ბაბუამ დამინახა, როგორ გადმოვედი ტაქსიდან და მკითხა: „სად არის შენი დაბადების დღისთვის ნაჩუქარი BMW?“ დედამ გაიცინა და თქვა: „ოო, ის შენს დას მივეცით!“ ბაბუა ცოტა ხნით დადუმდა… და მეორე დღესვე დაურეკა თავის ადვოკატს.

เรื่องราวที่น่าสนใจ

დაბადების დღის სადილი გაგრძელდა, მაგრამ ატმოსფერო შეცვლილი იყო — ის სიხარული, რაც მანამდე იგრძნობოდა, აივანზე მომხდარმა მთლიანად დაანგრია. ბაბუას გვერდით დავჯექი, არა იმიტომ, რომ ვინმემ მიმითითა, არამედ იმიტომ, რომ ყოველთვის იქ ვხვდებოდი. ბავშვობიდან ასე იყო — ყოველთვის მის გვერდით ვიყავი, ვუსმენდი მის ისტორიებს, ვსწავლობდი პრაქტიკულ რაღაცებს: როგორ შეიცვალოს ზეთი, როგორ მართო ფული — იმას, რისი სწავლაც სხვებს არასდროს უცდიათ ჩემთვის.

მაგიდის მეორე მხარეს ლუსი — ჩემი უმცროსი და — თვალებში არ მიყურებდა. მის სახეზე სინანული არ ჩანდა. მხოლოდ გაღიზიანება.

დესერტის შემდეგ ბაბუამ მთხოვა, მის სამუშაო ოთახში გავყოლოდი.

როგორც კი კარი დაიხურა, ის თავის გაცვეთილ ტყავის სავარძელში ჩაჯდა. ოთახში ნაცნობი სურნელები იდგა — თამბაქო და კედარი. გარშემო ძველი წიგნები და ჩარჩოებში ჩასმული ფოტოები იყო, რომელთაგან ზოგში მე აღარ ვჩანდი.

„მან არც კი მკითხა,“ თქვა ჩუმად, ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ.
„არა,“ ვუპასუხე. „არც ჩემთვის უკითხავს.“

მან ხელჯოხი იატაკზე მსუბუქად დააკაკუნა.
„ეს BMW — მე თვითონ ავარჩიე. შენთვის იყო განკუთვნილი. არა უბრალოდ გადაადგილებისთვის, არამედ ნიშნად. თინეიჯერობიდან მუშაობდი, არასდროს არაფერი მოგითხოვია. მინდოდა გცოდნოდა, რომ ამას ვამჩნევდი.“

ყელი შემეკუმშა.
„ეს პირველი საჩუქარი იყო ჩემს ცხოვრებაში, რომელსაც მოლოდინები არ მოჰყვებოდა.“

„ვიფიქრე, დედაშენმა გაიგო,“ ჩაიბურტყუნა.

„მას მხოლოდ ის ესმის, რაც მისთვისაა ხელსაყრელი,“ ვთქვი მე.

მან ყურადღებით შემომხედა, და მის ღია თვალებში გადაწყვეტილება გამკაცრდა.
„ოდესმე გიფიქრია, რატომ არ დამიმთავრებია ანდერძი?“

შევყოვნდი.
„არა. მეგონა, უბრალოდ დროს არ ჩქარობდი.“

„ვაკვირდებოდი,“ თქვა მან. „ვუყურებდი, ვინ ამჩნევდა და ვინ უბრალოდ ელოდებოდა. და აღმოჩნდა, რომ შენ იყავი ერთადერთი, ვინც არასდროს ცდილობდა ჩემზე გავლენის მოხდენას.“

მან უჯრა გახსნა და სქელი საქაღალდე მაგიდაზე მომაწოდა.

„მინდა, ანდერძის შემსრულებელი შენ იყო.“

გავშეშდი.
„ბაბუა… ეს დიდი პასუხისმგებლობაა.“

„და ერთადერთი ხარ, ვისაც ამას ვანდობ.“

ეს არ იყო მემკვიდრეობაზე. სინამდვილეში არა. ეს იყო იმაზე, რას ნიშნავდა ეს ყველაფერი — არჩევანი ზეწოლისა და დანაშაულის გრძნობის გარეშე, პატივისცემის გამო.

„გავაკეთებ,“ ჩუმად ვთქვი.

მან თავი დამიქნია.
„და BMW?“

„არ მინდა, უკან დააბრუნონ,“ ვთქვი. „უბრალოდ არ მინდა ვითომ არაფერი მომხდარა და ლუსიმ არ წაიღო ის, რაც მისი არ იყო.“

„ამაზე პასუხს აგებს,“ მშვიდად თქვა მან. „მალე.“

როცა გარეთ დავბრუნდით, ყველამ შემოგვხედა.

დედაჩემს ღიმილი შეერყა.

არც ბაბუას უთქვამს რამე და არც მე.

მაგრამ მისი ხელი ჩემს მხარზე იდო — და ეს სიტყვებზე მეტს ამბობდა.

ორი კვირის შემდეგ დედამ დამირეკა. სამჯერ.

ყველას იგნორირება გავუკეთე.

მეოთხე ზარზე ცნობისმოყვარეობამ მძლია.

„უნდა გეთქვა,“ მკაცრად მითხრა.
„რა უნდა მეთქვა?“ ვკითხე.

„რომ ანდერძის შემსრულებელი შენ ხარ. რომ მამამ ყველაფერი შეცვალა. რომ უცებ ჩვენზე პასუხისმგებელი შენ გახდი.“

ღრმად ამოვისუნთქე.
„ვიფიქრე, არ დაგაინტერესებდა ისეთი რამ, რაც შენ თქვი, რომ ‘არაფერს ნიშნავს’. შენ მითხარი, უბრალოდ მანქანაა-მეთქი.“

„ეს მანქანას არ ეხება,“ მომიგერია მან.

„არა,“ მშვიდად ვთქვი. „ეს კონტროლზეა. და ის შენ აღარ გაქვს.“

დუმილი ჩამოვარდა.

შემდეგ მწარედ თქვა:
„ის მოხუცია. კარგად აღარ აზროვნებს.“

„ამის თქმა მხოლოდ იმიტომ არ შეგიძლია, რომ შენ არ აგირჩია.“

ხაზი გაითიშა.

ერთი კვირის შემდეგ ლუსი ჩემს ბინასთან გამოჩნდა. დაღლილი ჩანდა — თვალების ქვეშ მუქი წრეები ჰქონდა, თმა დაუდევრად ჰქონდა შეკრული. კართან დიდხანს იდგა, სანამ ხმას ამოიღებდა.

„შენ მის წინააღმდეგ შეგვატრიალე.“

თვალებში ჩავხედე.
„შენ აიღე ის, რაც შენი არ იყო.“

„ეს უბრალოდ მანქანა იყო, ნატალი.“

მწარედ გამეცინა.
„შენთვის — კი. ჩემთვის კი ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა ამ ოჯახში ვიღაცამ ჩემი ფასეულობა ნამდვილად აღიარა. და შენ ისე გაატანე, თითქოს არაფერს ნიშნავდა.“

პასუხი აღარ ჰქონდა.

„მე არავინ შემიტრიალებია შენ წინააღმდეგ,“ ვთქვი. „ეს შენ თვითონ გააკეთე.“

მისი ხმა ჩუმად დაეშვა.
„ის ყველაფერს შენ გაძლევს.“

„არა,“ შევასწორე. „ის ყველაფერს მანდობს. ეს ერთი და იგივე არ არის.“

მისი წასვლის შემდეგ მარტო დავრჩი და ამ აზრზე დავფიქრდი.
დედაჩემისა და დისნაირი ადამიანები ფიქრობდნენ, რომ სიყვარული უფლების განცდაა. ბაბუამ კი სხვა რამ დაინახა — ვინ იყო გვერდით, მაშინაც კი, როცა ამას არავინ ითხოვდა.

ერთ თვეში ბაბუა მშვიდად გარდაიცვალა, ძილში. გამოსამშვიდობებელი ცერემონია მოკრძალებული და ღირსეული იყო. სიტყვით მე გამოვედი.

შემდეგ ადვოკატმა ანდერძი წაიკითხა.

დედაჩემს თავდაჯერება ბოლომდე შერჩა — სანამ ჩემი სახელი არ გამოცხადდა, როგორც ანდერძის შემსრულებლის, მმართველისა და ძირითადი მემკვიდრის.

მან რეაქცია არ აჩვენა. უბრალოდ იჯდა, გაქვავებული, თვალებს ახამხამებდა.

ლუსი ბოლომდე არ დარჩენილა — გამოვიდა.

მე დავრჩი. მარტო. ადვოკატის კაბინეტში. სიჩუმეში. ფიქრებში.

ბაბუამ უბრალოდ არ აირჩია, ვინ დაეჯილდოებინა.

მან აირჩია, ვინ დაენახა ნამდვილად.

და პირველად ჩემს ცხოვრებაში, მე აღარ ვგრძნობდი თავს შეუმჩნევლად.

Visited 682 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий