მარკო მოვიდა და ძლიერად ჩამეხუტა. მისი მკერდის კანკალი ჩემსას ებჯინებოდა. ჩემი შვილი — იგივე ბავშვი, რომელსაც ზამთარში ავად რომ გახდებოდა, საბნებში ვხვევდი
კვირის საღამოს შემოწმება კვირა საღამოები ლოს-ანჯელესში ყოველთვის იმაზე მძიმედ იგრძნობოდა, ვიდრე უნდა ყოფილიყო. სიცხე მზის ჩასვლის შემდეგაც დიდხანს რჩებოდა
გრძნობა, რომელსაც ვერ ავიცილებდი მაშინ ჩემს ქალიშვილთან სტუმრობა არ მქონდა დაგეგმილი. მაგრამ რამდენიმე კვირის განმავლობაში რაღაც შინაგანი ხმა ჩუმად არ მიშვებდა.
„შვილო… არ ვიცი, ღმერთმა რატომ გადაგკვეთა ჩემი გზა,“ — ასე სუსტი ხმით მითხრა, რომ უფრო ახლოს მომიწია, რათა კარგად გამეგონა, — „მაგრამ როცა შენს გადახდას
მე მოვკერე ქალიშვილის კაბა საბავშვო ბაღის დამამთავრებელი ცერემონიისთვის ჩემი გარდაცვლილი ცოლის უკან დარჩენილი ძვირფასი ნივთებიდან. როცა ერთმა მდიდარმა
დღე პატარა ტყუილით დაიწყო — იმგვარი ტყუილით, რომელსაც ბევრი თორმეტი წლის ბავშვი ერთხელ მაინც ეუბნება უფროსებს. ვალერია საბანში იყო გახვეული და მთელი ძალით
წლების მანძილზე ღალატს ვახორციელებდი ცოლზე, ისე, რომ მან არასდროს არაფერზე ეჭვი შეიტანა. მაგრამ ერთ დღეს, როცა დავინახე, როგორ ეჭირა ხელში სხვა მამაკაცის
ჩემმა 17 წლის ასაკში ვაჩინე ქალიშვილი და იმავე დღეს მივეცი აყვანისთვის. შემდეგი 15 წლის განმავლობაში ეს გადაწყვეტილება ყველგან მიყვებოდა.
წვიმა იწყება ჩურჩულით და სწრაფად გადაიქცევა სარტყმად. როდესაც შენ და შენი ცოლი ტროტუარზე ჩახვალთ, სან-რაფაელზე ცა გაიხსნა და ყინულის ნიაღვრებით მძლავრად
სამი კვირის განმავლობაში ჩემი შვილი, მია, ყოველ საღამოს ძილის წინ ერთსა და იმავე უცნაურ წინადადებას იმეორებდა: „დედა… ჩემი საწოლი ძალიან ვიწროა.









