როდესაც ჩემი ვაჟი შემოვიდა კარიდან ორი ახალშობილი ბავშვით ხელში, მეგონა, გონება დამეკარგა. შემდეგ მითხრა, ვისი შვილები იყვნენ ისინი და იმ წამს ყველაფერი, რაც მეგონა, რომ ვიცოდი დედობაზე, მსხვერპლზე და ოჯახზე, ნამსხვრევებად იქცა.

არასდროს წარმომედგინა, რომ ჩემი ცხოვრება ასეთ შემობრუნებას მიიღებდა.
მე მქვია ჯენიფერი, 43 წლის ვარ და ბოლო ხუთი წელი უბრალოდ გადარჩენა იყო ყველაზე უარესი განქორწინების შემდეგ, რისი წარმოდგენაც შეიძლება. ჩემმა ყოფილმა ქმარმა, დერეკმა, არა უბრალოდ მიმატოვა — მან წაიღო ყველაფერი, რაც ერთად ავაშენეთ, და მე და ჩემი ვაჟი ჯოში ძლივს გადავრჩით.
ჯოში ახლა 16 წლისაა და ის ყოველთვის ჩემი სამყარო იყო. მაშინაც კი, როცა დერეკი წავიდა, რომ ახალი ცხოვრება დაეწყო ჩემზე ნახევარით ახალგაზრდა ქალთან, ჯოში ჩუმად იმედოვნებდა, რომ მამა შეიძლებოდა დაბრუნებულიყო. ეს ლტოლვა მის თვალებში ყოველ დღე მტვრევდა.
ჩვენ ვცხოვრობთ მერსის გენერალური ჰოსპიტლიდან სულ ერთი კორპუსის მოშორებით, პატარა ოროთახიან ბინაში. ქირა იაფია და ჯოშს შეუძლია სკოლაში ფეხით სიარული.
ის სამშაბათი ჩვეულებრივად დაიწყო. სამრეცხაოს ვკეცავდი, როცა წინა კარის გაღების ხმა გავიგონე. ჯოშის ნაბიჯები უფრო მძიმე და გაუბედავი იყო.
— დედა? — მის ხმაში ისეთი ნოტა იყო, რომელიც არ მცნობდა. — დედა, აქ უნდა მოხვიდე. ახლავე.
ხელი ჩამოვუშვი პირსახოცს და მისი ოთახისკენ გავეშურე.
— რა მოხდა? დაშავდი?
მაგრამ როცა შევედი, სამყარო შემომერჩა.
ჯოში თავისი ოთახის შუაში იდგა, ხელში ეჭირა ორი პატარა ბალიშობა, გახვეული საავადმყოფოს საბნებში. ორი ახალშობილი. სახეები დაჭმუჭნილი ჰქონდათ, თვალები ძლივს ღია, მუშტები მკერდზე შეკრული.
— ჯოშ… — ხმა ამიკვდა. — ეს… ეს რა არის? საიდან…?
მან გამართულად და შიშით შემომხედა.
— ბოდიში, დედა. ვერ მივატოვე ისინი.
მუხლები დამეკვია.
— მივატოვე? ჯოშ, საიდან გაქვს ეს ბავშვები?
— ტყუპები არიან. ბიჭი და გოგო.
ხელები ვიბრაჟებდი.
— ახლავე უნდა მითხრა, რა ხდება.
ჯოშმა ღრმად ჩაისუნთქა.
— დღეს შუადღეს საავადმყოფოში წავედი. ჩემი მეგობარი მარკუსი ველოსიპედიდან გადმოვარდა, გავაყოლე, რომ გაეკვლიათ. სანამ გადაუდებელში ველოდებოდით, დავინახე ის.
— ვინ?
— მამა.
სუნთქვა შემეკრა.
— ეს მამის ბავშვებია, დედა.
გავიყინე, სიტყვები ვერ გავითავისე.
— მამა გაბრაზებული გამოვარდა ერთ-ერთი სამშობიარო განყოფილებიდან, — განაგრძო ჯოშმა. — არ მივსულვარ მასთან, მაგრამ ვიკითხე. იცი, მისის ჩენი, შენი მეგობარი მშობიარობის განყოფილებიდან?
უგრძნობლად თავი დავუქნიე.
— მან მითხრა, რომ სილვიას, მამის შეყვარებულს, წუხელ დაეწყო მშობიარობა. ტყუპები გააჩინა. და მამამ უბრალოდ წავიდა. ექთნებს უთხრა, არაფერი არ უნდოდა მათთან.
ისე ვიგრძენი თავი, თითქოს მუცელში დამარტყეს.
— არა. ეს არ შეიძლება იყოს სიმართლე.
— მართალია. მივედი მასთან. სილვია მარტო იყო საავადმყოფოს პალატაში ორ ახალშობილთან ერთად, ისე ტიროდა, ძლივს სუნთქავდა. ძალიან ცუდად არის — რაღაც გართულება მოხდა მშობიარობის დროს. ექიმები ინფექციაზე ლაპარაკობდნენ. ძლივს ეჭირა ბავშვები.
— ჯოშ, ეს ჩვენი პრობლემა არ არის…
— ისინი ჩემი და-ძმები არიან! — ხმა აუკანკალდა. — ჩემი ძმა და ჩემი და არიან და არავინ ჰყავთ. სილვიას ვუთხარი, ცოტა ხნით სახლში მოვიყვანდი, რომ გენახა, იქნებ დაგვეხმარა. ვერ დავტოვებდი მათ.
საწოლზე ჩამოვჯექი.
— როგორ გაგიშვეს საერთოდ? 16 წლის ხარ.
— სილვიამ დროებითი გათავისუფლების ფორმა ხელი მოაწერა. მან იცის ვინ ვარ. დავადასტურე, რომ ნათესავი ვიყავი. მისის ჩენმა დაიფარა. თქვეს, არაჩვეულებრივი შემთხვევააო, მაგრამ სილვია ტიროდა, აღარ იცოდა რა ექნაო.
შევხედე ბავშვებს. ისეთი პატარები. ისეთი დაუცველები.
— ეს არ შეგიძლია. ეს შენი პასუხისმგებლობა არ არის, — ჩავჩურჩულე, თვალებში ცრემლები მომადგა.
— მაშინ ვისია? — მიპასუხა ჯოშმა. — მამასი? მან უკვე დაამტკიცა, რომ არ აინტერესებს. რა იქნება, თუ სილვია ვერ გადარჩება, დედა? მერე რა ემართებათ ამ ბავშვებს?
— მივიყვანთ უკან საავადმყოფოში. ახლავე. ეს ძალიან ბევრია.
— დედა, გთხოვ…
— არა. — ხმა მტკიცე იყო. — ჩაიცვი ფეხსაცმელი. ვბრუნდებით.
საავადმყოფომდე გზა ამოსუნთქვის საშუალებას არ მაძლევდა. ჯოში უკანა სავარძელში იჯდა ტყუპებთან ერთად, ორივე მხარეს, კალათებში, რომლებიც ავტოფარეხიდან ავიღეთ.
მისის ჩენი შესასვლელთან დაგვხვდა, სახეზე წუხილი ეტყობოდა.
— ჯენიფერ, ძალიან ვწუხვარ. ჯოშს უბრალოდ…
— არაუშავს. სად არის სილვია?
— ოთახი 314. მაგრამ ჯენიფერ, უნდა იცოდე… მისი მდგომარეობა მძიმეა. ინფექცია უფრო სწრაფად გავრცელდა, ვიდრე ველოდით.
მუცელი ამირევდა.
— რამდენად ცუდად?
მისმა სახემ ყველაფერი მითხრა.
ლიფტით ავედით დუმილში. ჯოში ბავშვებს ისე ეჭირა, თითქოს მთელი ცხოვრება ამას აკეთებდა, ჩუმად ელაპარაკებოდა, როცა ღრიალებდნენ.
სილვია უარესად გამოიყურებოდა, ვიდრე წარმომედგინა — ფერმკრთალი, თითქმის ნაცრისფერი, ინტრავენური ხსნარები ეყენა. 25 წლისაც არ იქნებოდა. თვალები ცრემლით აევსო, როცა დაგვინახა.
— ძალიან ბოდიში, — ატირდა. — აღარ ვიცოდი რა მექნა. სრულიად მარტო ვარ და ისეთი ავად ვარ, და დერეკ…
— ვიცი, — ჩუმად ვუთხარი. — ჯოშმა მითხრა.
— უბრალოდ წავიდა. როცა უთხრეს, ტყუპები იყვნენ, როცა გართულებებზე ვუთხარი, თქვა, ვერ გაუმკლავდებოდა ამ ყველაფერს. — შეხედა ბავშვებს. — არც კი ვიცი, გადავრჩები თუ არა. რა ემართებათ მათ, თუ არ გადავრჩი?
ჯოშმა ჩემს წინ გასწია პასუხი.
— ჩვენ მოვუვლით მათ.
— ჯოშ… — დავიწყე.
— დედა, შეხედე მას. შეხედე ამ ბავშვებს. ჩვენ გვჭირდებიან.
— რატომ? — ვკითხე. — რატომ არის ეს ჩვენი პრობლემა?
— იმიტომ, რომ სხვას არავის! — შესძახა, შემდეგ ხმა დაწია. — იმიტომ, რომ თუ ჩვენ არ ჩავერევით, ისინი სისტემაში მოხვდებიან. ბავშვთა სახლში. გააშორებენ ერთმანეთს, შეიძლება. ეს გინდა?
პასუხი არ მქონდა.
სილვიამ აკანკალებული ხელი გამომიწოდა.
— გთხოვ. ვიცი, რომ არ მაქვს უფლება, გთხოვო. მაგრამ ისინი ჯოშის და-ძმები არიან. ოჯახი არიან.
შევხედე ბავშვებს, ჩემს შვილს, რომელიც თავად თითქმის ბავშვი იყო, და ამ მომაკვდავ ქალს.
— ტელეფონით უნდა დავრეკო, — ვთქვი ბოლოს.
დავრეკე დერეკზე. მეოთხე ზარზე აღმოჩნდა, გაღიზიანებული.
— რა?
— ჯენიფერი ვარ. უნდა ვილაპარაკოთ სილვიაზე და ტყუპებზე.
პაუზა.
— საიდან იცი ამის შესახებ?
— ჯოში საავადმყოფოში იყო. დაინახა, როგორ წამოხვედი. რა გჭირს?
— ნუ დაიწყებ. მე ეს არ მითხოვია. მეუბნებოდა, კონტრაცეფციაზე ვარო. ეს მთელი ამბავი კატასტროფაა.
— შენი შვილები არიან!
— შეცდომა არიან, — ცივად თქვა. — აჰა, ხელს მოვაწერ ნებისმიერ ფორმას, რომელიც დაგჭირდება. თუ გინდა წაიყვანე, კარგი. მაგრამ არ მელოდო, რომ ჩავერთვები.
ჩამოვკიდე ტელეფონი, სანამ ისეთს ვიტყოდი, რასაც ვინანებდი.
ერთი საათის შემდეგ დერეკი თავის ადვოკატთან ერთად მოვიდა. მან ხელი მოაწერა დროებითი მეურვეობის ფორმებს ბავშვების ნახვის გარეშეც კი. ერთხელ შემომხედა, მხრები აიჩეჩა და თქვა:
— ისინი ჩემი ტვირთი აღარ არის.
შემდეგ წავიდა.
ჯოში უყურებდა მას.
— მე მას არასდროს დავემსგავსები, — თქვა ჩუმად. — არასდროს.
იმ ღამეს ტყუპები სახლში მოვიყვანეთ. მე ხელი მოვაწერე დროებითი მეურვეობის ფორმებს, სანამ სილვია საავადმყოფოში რჩებოდა. ჯოშმა თავისი ოთახი მათთვის მოაწყო, საკუთარი ფულით ნაყიდი საწოლი კი არა, ორი საწოლი დააყენა.
— საშინაო დავალება უნდა გეკეთებინა, — სუსტად ვთქვი. — ან მეგობრებთან გასულიყავი.
— ეს უფრო მნიშვნელოვანია, — მიპასუხა.
პირველი კვირა ჯოჯოხეთი იყო. ტყუპები — ჯოშმა უკვე დაარქვა მათ ლილა და მეისონი — განუწყვეტლივ ტიროდნენ. საფენების გამოცვლა, კვება ყოველ ორ საათში, უძილო ღამეები. ჯოში ამტკიცებდა, რომ უმეტესი თავად გააკეთებდა.
— ისინი ჩემი პასუხისმგებლობაა, — მეუბნებოდა გამუდმებით.
— შენ ზრდასრული არ ხარ! — ვყვიროდი მე, როცა ვხედავდი, როგორ დაღლილი დაეშვებოდა ბინაში ღამის 3 საათზე, ორივე ხელში ბავშვი ეჭირა. მაგრამ არასდროს უჩიოდა.
კვირები გადიოდა. ჯოშმა სკოლა გააცდინა, ნიშნები დაეცა, მეგობრებმა ზარი შეწყვიტეს. დერეკმა არც ერთ ზარს აღარ უპასუხა.
შემდეგ ერთ ღამეს ყველაფერი შეიცვალა. სამსახურიდან სახლში რომ მოვედი, ჯოში დაღლილი დადიოდა, ლილა ხელში ეჭირა და ყვიროდა.
— რაღაც ცუდია. არ ჩერდება ტირილი და ცხელება აქვს.
შუბლი აენთო.
— აიღე საფენების ჩანთა. მივდივართ გადაუდებელში.
საავადმყოფოში ექიმებმა აღმოაჩინეს, რომ ლილას გულის თანდაყოლილი მანკი ჰქონდა — პარკუჭთაშუა ძგიდის დეფექტი და ფილტვისმიერი ჰიპერტენზია. სიცოცხლისთვის საშიში, თუ არ უმკურნალეს. საჭირო იყო ოპერაცია, ძვირადღირებული.
გავიფიქრე მოკრძალებულ დანაზოგზე, რომელიც ჯოშის კოლეჯისთვის შევაგროვე.
— რა ღირს? — ვკითხე. რიცხვმა გული დამითრგუნა. თითქმის ყველაფერი უნდა დაგვეხარჯა.
ჯოში დანგრეული იყო.
— დედა, არ შემიძლია, გთხოვო… მაგრამ…
— არ მთხოვ, — შევაწყვეტინე. — ჩვენ ამას გავაკეთებთ.
ოპერაცია დაინიშნა. ჯოში ძლივს იძინებდა, ლილას გამუდმებით ამოწმებდა. ოპერაციის დღეს ის ატარებდა ყვითელ საბანში გახვეული, აკოცა შუბლზე და რაღაც ჩასჩურჩულა, სანამ გადასცემდა.
ექვსი საათი ლოდინი. როცა ქირურგი გამოვიდა, თქვა:
— ოპერაცია კარგად ჩაიარა. მდგომარეობა სტაბილურია. ოპერაცია წარმატებით დასრულდა.
ჯოში შვებით ატირდა.
ლილამ ხუთი დღე გაატარა ბავშვთა ინტენსიურ თერაპიაში. ჯოში იქ იყო ყოველ დღე, სტუმრების საათებიდან დაწყებული, სანამ დაცვა არ აძევებდა ღამით. ის პატარა ხელს ეჭირა ინკუბატორის ხვრელებიდან.
— პარკში წავალთ, — ეუბნებოდა ის. — საქანელაზე გაგისვლი. და მეისონი შეეცდება შენი სათამაშოების მოპარვას, მაგრამ მე არ დავუშვებ.
ერთ-ერთ ასეთ ვიზიტზე დამირეკეს საავადმყოფოს სოციალური მომსახურების განყოფილებიდან. სილვიაზე იყო საუბარი. ის გარდაიცვალა. ინფექცია სისხლში გავრცელდა.
სიკვდილამდე მან განაახლა სამართლებრივი დოკუმენტები, ჯოში და მე დამასახელა ტყუპების მუდმივ მეურვეებად. დატოვა წერილი:
„ჯოშმა მაჩვენა, რას ნიშნავს ოჯახი სინამდვილეში. გთხოვთ, იზრუნოთ ჩემს ბავშვებზე. უთხარით, რომ მათი დედა უყვარდა. უთხარით, რომ ჯოშმა გადაარჩინა მათი სიცოცხლე.“
საავადმყოფოს კაფეტერიაში ვიჯექი და ვტიროდი — სილვიასთვის, იმ ბავშვებისთვის და იმ შეუძლებელი სიტუაციისთვის, რომელშიც აღმოვჩნდით.
როცა ჯოშს ვუთხარი, ის დიდხანს ჩუმად იყო. შემდეგ მეისონი მჭიდროდ მოიკიდა და ჩასჩურჩულა:
— ჩვენ კარგად ვიქნებით. ყველანი.
სამი თვის შემდეგ დერეკზე დარეკეს. ავტოავარია 75-ე მაგისტრალზე. საქველმოქმედო ღონისძიებაზე მიდიოდა. ადგილზე გარდაიცვალა.
ვერაფერი ვიგრძენი. მხოლოდ ცარიელი აღიარება იმისა, რომ ის არსებობდა და ახლა აღარ.
ჯოშის რეაქციაც მსგავსი იყო.
— ეს რამეს ცვლის? — ჰკითხა.
— არა, — ვუთხარი. — არაფერი იცვლება.
რადგან არ იცვლებოდა. დერეკმა აზრი დაკარგა იმ მომენტში, როცა საავადმყოფოდან გავიდა.
ერთი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ჯოში შემოვიდა კარიდან ორი ახალშობილით ხელში. ახლა ოთხკაციანი ოჯაკი ვართ. ჯოში 17 წლისაა, მალე ბოლო კლასში გადავა. ლილა და მეისონი დადიან, ბაბუაწვერას ამბობენ, ყველაფერში ცხვირს იყოფენ. ჩვენი ბინა ქაოსია — სათამაშოები ყველგან, იდუმალი ლაქები, სიცილისა და ტირილის განუწყვეტელი ხმა.
ჯოში ახლა სხვანაირია. უფროსი ისეთი რამეებით, რაც ასაკს არ ეხება. ის მაინც აკეთებს შუაღამის კვებებს, როცა მე ძალიან დაღლილი ვარ. მაინც კითხულობს ძილის წინ ამბებს სხვადასხვა ხმებით. მაინც პანიკობს, როცა ერთ-ერთი ძალიან ძლიერად აცემინებს.
მან ფეხბურთი თავი დაანება. მეგობრებთან ურთიერთობა შეწყვიტა. კოლეჯის გეგმები შეიცვალა — ახლა სათემო კოლეჯზე ფიქრობს, რომელიც ახლოს არის.
მძულს, რომ ის ამდენს სწირავს. მაგრამ როცა ვცდილობ, ველაპარაკო, ის თავს აქნევს და ამბობს:
— ისინი არ არიან მსხვერპლი, დედა. ისინი ჩემი ოჯახი არიან.
გასულ კვირას ვიპოვე იგი მიძინებული იატაკზე ორ საწოლს შორის, ხელი ორივესკენ ჰქონდა გაშვერილი. მეისონს პატარა მუშტი ეჭირა ჯოშის თითზე.
კართან ვიდექი და მახსენდებოდა ის პირველი დღე — როგორ შეშინებული ვიყავი, როგორ გაბრაზებული, როგორ მოუმზადებელი. დღესაც არ ვიცი, სწორად ვიმოქმედეთ თუ არა. ზოგიერთ დღეს, როცა გადასახადები გროვდება და დაღლილობა ჭაობივით მიწევს, მაინტერესებს, სხვანაირად უნდა მოვქცეულიყავით თუ არა.
მაგრამ შემდეგ ლილა იცინის რაღაცაზე, რაც ჯოშმა გააკეთა, ან მეისონი პირველი მისკენ იწვება დილით, და მე ვხვდები სიმართლეს.
ჩემი ვაჟი შემოვიდა კარიდან ერთი წლის წინ ორი ბავშვით ხელში და სიტყვებით, რომლებმაც ყველაფერი შეცვალეს:
„ბოდიში, დედა, ვერ მივატოვე ისინი.“
მან არ მიატოვა ისინი. მან გადაარჩინა ისინი. და ამ პროცესში, მან გადაარჩინა ყველა ჩვენგანი.
ჩვენ გატეხილები ვართ ზოგიერთი მხრივ, სხვა მხრივ ერთმანეთზე შეკერილები. დაღლილები ვართ და გაურკვევლობაში ვართ. მაგრამ ჩვენ ოჯახი ვართ. და ზოგჯერ ეს საკმარისია.







