ნაწილი 1 „ჯობდა სამოცი წლის ქალი მოგეყვანა ცოლად, ვიდრე ნორმალური გოგო ეპოვა!“ ასე მიყვიროდა დედაჩემი ეზოს შუაგულში, ჩემი ბიძების, მეზობლებისა და გაზის
როდესაც ადამიანები ესმით სიტყვას „ბიძა“, ჩვეულებრივ წარმოიდგენენ ვიღაცას, ვინც დღესასწაულებზე ჩნდება ხმამაღალი ხუმრობებით და იაფფასიანი საჩუქრებით.
ჩემი დაბადების დღის დილას მამაჩემი შემოვიდა, შეხედა ჩემს სახეზე დალურჯებულ ადგილებს და მკითხა: „ჩემო კეთილო… ეს ვინ დაგიშავა?“ სანამ მე პასუხის გაცემას
ზარი თორმეტი წლის წინ, ცივი ოქტომბრის დილით დარეკა. ყავას ვსვამდი, როცა ტელეფონმა დარეკა. მოპირდაპირე ბოლოზე წმინდა მარიამის საავადმყოფოს ექთანი იყო.
ჩემი დედამთილი, პატრიცია, პირველივე შეხვედრისას ისე შემომხედა, როგორც იუველირი უყურებს საეჭვო ბრილიანტს. არა სითბოთი – ეჭვით. ქორწილის მიღებაზე დეივს თავაზიანად
მე ვიშვილე და გავზარდე ჩემი დის სამეული მას შემდეგ, რაც ის მშობიარობას გადაჰყვა. ხუთი წლის განმავლობაში ისინი გახდნენ ჩემი მთელი სამყარო—ჩემი მიზანი, ჩემი
დილა ჩვეულებრივად დაიწყო. დენიელ ჰარტველი შავი სედანიდან გადმოვიდა თავისი საოფისე ცენტრის წინ, მორგებული კოსტუმის მანჟეტს ასწორებდა, მდივანი კი გვერდით
პრომის საღამო ჩვეულებრივი უნდა ყოფილიყო — დასავიწყებელიც კი. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა იმ მომენტში, როცა კარიდან გავედი კაბით, რომელიც მამაჩემის ძველი
ლუპიტამ დროის განსაზღვრა საათის გარეშე ისწავლა. დილა დგებოდა ნათელი შუქით, რომელიც ნაგავსაყრელს ფარავდა და პირველი სატვირთო მანქანების ღრიალით.
როცა ოცდათექვსმეტი წლის გავხდი, სოფელში ჩურჩული უფრო ხმამაღალი გახდა, ვიდრე ოდესმე. „ჯერაც არ გათხოვილა?“ „მარტო დარჩება.“ „იქნებ რამე პრობლემა აქვს…“









