წლებახნის შემდეგ, რაც ჩემი თინეიჯერი ვაჟი გაუჩინარდა, ვიხილე უსახლკარო მამაკაცი, რომელიც კაფეში შევიდა ჩემს ვაჟის ქურთუკში — სწორედ იმ ქურთუკში, რომელიც მე თვითონ მქონდა შეკეთებული. როცა თქვა, რომ ბიჭმა მისცა მას, მივყევი მას ერთ დაუსახლებელ სახლში. ის, რაც იქ აღმოვაჩინე, თავდაყირა დააყენა ყველაფერი, რასაც ვგულისხმობდი ჩემი ვაჟის გაუჩინარების შესახებ.

เรื่องราวที่น่าสนใจ

როდესაც ჩემი თინეიჯერი ვაჟი, დანიელი, თითქმის ერთი წელი გაუჩინარდა, ვიხილე უსახლკარო მამაკაცი, რომელიც კაფეში შევიდა ჩემს ვაჟის ქურთუკში — სწორედ იმ ქურთუკში, რომელიც მე თვითონ მქონდა შეკეთებული. როცა მან მითხრა, რომ ბიჭმა მისცა ეს ქურთუკი, მივყევი მას დაუსახლებელ სახლამდე. ის, რაც იქ აღმოვაჩინე, თავდაყირა დააყენა ყველაფერმა, რაც მეგონა ჩემი ვაჟის გაუჩინარების შესახებ.

ბოლო დანახვისას ჩემი მეთექვსმეტე წლის ვაჟი, დანიელი, ჰოლში იდგა და თავის სპორტულ ფეხსაცმელებს უმაგრებდა, ზურგზე კი ჰქონდა განიერად გადაადგილებული ჩანთა.

“ისტორიის დავალება დაასრულე?” ვკითხე.

“დიახ, დედა.” ის წაიღო თავისი ქურთუკი, ჩაიხარა და მაკოცა ლოყაზე. “გინახავ საღამოს.”

მერე კარი დაიხურა და წავიდა. ფანჯრიდან ვუყურებდი, როგორ მიდიოდა ქუჩაში.

იმ საღამოს დანიელი სახლში აღარ დაბრუნებულა.

თავიდან პანიკაში არ ჩავვარდი.

დანიელი ზოგჯერ სკოლიდან შემდეგ მეგობრებთან ერთად გიტარაზე უკრავდა ან პარკში ატარებდა დროს, სანამ ბნელდებოდა. ჩვეულებრივ, ის მესიჯს მომწერდა, მაგრამ შესაძლოა ტელეფონის ბატარეა დაეხურა.

ვმეორებდი საკუთარ თავს, რომ სანამ ვამზადებდი სადილს, ვჭამდი მარტო, ვასუფთავებდი სამზარეულოს და მის პორციონს რჩებოდი ცხელ ოვენში.

მაგრამ როცა ღამე მოვიდა და მის საძინებელ ოთახში ვიღაც არ იყო, გულში უცნაური გრძნობა ვერ ავარიდე.

ვუკავშირდი მის ტელეფონს. პირდაპირ ხმოვანი შეტყობინება მივიღე.

ათი საათისთვის კუთხეში ვმოძრაობდი მის ძებნაში.

თორმეტი საათისთვის პოლიციის განყოფილებაში ვიჯექი დაკარგულ პირთა განცხადებით.

ომის ოფიცერმა კითხვები დამისვა, ყველაფერი ჩაიწერა და ბოლოს თქვა:
“ზოგჯერ თინეიჯერები რამდენიმე დღით მიილტვებიან. დაძაბულობა მშობლებთან, ასეთი რაღაცეები.”

“დანიელი სხვანაირია.”

“რას გულისხმობთ?”

“დანიელი ნაზი და თავაზიანია. ის ბავშვია, რომელიც ბოდიშს იხდის, როცა ვინმეს მიეჯახება.”

ოფიცერმა გამომხედა თავაზიანად, თანაგრძნობით. “მოხდება განცხადება, ქალბატონო.”

მაგრამ ვხვდებოდი, რომ იგი ფიქრობდა, თითქოს უბრალოდ ერთი ნერვიულობანა დედა ვიყავი, რომელიც ვაჟს კარგად არ იცნობს.

შემდეგი დილით დანიელის სკოლაში წავედი.

მთავარი თავის თანაგრძნობით მენიშნა და დამრთო საშუალება გადამეხედა კამერების ჩანაწერს მთავარი შესასვლელიდან.

პატარა ოფისში ვიჯექი და წინასაევენო დღის ჩანაწერს ვუყურებდი.

სტუდენტები ჯგუფებად გადიოდნენ შენობიდან, იცინოდნენ, ერთმანეთს შეეჯახებოდნენ, ტელეფონებს უყურებდნენ.

მერე დავინახე დანიელი გოგონასთან ერთად.

თავიდან არ ვიცნობდი მას. მაგრამ როცა თავზე მოხვია, სახე ნათლად დავინახე.

“მაია,” ხმამაღლა ვთქვი.

მაია ჩვენს სახლში რამდენიმე ჯერ იყო მოსული. წყნარი გოგო, თავაზიანი, თითქმის გაუფრთხილებლად.
ჩანაწერში ისინი გატანილ შესასვლელიდან ავტობუსის გაჩერებისკენ მიდიან. ერთად ავიდნენ ქალაქის ავტობუსში.

მერე გაუჩინარდნენ თვალთაგან.

“მაიასთან უნდა ვისაუბრო,” ვუთხარი მთავარს. “შესაძლებელია?”

“მაია აქ აღარ სწავლობს.” მან ეკრანს აჩვენა. “იგი უცებ გადავიდა. ეს იყო მისი ბოლო დღე.”

მე პირდაპირ მაიას სახლამდე წავედი.

კარს მამაკაცი გამოხსნა.

“მინდა მაიასთან ვილაპარაკო, გთხოვთ. ის ჩემს ვაჟთან ერთად იყო იმ დღეს, როცა იგი გაუჩინარდა. უნდა ვიცოდე, ხომ არაფერი უთქვამს მას?”

მამაკაცი ერთი წამით გაჩერდა, შემდეგ გამომხედა ცივად.

“მაია აქ არაა. მას დროებით ბებიასთან-ბაბუასთან უწევს ყოფნა.” კარს აჯახებდა, მერე შეჩერდა. “მკითხავ, ხომ არაფერი იცის.”

ვერდავარდე უცნაურად, გრძნობით, რომ უნდა გავაგრძელო, მაგრამ არ ვიცოდი როგორ.

კარი დაიხურა.

შემდეგი კვირები ჩემი ცხოვრების ყველაზე სევდიანი იყო.

ვმბეჭდავდით ფლაერებს, ყველა საზოგადოებრივ დაფაზე ვდებდით, სოციალურ ქსელში ვაზიარებდით დანიელის ფოტოს.

პოლიცია ასევე ძებნაში იყო, მაგრამ თვეების გასვლისთანავე მათი მცდელობები შემცირდა. ბოლოს ადამიანები დანიელს “გაქცეულად” მიიჩნევდნენ.

მაგრამ მე ვიცნობდი ჩემს ვაჟს.

დანიელი არ იყო ის ტიპი, რომელიც სიტყვას არ თქმულა გაქრება.

და მიუხედავად იმისა, რამდენი დრო გავიდა, ძებნა გავაგრძელე.

დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ, სხვა ქალაქში ვიყავი ბიზნეს შეხვედრისთვის. ნელ-ნელა ძალით მოვაბრუნე თავი ნორმალურ ცხოვრებას — სამუშაო, საკვები, კვირას დასტიკი ტელეფონით.

შეხვედრის შემდეგ პატარა კაფეში შევჩერდი ყავისთვის.

კაუნტერთან ველოდებოდი, კარი გაღებული იყო ჩემ უკან. შევბრუნდი.

მოხუცი მამაკაცი ნელ-ნელა შიგნით შევიდა, ზამთრისთვის ჩაცმული, ხელს ფულს ითვლიდა. აშკარად უსახლკარო იყო.

და მას ჩემი ვაჟის ქურთუკი ეცვა.
არა მსგავსი — დანიელის ქურთუკი, რომელიც დილით ამ დღეს ეცვა.

ვიცოდი, რადგან გიტარის ფორმის ლაქა ჰქონდა ჩაძირული საყვირის მხარეს. მე თვითონ დავხვიე ის. ასევე ვიცოდი პატარა საღებავის ლაქა ზურგზე.

ვანიშნე მასზე. “ამ კაცის ჩაი და რულეტი ჩემი შეკვეთაში ჩადეთ.”

ბარისტამ შეხედა და დაუქნია თავი.

მოხუცი მამაკაცი ჩემკენ მოიხარა. “მადლობა, ქალბატონო, თქვენ—”

“სად მოიტანეთ ეს ქურთუკი?”

მან ჩაიხედა ქურთუკში. “ბიჭმა მომცა.”

“ხუჭუჭა თმა? დაახლოებით მეთექვსმეტი?”

მან დაუქნია თავი.

ამ დროს ბარისტამ მიაწოდა შეკვეთა. ბიზნესმენი და ქალი ჩემ შორის ჩადგნენ. როცა გავბრუნდი, მოხუცი უკვე გაქრა.

კაფეში შევამოწმე და ვნახე, როგორ გამოდიოდა ტროტუარზე.

“გთხოვ, დაელოდე!” გავიქეცი მისკენ.

ცდილობდა გამეწია, მაგრამ ტროტუარი ხალხით იყო სავსე. გვერდს გვიწყობდნენ, მაგრამ ვერ გავაღწიე.

ორი ბლოკის შემდეგ მივხვდი უცნაურობას.

მოხუცი მამაკაცი ფულს არ თხოვდა. რულეტს არ შეჭამდა, ჩაის არ შეეხებოდა.

მისი ნაბიჯი მიზანმიმართული იყო.

გრძნობამ მითხრა, რომ უნდა მივყოლოდი.

ასეც გავაკეთე.

ვყვებოდი მას ქალაქის მიღმა, გარეუბნებამდე.

მან გაჩერდა ძველ, დაუსახლებელ სახლში, რაც ჭახუნი მცენარეებით იყო გარშემორტყმული, უკან ტყე იდგა. ადგილი ფერხდებოდა.

მოხუცი კარზე დაკაკუნდა ნაზად.

მე ვიწრიალე და ხეს უკან მივიხედე.

კარი გაიღო.

“თქვენ მითხარით, თუ ვინმეს ექნება შეკითხვა ქურთუკზე…” თქვა მოხუცმა.

მე გავიხედე ხის უკან.

როცა ვნახე, ვინ იყო კარი, თითქმის ფეხი გამომეცალა.

“დანიელი!” გავიქეცი.

ჩემი ვაჟი ზევით ახედავდა. შიში მის თვალებში სუფევდა.

ჩრდილი მის უკან ცვლიდა ადგილს. მოჩვენებით უკან გადახედა, შემდეგ ჩემკენ დააპირა უკანასკნელი რამ, რაც ველოდი.

მან გაიქცა.

“დანიელი, მოიცადე!” გავირბინე მოხუცის გვერდით სახლში.

კარი სადღაც იჭედა. გავრბოდი დერეფანში და სამზარეულოში შევედი, სწორედ ვნახე დანიელი და გოგო უკან მიდიან ტყისკენ.

ვგავრდი მათ, სახელი ვუძახოდი.

მაგრამ ისინი სწრაფები იყვნენ.

მალევე ტყეში გაუჩინარდნენ.

მათ დაკარგა.

მე პირდაპირ უახლეს პოლიციის განყოფილებაში წავედი და ყველაფერს ვუთხარი ოფიცერს.

“რატომ გაიქცა შენგან?” ის მკითხა.

“არ ვიცი,” ვთქვი. “მაგრამ გთხოვთ, ეხმაროთ მის მოძებნაში სანამ ისევ გაქრება.”

“მოგზავნით სიგნალს, ქალბატონო.”

მე ვიჯექი იქ, მოლოდინში.

ყოველჯერ, როცა განყოფილების კარი გაიღებოდა, სხეული დაძაბულობდა.

გონებაში ერთი კითხვა ბრუნდებოდა: რა მოხდება, თუ უკვე წავიდა? ავტობუსით წავიდა? ეს იყო ჩემი ერთადერთი შანსი?

შუაღამისას ოფიცერმა მომიახლოვდა.

“ჩვენ ვიპოვეთ. ავტობუსის ტერმინალთან იყო. ახლავე მოგვიტანენ.”

სიხარული ისე დამეწყო, თავბრუსხვევა ვიგრძენი.

“და გოგო?” ვკითხე.

“მარტო იყო.”

დანიელი პატარა გასაუბრების ოთახში შემოიყვანეს.

ვერც კი მივხვდი რომ ვტიროდი, სანამ ცრემლები მხედველობას არ მიბინდავდნენ.

“ცოცხალი ხარ,” ვთქვი. “იცი რამდენი ვნერვიულობდი? და როცა ბოლოს გნახე… რატომ გაიქეცი?”

მისი თვალები მაგიდაზე იყო მიბმული.
“მე შენგან არ გავიქეცი.”

“მაშინ რატომ—”

“მე მაიას გამო გავიქეცი.”

და მან ყველაფერი მოთხრო.

დანიელის გაუჩინარებამდე კვირებში, მაიამ მას გახსნა ყველაფერი. მისი მამინაცვალი სულ უფრო დაუთვინე და პროგნოზირებადი გახდა. თითქმის ყოველ საღამოს ყვიროდა, კარს ხურავდა და ყველაფერს ფეთქავდა.

“მან მითხრა, რომ იქ აღარ შეეძლო დარჩენა,” დანიელმა ჩურჩულით თქვა. “შეშინებული იყო.”

“მოვხვდი მასთან, ვფიქრობ. მივედი მის სახლთან, გკითხე, იცოდა თუ არა რა მოხდა შენთან, და კარს მამაკაცი გამიღო. მითხრა, რომ მაია ბებიასთან-ბაბუასთან იყო.”

დანიელი თავი გადააქნია. “იგი იტყუებოდა.”

მე კრიალზე დავჯექი, გაოგნებული. “სულ ეს დრო… მაგრამ რატომ არ უთხრა მასწავლებელს? და როგორ უკავშირდება ეს შენ გაქცევას?”

“იგი არ ფიქრობდა, რომ ვინმე დაიჯერებდა, და მე… არ ვიცოდი, რა გამეკეთებინა.” დანიელის სახე ემოციით მოეწვა. “მას იმ დღეს ჩანთა უკვე ჰქონდა ჩალაგებული. თქვა, რომ იმ დღეს წავიდოდა. ვცადე ვერაფერი მისაღებინა, მაგრამ არ უსმენდა.”

“შენაც წამოხვედი მასთან.”

“არ შემეძლო მის მარტო წასვლა, დედა. ბევრი ვფიქრობდი შეგეხმიანებინე.”

“რატომ არ დაძახე?”

“იმიტომ, რომ მაიას დავპირდი, არავის ვეტყვი სად ვართ. ის იჯერა, რომ თუ ვინმე გვიპოვიდა, უკან დაუბრუნებდნენ.”

და დღეს, როცა მე ნახე?

“ბავშვებო, პოლიციამ რომ არ იპოვოს, მეშინოდა.”

გავატარე თითები თმაში, ყველაფერი დამემუშავებინა. “კარგი… მაგრამ მოხუცი მამაკაცი? თქვა, რომ უთხარი, თუ ვინმეს ექნებოდა შეკითხვა ქურთუკზე.”

დანიელმა თვალები დახარა. “ვიფიქრე… თუ ვინმემ ამოიცნობს… შეიძლება მიხვდეს, რომ ჯერ ცოცხალი ვარ.”

ვუყურებდი disbelief-ით. “მინდოდა, რომ გეპოვა?”

ის ზუსტად მიახედა. “არ ვიცი. შესაძლოა. მაიას დავპირდი, არავის ვეტყვი, მაგრამ… არ მინდოდა გეგონოს, რომ წასული ვიყავი სამუდამოდ. ქურთუკზე არასდროს ვუთხარი. ის იფიქრებდა, რომ მივატოვე.”

რამდენიმე დღის შემდეგ პოლიციამ მაია იპოვა. ოფიცერებმა პირისპირ ესაუბრეს, სრული სიმართლე გამოვლინდა. დაიწყო გამოძიება. მამინაცვალი სახლიდან მოცილდა, მაია დაცვის ქვეშ განათავსეს.

პირველად დიდი ხნის შემდეგ, ის უსაფრთხოდ იყო.

რამდენიმე კვირის შემდეგ, მე ჩუმად ვიდექი ჩემს ოთახში და მათ ვუყურებდი კანაპეზე. ისინი ფილმს უყურებდნენ, შუაში პოპკორნის თასი.

მოგვიყურებოდა ჩვეულებრივი თინეიჯერები.

წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ვაჟი გაუჩინარდა უპასუხოდ, ქორწილის გარეშე. მაგრამ დანიელი არ გაქცეულა ისე, როგორც ყველას ეგონა.

ის დარჩა მის გვერდით, ვინც შიშობდა — ყველგან, ქალაქში, თავშესაფრებში, ცივ დაუსახლებელ შენობაში — იმიტომ, რომ ის ისეთი ბიჭი იყო, რომელიც ვერ დატოვებდა ვინმეს მარტო.

და ის იყო ისეთი ბიჭი, რომელიც თავის ქურთუკს ტოვებდა ჩუმი სიგნალად, ვინც ყველაზე მეტად უყვარდა, რომ მოყვებოდა.

მე მიხარია, რომ მივყევი.

Visited 47 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий