როცა მოსალოდნელზე ადრე დავბრუნდი სახლში, დავინახე
დენიელ უიტმორი მჭიდროდ ჩაჭერდა წერილს, თითქოს წყალქვეშ ჩაძირული ადამიანი ხის ტოტს იჭერდა. სქელმჭედელი ქაღალდი მის ხელებში ოდნავ იკრთოდა, თუმცა მანჰეტენის
**ნაწილი 1 — სინანული, რომელსაც ვატარებ** ოცდაოთხი კი არა, ოცდაოთხზე მეტი — ოცდაოთხი? არა. **ოცდათოთხმეტი წლის ვარ.** თუ ვინმე მკითხავდა, რა არის ჩემი









