ჩემმა შვილებმა ჩემი სახლი უფასო ბაგა-ბაღად აქციეს… სანამ ერთ დღესაც არ ვთქვი „საკმარისია“ და გაფრთხილების გარეშე არ წავედი.

„დედა, აღარ მუშაობ. მთელი დღე დრო გაქვს. რა გიჭირს ბავშვებზე რამდენიმე საათით მოვლა?“
ამ წინადადებამ ჩემი სიმშვიდე ნელ-ნელა წაართვა.
მე მარტა ვარ. 66 წლის. ოცდაათი წელი ვიმუშავე ფოსტაში, დავიმსახურე მშვიდი პენსია. მეც ვოცნებობდი გვიან ადგომაზე, ბაღზე მოვლაზე, წლების განმავლობაში დაგროვილი წიგნების წაკითხვაზე.
მაგრამ ჩემს შვილებს, ხავიერსა და ლუსიას, სხვა გეგმები ჰქონდათ.
პენსიაზე გასვლისთანავე ჩემი სახლი თავშესაფრიდან მათი ყოველდღიური რუტინის ნაწილი გახდა. ხავიერი დილით ადრე ჩემოდიოდა, შვილებს ტოვებდა „ხანმოკლედ“ სამსახურამდე. ლუსია კი მოგვიანებით ჩნდებოდა, სამსახურიდან დაქანცული, თავის შვილს მტოვებდა, რომ დასვენებოდა ან მეგობრებს შეხვეოდა.
რაც დახმარებად დაიწყო, ყოველდღიურ ვალდებულებად იქცა. ისინი აღარ მკითხავდნენ, შემეძლო თუ არა – უბრალოდ ჩამოდიოდნენ ჩანთებით, საფენებითა და კვების ინსტრუქციებით.
შვილიშვილები ძალიან მიყვარს, მაგრამ ჩემს სხეულს აღარ გააჩნია ახალგაზრდა ქალის ძალა. ზურგი მტკიოდა, ჩემი მცენარეები ჭკნებოდნენ, სახლი კი სათამაშოებითა და ნამცხვრის ნამსხვრევებით იყო სავსე.
მთავარი პრობლემა ბავშვები კი არ იყვნენ.
ეს ჩემი შვილების თავხედობა იყო.
ერთ სამშაბათს, ექიმთან მქონდა შეხვედრა გულის შესამოწმებლად. ერთი კვირით ადრე ვაცნობე.
მითხრეს, რომ რამეს მოაწყობდნენ.
მაგრამ იმ დილით ხავიერი მაინც მოვიდა.
„დას არ შეუძლია, მე კი მნიშვნელოვანი შეხვედრა მაქვს. ცოტა ხანია, დედა. წაიყვანე შენთან ერთად,“ – თქვა მან და ბავშვი ხელში ჩამაკრა, სანამ თვითონ გასულიყო.
შეხვედრის გადადება მომიწია, რადგან ორ პატარა ბავშვთან ერთად ავადმყოფებით სავსე მოსაცდელში ვერ შევდიოდი. იმ დღეს გული ამიტკივდა. ჩემი ჯანმრთელობა არაფერს ნიშნავდა. მათი კომფორტი – ყველაფერს.
ერთ პარასკევს დაპირდნენ, რომ ბავშვებს საღამოს ექვს საათზე წაიყვანდნენ.
მოვიდა რვა.
მერე ათი.
მერე შუაღამე.
ტელეფონებს არ პასუხობდნენ. ბავშვები ჩემს დივანზე დაიძინეს, ტიროდნენ, რომ მშობლები ენატრებოდათ.
ისინი დილის ორ საათზე მოვიდნენ, სიცილით, ალკოჰოლის სუნით.
„დედა, ნუ გვაყენებ. დასვენება გვჭირდებოდა. მათთან ყველაფერი კარგადაა,“ – თქვა ლუსიამ, მძინარე ქალიშვილი ხელში ჩაიყოლა, მადლობის სიტყვის გარეშე.
ყველაზე შოკისმომგვრელი ის იყო, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, რასაც უფასოდ ვაკეთებდი, ისინი მაინც მაკრიტიკებდნენ.
ერთ დღეს ლუსიამ შხეფი მომცა, რომ ბავშვს პური მურაბით მივეცი.
„შენ ხომ იცი, მას შაქარი არ შეიძლება. მის დიეტას უშლი. თუ უკვე უვლი, როგორც გინდა ისე უვლი,“ – თქვა ამპარტავნულად.
მე ვუხდიდი მათ საჭმელს, ვასუფთავებდი მათ ნაგავს.
და მაინც, თანამშრომელივით მექცეოდნენ.
ხავიერი კი ჩიოდა, რომ ჩემს სახლში სადეზინფექციო საშუალებების სუნი ძალიან ძლიერი იყო და ბავშვებისთვის საზიანო.
თავი უხილავად ვიგრძენი.
არა მარტა, ქალი, რომელიც ათწლეულების მანძილზე მუშაობდა.
არა დედა, რომელმაც ისინი გაზარდა.
უბრალოდ… ბებია, რომელიც მათ პრობლემებს აგვარებდა.
ბოლო წვეთი ის იყო, როცა შემთხვევით გავიგონე ხავიერის სატელეფონო საუბარი:
„შაბათ-კვირის მოგზაურობაზე ნურაფერს ფიქრობ. ჩემს დედას საქმე არაფერი აქვს, ის მოუარებს ბავშვებს.“
იმ შაბათ-კვირას, როცა ჩემოვიდნენ ჩემოდნებით, არაფერი ვთქვი. გავიღიმე, ჩემოდნები ავიღე და კარგი მგზავრობა ვუსურვე.
ბედნიერები წავიდნენ, ეგონათ, ყველაფერი მოგვარებული იყო.
მაგრამ მათ არ იცოდნენ, რომ გადაწყვეტილი უკვე მქონდა.
იმავე შუადღეს, მეზობელს დავურეკე, რომელსაც ვენდობოდი.
შემდეგ მოვიკიდე მოგზაურობა.
ჩემოდანი ჩავალაგე – არა საფენებითა და სათამაშოებით, არამედ კაბებით, სასეირნო ფეხსაცმლითა და მზისგან დამცავი კრემით.
სახლი დავალაგე, ყველაფერი ჩავკეტე და ავირჩიე რაღაც ახალი:
საკუთარი თავი.
ორშაბათ დილით, სანამ ხავიერი მოვიდოდა, მე უკვე ტაქსში ვიყავი, აეროპორტისკენ მიმავალი.
კარზე წერილი დავტოვე:
„ჩემი პენსიით ტკბობა წავედი. ბავშვები თქვენი პასუხისმგებლობაა, ჩემი არა. დავბრუნდები, როცა ვისწავლი უარის თქმას.“
პანიკაში ჩავარდნენ.
სამსახური გაუცდათ.
გეგმები ჩაეშალათ.
ძვირიან ძიძებს უხდიდნენ.
პირველად გაიგეს, რა ღირებულება ჰქონდა იმას, რასაც მე ვაკეთებდი.
ორი თვე ზღვის პირას გავატარე.
სეირნობით.
დასვენებით.
ცხოვრებით.
თავისუფლებით.
როცა დავბრუნდი, აეროპორტში ყვავილებითა და დაღლილი სახეებით შემხვდნენ.
„ბოდიში, დედა,“ – თქვა ხავიერმა. – „დაგვავიწყდა, როგორი ძნელი იყო.“
„მათ არ დავიწყებია,“ – ვუპასუხე მშვიდად. – „უბრალოდ, უფრო ადვილი იყო ვერ დაენახათ.“
ახლა შვილიშვილებს ისევ ვხედავ.
კვირაში ორჯერ.
იმიტომ, რომ მე ვირჩევ.
ჩემი სახლი ისევ მშვიდია, სავსე ყვავილებით, სიმშვიდითა და იმით, რაც დავკარგე:
ჩემს დროზე კონტროლი.
იმიტომ, რომ ბებია-ბაბუებმა უკვე გაზარდეს თავიანთი შვილები.
ახლა…
მათი ჯერია.







