როდესაც ჩემი თინეიჯერი ვაჟი, დანიელი, თითქმის ერთი წელი გაუჩინარდა, ვიხილე უსახლკარო მამაკაცი, რომელიც კაფეში შევიდა ჩემს ვაჟის ქურთუკში — სწორედ იმ ქურთუკში
დაბრუნება, რომელიც სიურპრიზი უნდა ყოფილიყო სახლის უკანა მხარეს მდებარე სამზარეულო დანარჩენ ოთახებზე უფრო თბილი იყო — არა იმ სასიამოვნო სითბოთი, რომელიც
ნაწილი 1 — 1979: სახლი, რომელიც ჩუმი გახდა 1979 წელს რიჩარდ მილერის სახლში ჩუმი არ იყო სიმშვიდე — ეს იყო ცარიელობა კუთხეებით ბასრობით. ის იყო მუხლსაყრისზე
დილა, რომელიც ბრაზით დაიწყო **სახლი, რომელიც კვლავ ითხოვდა ყველაფერს — ქალი კი უკვე ძალაგამოცლილი იყო** ქორწილი სულ ცოტა ხნის წინ დასრულდა, როცა ქალბატონი
აქ არის შენი ტექსტის გადაკეთებული, ლიტერატურული და ემოციური ვერსია ქართულად — შენ მიერ მოწოდებული მოქმედებების, დიალოგებისა და დროული ბზარის ყველა დეტალით
თავი I: ქარიშხალი ხეობაში** რეი მილერი წარსულში აკაკიმნდა ხის სინამდვილით — კედარი, მოცვისა და წაბლის კაცივით. მთელი ცხოვრება პატარა ქალაქში გაატარა, ტენესის
მე გადავწყვიტე მესმინა ბებიაჩემის ქორწილის კაბა მის პატივსაცემად — მაგრამ მისი შესწორებისას ვიპოვე დამალული წერილი, რომელმაც გამამხილა სიმართლე ჩემი მშობლების შესახებ.
საუბრამდე სიცილი ისინი უკვე ნახევრად იცინოდნენ, სანამ კლასის წინ მივიდოდი։ არა ხმამაღლა. არა ბოროტად. მაგრამ იმდენად, რომ შესამჩნევი ყოფილიყო.
ემილი მთელი კვირის განმავლობაში გაკვეთილზე არ ყოფილა“, — მითხრა მასწავლებელმა. ეს ჩემთვის არ ჰქონდა აზრი — ყოველ დილას ვხედავდი, როგორ მიდიოდა სკოლაში.
მე ემილი ვარ, 24 წლის. სიმართლე რომ ვთქვა, მგონია, ცხოვრება გოლით ურტყამს და არ ჩერდება. მე არ ვმდიდრობდი ზღაპრულ გარემოში — ყველაფერი არ იყო იდეალური









