მამის პატივსაცემად, მისი სამხედრო ფორმიდან ჩემი პრომის კაბა შევკერე — დედინაცვალი დამცინოდა, სანამ სამხედრო ოფიცერი არ მოვიდა წერილით, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

เรื่องราวที่น่าสนใจ

პრომის საღამო ჩვეულებრივი უნდა ყოფილიყო — დასავიწყებელიც კი. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა იმ მომენტში, როცა კარიდან გავედი კაბით, რომელიც მამაჩემის ძველი სამხედრო ფორმისგან შევკერე. ჩემმა ახლობლებმა სიცილით მიმიღეს.

შემდეგ კარზე ვიღაცამ დააკაკუნა… და არაფერი ისე აღარ იყო, როგორც ადრე.

იმ ღამეს გავიგე, რას ნიშნავს ერთგულება — და რა გრძნობაა, როცა საკუთარ ცხოვრებას ისევ იბრუნებ.

როცა პირველად დავიწყე კერვა, ხელები ისე მეკანკალებოდა, ნემსი ცერა თითში ჩავარჭე. ტკივილი გადავყლაპე, სისხლი მოვიწმინდე და გავაგრძელე — ფრთხილად, რომ არც ერთი წვეთი არ დაცემოდა ზეთისხილისფერ ქსოვილს, რომელიც ჩემს საწოლზე იყო გადაფარებული.

კამილა და მისი ქალიშვილები რომ გაიგებდნენ, რომ მამის ფორმას ვიყენებდი, ამის სიცილს ვერასოდეს მორჩებოდნენ.

პიჯაკი სახელოებში ნახმარი იყო, წლების გამოყენებისგან დარბილებული.

ხშირად ვეფერებოდი მას, მას შემდეგ რაც გავიგეთ, რომ ის სახლში აღარ დაბრუნდებოდა — ვისუნთქავდი მისი სამართებლის, მარილისა და ზეთის სურნელს.

ახლა კი, თითოეული ნაკერი თითქოს მე თვითონ ვაწყობდი თავს ნაწილ-ნაწილ.

პრომზე არასდროს მიოცნებია. არა ისე, როგორც ჩემმა დედინაცვალმა დებმა, ლიამ და ჯენმა.

ერთ შაბათს დილით სამზარეულოში შევედი და ლია ჟურნალებით გარშემორტყმული დავხვდი.

— ჩელსი, რომელი მოგწონს უფრო? სახელოების გარეშე თუ გულის ფორმის ყელით? — მკითხა.

სანამ პასუხს გავცემდი, ჯენმა ყურძენი შეაყლაპა.

— რატომ ეკითხები? ის ალბათ მამამისის ფლანელის პერანგით გამოჩნდება ან რაღაც ძველი კაბით.

მხრები ავიჩეჩე.
— ვფიქრობ, ორივე მშვენივრად გამოგივა. არ მიფიქრია ამაზე.

ლიამ გაიღიმა.
— არაფერი გიფიქრია? ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი საღამოა.

მეც გავუღიმე — მაგრამ შიგნით ის მომენტები მახსენდებოდა, როცა მამა კერვას მასწავლიდა, ხელებს უმანქანოზე მიმართავდა.

დედის გარდაცვალების შემდეგ, ეს წამები ყველაფერს ნიშნავდა.

ყველაფერი შეიცვალა, როცა მამა კამილაზე დაქორწინდა.

უცებ გაჩნდა ორი დედინაცვალი და — კამილას სიკეთე მხოლოდ მაშინ არსებობდა, როცა მამა სახლში იყო.

როგორც კი ის მიდიოდა, მისი ღიმილი ქრებოდა. ჩემი საქმეები გამეორდა. ლიამ და ჯენმა ჩემს კართან დაიწყეს სამრეცხაოს დატოვება.

ხანდახან მამის კარადაში ვდგებოდი, მის პიჯაკს ვეხვეოდი და ჩუმად ვჩურჩულებდი:

— მომენატრე, მამა.

და გონებაში მის ხმას ვესმოდი:
— მეამაყები შენით, ჩელს. რასაც არ უნდა აკეთებ, ისე ჩაიცვი, თითქოს მთელი გულით გინდა.

სწორედ მაშინ გადავწყვიტე.

პრომზე მის ფორმას ჩავიცვამდი — არა ისე, როგორც იყო, არამედ რაღაც ახლად გარდაქმნილი.

ეს ჩემი საიდუმლო გახდა.

კვირების განმავლობაში ჩუმად ვმუშაობდი.

საქმეების დამთავრების შემდეგ, მაგიდის ნათურის ქვეშ ვჯდებოდი და გვიან ღამემდე ვკერავდი. ხანდახან მას ღამე მშვიდობისას ვუსურვებდი.

ერთ შუადღეს ვკერავდი, როცა ჯენმა კარის დაკაკუნების გარეშე შემომირბინა, ხელებში კაბებით სავსე ჩანთა ეჭირა.

სწრაფად გადავაფარე საბანი ჩემს ნამუშევარს.

— რას მალავ, ციცერელა? — გაიცინა მან.

— არაფერს. უბრალოდ დავალებას ვაკეთებ.

მან ხმამაღლა ამოისუნთქა და ნაოჭიანი კაბა ჩამიწვდა.
— ეს ლიასთვის გააუთოვე დღეს. და არ გააფუჭო.

— კარგი.

მან საბანს გადახედა, მაგრამ საბოლოოდ გავიდა.

როცა კარი დაიკეტა, ნამუშევარი გადავაფარე და გავიღიმე.

მამა ამას «ფარულ კერვას» დაუძახებდა.

პრომამდე სამი ღამით ადრე, ისევ თითი დავიჭრი.
სისხლის წვეთი შიდა კეფაზე დაეცა.

ერთი წუთით, არათანაბარ ნაკერებს რომ შევხედე, თითქმის დავნებდი.

მაგრამ არ დავნებდი.

როცა კაბა მოვირგე, ის გოგო აღარ დავინახე, ვინც ყველას უკან ასუფთავებდა.

დავინახე მამის პიჯაკი.

ჩემი შრომა.

ჩემი ისტორია.

პრომის ღამეს სახლში ქაოსი იყო.

კამილა სამზარეულოში იჯდა და ფინჯანზე ფრჩხილებს აკაკუნებდა.

— ჩელსი, ლიას კაბა დაუუთოვე?

— დიახ, ქალბატონო.

ლია შემოვარდა.
— ჯენ, სად არის ჩემი პომადა?

— მე არ ავიღე! — ჯენმა გაიყვირა.

კამილამ ხმა აუმაღლა.
— ჩელსი, მისაღები ოთახი გაასუფთავე?

— კი.

ჩუმად ავედი ზედა სართულზე, გული მიცემდა.

ჩემს ოთახში კაბა ჩავიცვი.
ქამარი მამის ჰალსტუხისგან გავაკეთე. მისი ვერცხლის სამკერდე ნიშანი წელზე დავამაგრე.

სარკეში ჩავიხედე.

ხომ შეცდომას არ ვუშვებდი?

ქვემოთ სიცილის ხმა ისმოდა.

— ალბათ ჰუმანიტარული დახმარებიდან იპოვა რაღაც, — თქვა ჯენმა.

— ან საქველმოქმედო ყუთიდან, — დასძინა ლიამ.

ისინი იცინოდნენ.

ღრმად ჩავისუნთქე.

შემდეგ კიბეებზე დავეშვი.

ისინი გაჩუმდნენ.

ჯენს პირი გაეღო.
— ღმერთო ჩემო… ეს ხომ არ არის —?

ლიამ სიცილი დაიწყო.
— შენ კაბა სამხედრო ფორმისგან გაიკეთე? სერიოზულად?

კამილამ წარბები შეკრა.
— შენ ფორმა გაჭერი ამისთვის?

— ის არ დამიშავებია, — ვთქვი მე. — მე მისგან ის გავაკეთე, რაც მან დამიტოვა.

კამილამ ცივად გაიცინა.
— მან ნაწიბურები დაგიტოვა, ჩელსი. და ეს ჩანს.

— დოლარების მაღაზიაში რომ გეყიდა, იმას ჰგავს, — დასძინა ლიამ.

თვალები დავახამხამე, ცრემლები შევიკავე.

მერე კარზე ზარი დაირეკა.

კამილამ შვებით ამოისუნთქა და კარი გააღო.

ზღურბლზე სამხედრო ოფიცერი იდგა, მასთან ერთად კოსტიუმში გამოწყობილი ქალი.

— კამილა? — იკითხა მან.

— დიახ. რამე ხომ არ მოხდა?

მან მის გვერდით გაიხედა და ჩემსკენ შემომხედა.

— რომელია ჩელსი?

— მე ვარ.

მისი სახე დათბა.
— ჩვენ აქ ვართ სტაფ-სერჟანტ მარტინის სახელით. მან დღევანდელი საღამოსთვის დატოვა მითითებები.

გული ამიჩქარდა.

— მთხოვა, ეს თქვენი პრომის ღამეს გადმოგვეცა, — ნაზად დასძინა ოფიცერმა.

ქალმა წინ გადადგა ნაბიჯი.
— ასევე გვაქვს იურიდიული დოკუმენტები სახლთან დაკავშირებით.

ისინი შემოვიდნენ. სახლში სიჩუმე ჩამოწვა.

ოფიცერმა კამილას კონვერტი გაუწოდა.

მან ხმამაღლა წაიკითხა, ხმა უკანკალდა:

«კამილა, როცა ჩემზე დაქორწინდი, მაშინ დამპირდი, რომ ჩელსი არასოდეს იგრძნობდა თავს მარტოდ საკუთარ სახლში.

თუ ეს დაპირება დაარღვიე, შენ ჩემი ნდობაც დაარღვიე.

ეს სახლი ჩემს ქალიშვილს ეკუთვნის. შენ მხოლოდ იმ პირობით გქონდა უფლება აქ ეცხოვრა, რომ იზრუნებდი მასზე.

თუ შენ ცუდად მოექეცი… მას აქვს სრული უფლება, გთხოვოს, რომ წახვიდეთ.»

— მე ცუდად მექცეოდნენ, — ჩუმად ვთქვი.

იურისტმა თავი დაუქნია.
— სახლი ჩელსის სახელზე იყო ნდობით გაცემული. ეს პირობა დაირღვა. საკუთრება ახლა სრულად გადადის მასზე. თქვენ და თქვენს ქალიშვილებს მიიღებთ შეტყობინებას გასახლების შესახებ.

კამილა სკამზე ჩამოინგრა.

ჯენი იატაკს უყურებდა.

ლიას თვალებში ცრემლები მოადგა.

მათი მანქანა, რომელიც პრომზე უნდა წაეყვანა, გაემგზავრა.

გაქვავებული ვიდექი.

მერე ჩემს კაბას დავხედე.

«ჩაიცვი ისე, თითქოს მთელი გულით გინდა.»

ოფიცერმა კეთილად გაიღიმა.
— ჩელსი, მანქანა გელოდებათ. თქვენმა მამამ ისიც მოაწყო, რომ პრომზე გაგიცილონ. მას არ უნდოდა, რომ ეს საღამო გამოგრჩეთ.

ჩანთა ავიღე და კარიდან გავედი.

ჯარისკაცი მამის ძველი ჩევროლეტის გვერდით იდგა.

მიესალმა.
— მზად ხართ? ასეთი კაბა არასდროს მინახავს.

— მგონი, კი, — ვუპასუხე.

მან გაიღიმა.
— კარგი საქმე გააკეთე, პატარავ. მამაშენი ამაყობდა შენით.

როცა გავემგზავრეთ, უკან მოვიხედე.

კამილა, ლია და ჯენი დუმდნენ, ვერანდის ქვეშ იდგნენ.

სკოლაში ყველა ჩემსკენ შემობრუნდა.
ჯარისკაცმა კარი გამიღო და ხელი შემომაჩერა.

— შედი და იცეკვე. ეს ბრძანებაა.

— კი, ბატონო.

შიგნით, სპორტული დარბაზი მუსიკით იყო სავსე.

ქალბატონი ლოპესი მომიახლოვდა.
— ჩელსი… ეს შენი მამის პიჯაკია?

— ეს კაბა ამაღამისთვის შევკერე.

მან ხელი მომკიდა.
— შენ მას პატივს მიაგებ. არასოდეს დაივიწყო.

ხალხმა ჩურჩული დაიწყო.

შემდეგ ვიღაცამ ტაში დაიწყო.

კიდევ ბევრი შემოუერთდა.

მალე მთელი დარბაზი ტაშს უკრავდა.

ჩემმა მეგობარმა სარამ ხელი მომკიდა.
— ეს შენი ღამეა.

და პირველად, ამას დავუჯერე.

ვიცეკვეთ.

არა იდეალურად — მაგრამ თავისუფლად.

მოგვიანებით, სახლში დავბრუნდი.
სახლი ჩუმად იყო.

კიბეებთან ჩემოდნები იდგა.

კამილა მაგიდასთან იჯდა იურიდიული ფურცლებით.

ლიას თვალები გაწითლებული ჰქონდა. ჯენი არ მიყურებდა.

მაგიდაზე კიდევ ერთი კონვერტი იდგა — მამის ხელნაწერით, ჩემი სახელი ეწერა.

გავხსენი.

«ჩელს, თუ ამას კითხულობ, ეს იმას ნიშნავს, რომ მიაღწიე.

შენ იმაზე მამაცი ხარ, ვიდრე გგონია.

სიყვარულით, მამა.»

წერილი მკერდზე მივიჭირე.

მას შემდეგ, რაც ის წავიდა…

ეს სახლი ისევ ჩემი იყო.

და ჩემი ცხოვრებაც.

Visited 70 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий