მას შემდეგ, რაც გარდაცვლილი მეგობრის შვილი 12 წლის განმავლობაში გავზარდე, ჩემმა მეუღლემ მისი საწოლის ქვეშ დამალული ყუთი იპოვა — რაც შიგნით აღმოჩნდა, გამაფუჭა.

เรื่องราวที่น่าสนใจ

ზარი თორმეტი წლის წინ, ცივი ოქტომბრის დილით დარეკა. ყავას ვსვამდი, როცა ტელეფონმა დარეკა. მოპირდაპირე ბოლოზე წმინდა მარიამის საავადმყოფოს ექთანი იყო. მისი ხმა ფრთხილი იყო, თითქმის ნასწავლი.

— ოლივერ გრანტი ხართ?

— დიახ, — ვუპასუხე მე, უკვე შეშფოთებული.

— მწუხარებით უნდა გაცნობოთ, რომ თქვენი მეგობარი ნორა უილიამსი გუშინ ღამით ავტოავარიაში მოყვა.

მუცელი ამირევდა.

— და…? — ვკითხე, თუმცა პასუხის უკვე მეშინოდა.

მოჰყვა პაუზა.

— ძალიან ვწუხვარ. ის გარდაიცვალა.

რამდენიმე წამით მსოფლიო ჩუმად დარჩა.

ნორა და მე ერთად გავიზარდეთ ბავშვთა სახლში. როცა ოჯახის გარეშე იზრდები, მეგობრობა რაღაც უფრო ღრმად გადაიქცევა. ერთმანეთს დავპირდით, რომ სადაც არ უნდა წაგვეყვანა ცხოვრება, ერთმანეთს ყოველთვის გვერდში დავუდგებოდით.

მაშინაც კი, როცა ზრდასრულებმა სხვადასხვა ქალაქებში გადავინაცვლეთ, მაინც ახლოს ვიყავით. ის ყველაზე ახლობელი ადამიანი იყო ჩემთვის, დაავიწყდა.

ექთანმა ნაზად განაგრძო.

— მისმა ორი წლის ვაჟმა ავარია გადაიტანა.

ჩემი გონება ვერ ახერხებდა ამბის ათვისებას.

— ლეო? — ჩავჩურჩულე მე.

— დიახ. ის აქ არის საავადმყოფოში.

იქამდე ისე სწრაფად მივედი მანქანით, როგორც არასდროს.

როცა მივედი, ექთანმა პატარა საავადმყოფოს ოთახში შემიყვანა.

ლეო საწოლზე იჯდა, მისი პატარა ფეხები ოდნავ ეკიდა. ყავისფერი კულულები აეშალა, შუბლზე პატარა სახვევი ჰქონდა.

მან ჩემკენ ასწია თვალები — ფართო, დაბნეული თვალებით.

მას ჯერ არ ესმოდა, რა მოხდა.

მან ჯერ არ იცოდა, რომ დედამისი წავიდა.

მის გვერდით დავჯექი და პატარა ხელი მოვკიდე.

და იმ მომენტში ვიცოდი, რა უნდა მექნა.

ნორას ოჯახი არ ჰყავდა. ერთხელ მითხრა, რომ მამა ლეოს დაბადებამდე გარდაცვლილიყო, თუმცა დეტალებზე არასდროს ლაპარაკობდა.

ლეოს არავინ ჰყავდა.

ჩემს გარდა.

იმავე დღეს, შუადღეს, დავიწყე შვილად აყვანის პროცესი.

პირველი წელი ყველაზე რთული იყო.

ლეო დედაზე ტიროდა თითქმის ყოველ ღამე.

ხანდახან იღვიძებდა და ძახდა: „დედა?“

და ყოველ ჯერზე ისე მეწურებოდა გული, თითქოს ახლიდან ვტყდებოდი.

მშობელი არ ვყოფილვარ. წარმოდგენა არ მქონდა, რას ვაკეთებდი. ვწვავდი სადილებს, მავიწყდებოდა სკოლის ფორმები, ერთხელ ბაღში ორი სხვადასხვა ფეხსაცმლით გავუშვი.

მაგრამ ნელ-ნელა ერთად გავარკვიეთ.

გუნდი გავხდით.

წლების განმავლობაში ლეო ნათელ და გონიერ ბიჭად გაიზარდა.

უყვარდა ხატვა, ფეხბურთი და უსასრულო კითხვების დასმა მსოფლიოზე.

მასაც ნორას ღიმილი ჰქონდა.

და ეს ღიმილი მაგრძნობინებდა, რომ ნორასთვის მიცემული დაპირება შევასრულე.

ლეო ჩემი მთელი სამყარო გახდა.

იშვიათად ვხვდებოდი ვინმეს. ცხოვრება საკმარისად დატვირთული იყო მისი მარტო აღზრდით.

მაგრამ დაახლოებით ერთი წლის წინ რაღაც მოულოდნელი მოხდა.

შევხვდი ამელიას.
ამელია ჩემი სამსახურის ახლოს, პატარა წიგნების მაღაზიაში მუშაობდა.

მას ჰქონდა მშვიდი აურა — ისეთი ადამიანი, რომლის შემოსვლითაც ოთახი უფრო მშვიდი ხდებოდა.

როცა ვსტუმრობდი, ვსაუბრობდით.

შემდეგ ყავაზე შევთანხმდით.

ბოლოს კი ის სახლში მივიყვანე, ლეოს გასაცნობად.

ნერვიულობდი. ბავშვებმა იციან, როცა ვიღაც არ ჯდება.

მაგრამ როცა ამელია შემოვიდა, ლეოს თვალები გაუბრწყინდა.

მან ჰკითხა მის ნახატებზე. მის ხუმრობებზე იცინოდა. მის ამბებს ისე უსმენდა, თითქოს ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ იყო მსოფლიოში.

რამდენიმე კვირაში ისინი ერთმანეთს გაჰყვნენ.

ის არასდროს ცდილობდა ნორას ჩანაცვლებას.

უბრალოდ, თავისი ნაზი წესით უყვარდა ლეო.

ექვსი თვის შემდეგ მას ხელი ვთხოვე.

რამდენიმე თვეში კი დავქორწინდით.

წლების შემდეგ, ჩვენი სახლი ნამდვილად სრულყოფილი გახდა.

იმ ღამემდე.

შუაღამე იყო, როცა ვიგრძენი, ვიღაც მხარზე მაქანებდა.

— ოლივერ… ოლივერ!

თვალები გავახილე ძლივს.

ამელია საწოლის გვერდით იდგა.

ფერმკრთალი იყო, თმა ოდნავ აეშალა, სუნთქვა არათანაბარი.

ხელში რაღაც ეჭირა.

— ოლივერ, გამოიღვიძე, — ჩაიჩურჩულა მან შეშფოთებული. — ახლავე უნდა გამოიღვიძო!

გული ამიჩქარდა.

— რა მოხდა?

ის საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა, საგანს მტკიცედ ეჭირა.

ხმა აუკანკალდა.

— ვიპოვე რაღაც საშინელი, რასაც ლეო შენგან მალავდა.

მაშინვე წამოვჯექი.

— რაზე ლაპარაკობ?

მან პატარა ხის ყუთი ასწია.

ძველი იყო, ნაკაწრებიანი და კარგად ნახმარი.

— ეს დღეს დავალაგებისას მისი საწოლის ქვეშ ვიპოვე, — თქვა მან. — და ოლივერ… უნდა ნახო, რა არის შიგნით.

მკერდში ამიწყდა.

გონებაში ყველა შესაძლო საშინელება გამიელვა.

ლეო უბედურებაში იყო?

ვიღაც ავიწროებდა?

რამე საშიშს მალავდა?

ამელიამ ნელა გახსნა ყუთი.

შიგნით ათობით დაკეცილი ფურცელი იყო.

ნახატები.

წერილები.

ფოტოები.

ერთი ავიღე.

ეს იყო სამი ჯოხის ფიგურის ნახატი, რომლებსაც ხელი ეჭირათ.

ქვემოთ, ფრთხილად ნაწერი იყო:

მე, მამა და დედა.

ყელი ამიკუმშა.

— ეს… საყვარელია, — ვთქვი ფრთხილად.

ამელიამ სველი თვალებით შემომხედა.

— უკეთ დააკვირდი.

კიდევ ერთი ფურცელი გავშალე.

ეს ნახატი აღარ იყო.

ეს იყო წერილი.

ხელწერა ნათლად ლეოსი იყო — არეული, მაგრამ მტკიცე.

ძვირფასო დედა,
მამა ამბობს, რომ შენ ზეცაში ხარ.
იმედი მაქვს, გვხედავ.

მამა კარგად მიყურებს. ის ყოველთვის ძალიან ცდილობს, თუნდაც დაღლილი იყოს.

მხედველობა დამებუნდა.

გავაგრძე კითხვა.

ხანდახან მგონია, მარტოა, ამიტომ ვცდილობ, გავაცინო.

მინდა, რომ ნახო. შენი მამაცივლობით იამაყებდი.

ხელები ამიკანკალდა.

ამელიას შევხედე.

— ეს რა არის?

მისი ხმა იმტვრეოდა.

— ოლივერ… ათობით ასეთია.

მან ყუთისკენ გაიხედა.

— ის ნორას წერილებს წლებია წერს.

ნელა გადავავლე თვალი ყუთს.

იქ იყო ნახატები ლეოს ძალიან პატარაობიდან.

ცვილის ფანქრებით დახატული ქალის სურათები ხვეული თმით.

გვიანდელი ნახატები უფრო დეტალური იყო.

შემდეგ მოდიოდა წერილები.

ათობით მათგანი.

ზოგი მოკლე.

ზოგი გრძელი.

ერთში ეწერა:

დედა, მამა დღეს გვიან დააბრუნეს სამსახურიდან, მაგრამ მაინც გვაცხო ბლინები ვახშამზე.

მეორეში ეწერა:

მამა დამეხმარა სამეცნიერო პროექტში, თუმცა თვითონაც ვერ ხვდებოდა.

შემდეგ ერთი რამდენიმეთვიანი.

დედა, მამა დღეს დაქორწინდა.
მისი სახელი ამელიაა. ძალიან კეთილია.
მგონი, მოგწონდებოდა.

ლოყაზე რაღაც თბილი ჩამომივიდა.

ვერ შევამჩნიე კიდეც, რომ ვტიროდი.

ამელიას ხმა ახლა ნაზი იყო.

— მეგონა, რაღაც ცუდი იყო, — აღიარა მან. — მაგრამ შემდეგ წაკითხვა დავიწყე…

თვალები მოიწმინდა.

— ოლივერ… ხვდები, რას ნიშნავს ეს?

წერილებს შევხედე.

ლეო თორმეტი წელია წერდა წერილებს დედისთვის.

უყვებოდა თავის ცხოვრებას.

ჩვენს ცხოვრებას.

ის რაღაც საშინელს არ მალავდა.

ის რაღაც წმინდას იცავდა.

ამ დროს კარიდან ჩუმი ხმა გავიგონეთ.

— მამა?

ორივენი შემოვბრუნდით.

ლეო იდგა პიჟამაში, თვალებს იხეხავდა.

ჩვენს ოთახში შუქი შეემჩნია და გაეღვიძა.

შემდეგ მზერა ხის ყუთს მიაჩერდა.

სახე გაუქვავდა.

— თქვენ… გახსენით? — ჰკითხა ჩუმად.

ნელა წამოვდექი.

— დიახ, — ვუთხარი ნაზად.

მან თავი დახარა, შერცხვენილი.

— ბოდიში, — ჩაიჩურჩულა. — არ მინდოდა, გეგონა, რომ უცნაურია.

მკერდში ამიწყდა.

— რატომ მალავდი ეს ჩემგან?

ლეომ პასუხის გაცემამდე დააყოვნა.

— არ მინდოდა, გამენაწყენინე.

ამ სიტყვებმა ყველაფერზე ძლიერად დამამსხვრია.

ის ამ საზრუნავს მარტო ატარებდა.

მივედი და მის წინ მუხლებზე დავჩერდი.

— ლეო, — ვუთხარი რბილად, — ამაში არაფერი მაწყენინებს.

მან გაურკვევლად ასწია თვალები.

— არა?

თავი გავქანი.

— არა.

ხელი მხარზე დავუდე.

— ეს მაჩვენებს, როგორ გიყვარდა დედა.

თვალები აუბრწყინდა.

— და როგორ გიყვარვარ მე.

ლეომ ყლაპა.

— უბრალოდ… მინდოდა, მასაც სცოდნოდა, რომ შენ შეასრულე დაპირება.

ხმა ამიმტვრა.

— რომელი დაპირება?

— რომ მიხედავდი.

მჭიდროდ ჩავხუტე.

— სამუდამოდ გიხედავ, — ჩავჩურჩულე.

ცოტა ხანში ამელიაც შემოგვიერთდა ჩახუტებაში.

სამივენი ჩუმ დერეფანში ვიდექით.

სახლს უცნაური სითბო აევსო.

იმ პატარა ხის ყუთში იყო დამტკიცება რაღაც ძლიერის.

სიყვარული არ ქრება, როცა ვინმე მიდის.

ხანდახან ის უბრალოდ პოულობს ახალ გზებს, რომ განაგრძოს ცხოვრება.

Visited 66 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий