ქორწილამდე მხოლოდ რამდენიმე საათი მაკლდა, როცა მამაკაცის, რომელიც მიყვარდა, რვა წლის ქალიშვილმა ჩუმად ჩამიდო ხელში დაკეცილი წერილი. მისი პატარა, არათანაბარი ხელწერით დაწერილმა სიტყვებმა მუცელი ჩამიგდო:

„ნუ გაყვები მამაჩემს. ის შენ გატყუებს.“
ხელები ამიკანკალდა. როცა ვცდილობდი გამეგო, რას გულისხმობდა, მისმა განმარტებამ სისხლი გამიყინა. იმ წამს ოთახი არარეალურად მომეჩვენა — თითქოს ჩემი მთელი სამყაროს საფუძველი მოულოდნელად დაიბზარა.
ქორწილი ჩემი ცხოვრების ყველაზე ჯადოსნური დღე უნდა ყოფილიყო.
ასე მაინც მეუბნებოდნენ ყველანი.
დედაჩემი ამას ამბობდა.
მეჯვარე გოგონები ამას იმეორებდნენ.
საცხობშიც კი სრულიად უცნობი ადამიანები მიღიმოდნენ და მეუბნებოდნენ:
„თითქოს პრინცესა იქნები.“
„ყველაფერი იდეალური იქნება,“ მპირდებოდნენ.
და მე მჯეროდა.
რადგან მარკს ვთხოვდებოდი.
მარკი ზუსტად ისეთი იყო, როგორზეც ყოველთვის ვოცნებობდი. ნაზი, ყურადღებიანი, უსასრულოდ კეთილი. ისეთი მამაკაცი, რომელსაც ზუსტად ახსოვდა, როგორ მიყვარდა ყავა, და რომელიც არასდროს ტოვებდა დილის „დილა მშვიდობისა“ შეტყობინებას — რამდენად დაკავებულიც არ უნდა ყოფილიყო.
ორი წლის წინ პატარა წიგნის მაღაზიაში გავიცანით ერთმანეთი. მაღალ თაროზე მდგომ წიგნს წვერებზე აწეული ვწვდებოდი, როცა ჩემს გვერდით გამოჩნდა და კიბე მომაწოდა.
— დახმარება გჭირდება? — მკითხა ღიმილით.
ასეთი იყო მარკი. ყოველთვის ამჩნევდა. ყოველთვის ისე გეხმარებოდა, რომ თავს არასდროს გრძნობდი უმწეოდ.
ერთხელ უკვე იყო დაქორწინებული. მისი ცოლი, გრეისი, სამი წლის წინ სიმსივნესთან ხანგრძლივი და სასტიკი ბრძოლის შემდეგ გარდაიცვალა. ერთ ღამეს, როცა სიბნელეში გაღვიძებულები ვიწექით, მითხრა, რომ ეგონა, აღარასდროს შეძლებდა სიყვარულს.
— მერე შენ გაგიცანი, — მითხრა, ხელი მომიჭირა და დაამატა, — და გამახსენდა, როგორი იყო ცოცხლად ყოფნა.
მას ჰყავდა ქალიშვილი — ემა.
პირველივე შეხვედრაზე დამაკვირდა და პირდაპირ მკითხა:
— დინოზავრები გიყვარს?
— ძალიან, — დაუფიქრებლად ვუპასუხე.
მან თავი დამიქნია.
— კარგი. მაშინ მეგობრები ვიქნებით.
და მართლაც ასე მოხდა. სწრაფად დავუახლოვდით ერთმანეთს. საშინაო დავალებაში ვეხმარებოდი, კვირაობით ერთად ვაცხობდით ორცხობილებს. ისე შემიყვარდა, თითქოს ჩემი შვილი ყოფილიყო. სწორედ ამიტომ იყო ქორწილის დღემ ასეთი მტკივნეული.
იმ დილას სახლში სრული ქაოსი სუფევდა. ოჯახის წევრები ოთახებში დადიოდნენ. დედაჩემი ყვავილებზე ღელავდა. მარკის და ბოლო დეტალებს აგვარებდა.
მე მარტო ვიდექი საძინებელში, ხალათში, და კარადაზე დაკიდებულ საქორწილო კაბას ვუყურებდი. სპილოსძვლისფერი მაქმანი. ნაზი მარგალიტის დეტალები. ყველაფერი, რაზეც ვოცნებობდი.
მარკთან შევთანხმდით, რომ ცერემონიამდე ერთმანეთს არ ვნახავდით. ის სტუმრის ოთახში ემზადებოდა. მე — ჩვენსაში.
სარკის წინ ვიდექი, კაბა ხელში მეჭირა, როცა კარი გაიღო.
ემა შემოვიდა.
შეშინებული ჩანდა. ფერმკრთალი სახე ჰქონდა, თვალები შეწითლებული და შეშუპებული, პიჟამოში იყო. მაშინვე დავდე კაბა და მის წინ დავიჩოქე.
— ემა, ჩემო ძვირფასო… რა ხდება?
არ მიპასუხა. უბრალოდ, დაჭმუჭნული ქაღალდი ჩამიდო ხელში. თითები უკანკალებდა. თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ სიტყვები ვერ იპოვა. შემდეგ შეტრიალდა და გაიქცა.
გული უკვე გამალებით მიცემდა.
ნელა გავხსენი წერილი.
„ნუ გაყვები მამაჩემს. ის შენ გატყუებს.“
სუნთქვა შემეკრა. ქაღალდი ხელში მიკანკალებდა. რას მატყუებდა? სიყვარულზე? ქორწინებაზე?
ოთახში მდგომი შროშნების სურნელი — ყვავილები, რომლებიც მათი სინაზის გამო ავირჩიე — უეცრად აუტანელი გახდა. გულისრევა ვიგრძენი.
ემა დერეფანში იჯდა, მუხლები მკერდზე ჰქონდა მიკრული.
— ემა, — ვუთხარი ნაზად და მის გვერდით დავიჩოქე, — შემომხედე, საყვარელო.
წერილი ვაჩვენე.
— რას გულისხმობდი ამით?
შეყოყმანდა.
— ყველაფერს ვერ გეტყვი… მაგრამ გუშინ მამა ტელეფონზე გავიგონე.
— რა თქვა?
— შენს სახელს ამბობდა. ბევრჯერ. და… შეშინებული ჩანდა.
— როგორ შეშინებული?
— თითქოს რაღაცას მალავდა.
გულმა უფრო ძლიერად დამიწყო ცემა.
— თქვა, რომ არ ვუყვარვარ?
თავი გააქნია.
— არა. მაგრამ ბედნიერი არ ჟღერდა.
შეშინებული.
ეს სიტყვა გონებაში მიტრიალებდა.
— კიდევ რამე გაიგონე? — ჩუმად ვკითხე.
თვალებში აღარ შემომხედა. ადგა და გაიქცა.
დერეფანში გაყინული დავრჩი. მარკს მაშინვე შევხვედროდი? თუ ყველაფერს გავრისკავდი და ეს უბრალოდ გაუგებრობა იქნებოდა?
გადავწყვიტე, საკურთხეველთან წავსულიყავი — და მეყურებინა.
ეკლესია ულამაზესი იყო. მზის სხივები ვიტრაჟებიდან იღვრებოდა. თეთრი ყვავილები გზას ამკობდა. მამამ ხელი მომკიდა.
— მზად ხარ? — მკითხა.
არ ვიყავი. მაგრამ თავი დავუქნიე.
და მაშინ დავინახე მარკი.
საკურთხეველთან იდგა და ისე მიყურებდა, რომ წამით თითქმის დამავიწყდა წერილი.
თითქმის.
ემა წინა რიგში იჯდა, ფერმკრთალი და დაძაბული. როცა გავუღიმე, არ გამიღიმა.
ფიცები გავცვალეთ. ბეჭდები. კოცნა. ტაში.
მაგრამ ეჭვი არ გამქრალა.
რეცეფციაზე მარკმა გვერდით გამიყვანა.
— კარგად ხარ? თითქოს შორს ხარ.
სიმართლე თავისით წამომცდა. ყველაფერი მოვუყევი. წერილიც ვაჩვენე.
თვალები გაუფართოვდა.
— რა?… მგონი ვიცი, რაც მოხდა.
ემა მარტო იჯდა. მარკი მის წინ დაიჩოქა.
— რა გაიგონე, საყვარელო?
ცრემლები წასკდა.
— თქვი, რომ კეტრინი გიყვარდა, მაგრამ გეშინოდა. და რომ არ გინდოდა, მე შემცვლიდნენ.
მარკმა გულში ჩაიკრა.
— ემა… შენს ტკივილს ვუფრთხოდი. მომავალზე ვლაპარაკობდი — იმაზე, რომ შეიძლება ოდესმე კიდევ გვყოლოდა ბავშვი — და არ მინდოდა გეგრძნო, რომ ოდესმე ნაკლებად შეგიყვარებდი.
— არ დამივიწყებ?
— არასდროს. სიყვარული არ მცირდება. ის იზრდება.
მე მათ გვერდით დავიჩოქე.
— მე არ მოვსულვარ, რომ მამაშენი წაგართვა. მოვსულვარ, რომ შენც შეგიყვარო.
ემამ ორივეს შემოგვხვია ხელი.
იმ ღამეს მარკმა ჩუმად მითხრა:
— მოდი, ახალი ფიცი დავდოთ. მხოლოდ ჩვენთვის.
ემას დაჰპირდა, რომ ის ყოველთვის პირველ ადგილზე იქნებოდა.
მე დამპირდა გულწრფელობასა და სიყვარულს.
მე კი ორივეს მოთმინებასა და ნდობას დავპირდი.
ემამ თავი ასწია და თქვა:
— მეც შეიძლება რაღაც დავპირდე?
— რა თქმა უნდა, — ვუთხარი.
— ვეცდები. და აღარ შემეშინდება.
ქორწილი სრულყოფილი არ ყოფილა.
მაგრამ ნამდვილი იყო.
რადგან სიყვარული წარსულს არ შლის.
ის უბრალოდ ადგილს უტოვებს მას.







