მე წამოვიყვანე ჩემი გარდაცვლილი ბებიის სამკაული სასესხო მაღაზიაში, რომ ქირა გადამეხადა — შემდეგ ანტიკვარულმა მოვაჭრემ გაციალა სახე და თქვა, რომ 20 წელი მელოდა.

เรื่องราวที่น่าสนใจ

მე მჯერა, რომ ველოდი, ბოლო რამ, რაც ნამდვილად მიკეთებდა მნიშვნელობას, დამეტოვებინა, მხოლოდ იმისთვის, რომ კიდევ ერთი თვე გადამეტანა.
არ წარმომედგინა, რომ სასესხო მაღაზიაში შესვლა გამოტყობდა წარსულს, რომელიც არც კი ვიცოდი, რომ ჩემი იყო.

განქორწინების შემდეგ, თითქმის არაფერი მქონდა — მხოლოდ მორფიებული ტელეფონი, რამდენიმე პარკი ტანსაცმელი, რომელიც აღარ მიკეთებდა მნიშვნელობას, და ერთი რამ, რაც ფიცად მქონდა, რომ არასოდეს დავკარგავდი: ჩემი ბებიის ყელსაბამი.

ეს იყო ყველაფერი, რაც შემრჩენოდა.

ჩემი ყოფილმა არა მხოლოდ მიმატოვა — მან გააკეთა ისე, რომ ფეხი ვერ გადამედგა. მე უკვე გატეხილი ვიყავი დაღუპული ორსულობის გამო, როდესაც, ერთი კვირის შემდეგ, ის წავიდა ახალგაზრდა ქალისთვის.

კვირების განმავლობაში, მხოლოდ ინსტიქტით გადავრჩი. ზედმეტი ცვლილებები რესტორანში, ყოველი ჩაწერა ისე ვითვლიდი, როგორც ჰაერი. მაგრამ მონდომება მხოლოდ ასე შორს გატარებს.

მერე მოვიდა ბოლო გაფრთხილება, დაკრული ჩემი აპარტამენტის კარზე.

მე ქირა არ მქონდა.

გულის სიღრმეში უკვე ვიცოდი, რა უნდა გამეკეთებინა.

ჩვეულების უკან, კარადიდან გამოვიღე საჩუქრის ყუთი. შიგნით, ძველ შარფში შემოვურაკრაკე, იდო ყელსაბამი, რომელიც ბებიამ მაჩუქა — ნივთი, რომელსაც 20 წელზე მეტი ვუხდიდი დაცვას.

ახლა სხვაგვარად მიგრძვნია. მძიმე, თბილი. თითქოს თავად გასაგებია.

„მაპატიე, ნანა,“ ჩუმად ვთქვი. „მხოლოდ ცოტას დრო მჭირდება.“
მოდიოდი გადაღლილი, ვეძებდი სხვა გამოსავალს. მაგრამ დილა მოვიდა — და რეალობაც.

სასესხო მაღაზია იყო ქალაქის ცენტრში, ადგილი, სადაც ადამიანები მხოლოდ მაშინ შედიოდნენ, როცა სხვა არჩევანი არ ჰქონდათ. კარის ზარი დაირხა, როცა შევედი.

„მჭირდება ამის გაყიდვა,“ ვთქვი, ყელსაბამი დადგა კაუნტერზე.

კაცი მის უკან დაიმშვენა, როგორც კი დაინახა.

მისი სახე გავიდა ფერისგან.

„სად მოიპოვე ეს?“ ჩურჩულით მკითხა.

„ეს ჩემი ბებია იყო,“ ვუპასუხე. „მხოლოდ ქირისთვის მჭირდება საკმარისი თანხა.“

„სახელი რა იყო?“

„მერინდა.“

მან უკან გაიწია, კაუნტერის მჭიდროდ დაჭერით. „საყვარელო… გთხოვ, დაჯექი.“

გულის სიღრმეში დავიცადე.

„ფალსიფიკატი ხომ არ არის?“

„არა,“ თქვა, ხმა ყრუდ. „ძალიან ნამდვილია.“

მანამდე, სანამ ვუპასუხებდი, აიღო ტელეფონი.

„მე მაქვს ეს. ყელსაბამი. ის აქ არის.“

გრძნობა გამაცრა.

„ვის ურეკავ?“

ის მომხედა, თვალები ფართოდ. „საყვარელო… ვინმე 20 წლის განმავლობაში გეძებდა.“

მანამდე, ვიდრე ვუპასუხებდი, უკანა კარი გაიღო.

„დეზირე?“

ის შევიდა — უფროსი, მაგრამ უტყუარი. ჩემი ბებიის უახლოესი მეგობარი.

„მეძებდა შენს,“ თქვა, მოულოდნელად ჩამიხუტა.

მერე მითხრა ჭეშმარიტება.

ჩემი ბებია არ იყო ჩემი ბიოლოგიური ბებია.

მან იპოვა მე, როგორც ბავშვი — მარტო, ბუჩქებში დამალული, იმ ყელსაბამით.

სახელი არ იყო. წერილი არ იყო. მხოლოდ მე.

ის მაინც აღზარდა.

და დეზირემ 20 წელი გძებნა, საიდან მოვედი.

ყელსაბამი იყო ერთადერთი მინიშნება.

„და ახლა,“ დეზირემ ჩუმად თქვა, „მე ვიპოვნე ისინი.“

ამ მომენტში ყველაფერი შეიცვალა.
შემდეგ დღეს, შევხვდი მათ — ჩემს ნამდვილ მშობლებს.

ისინი მრავალი წელი ეძებდნენ, არასოდეს დაკარგავდნენ იმედს, როცა მე მათგან ბავშვობიდან წაიყვანეს.

და ახლა, რაღაცნაირად… ისინი ისევ იპოვეს მე.

მაშინ შუადღეს, გავყევი მათ სახლში.

სიცოცხლეს, რომლის შესახებაც არასოდეს ვიცოდი.

მოვდექი იქ, ყელსაბამით ხელში, რომელსაც თითქმის ვყიდდი, და პირველად დიდი ხნის შემდეგ მივხვდი —

მე უკვე აღარ ვცდილობდი მხოლოდ გადარჩენას.

მე ბოლოსთვის ვიწყებდი თავიდან.

Visited 3 499 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий