მაგრამ ქორწილის ღამეს საძინებლიდან უცნაური ყვირილი გაისმა და რაც დავინახე, სიტყვები დამაკლდა…

เรื่องราวที่น่าสนใจ

ჩემი მთელი ოჯახი ბედნიერი იყო, როცა მამაჩემი 60 წლის ასაკში ხელახლა დაქორწინდა ქალზე, რომელიც მასზე 30 წლით უმცროსი იყო. მაგრამ ქორწილის ღამეს საძინებლიდან უცნაური ყვირილი გაისმა და რაც დავინახე, სრულიად მეტყველების უნარი დამაკარგვინა…

-მამაჩემის სახელია ანტონიო ფერეირა. ამ გაზაფხულზე ის სამოცი წლის გახდა. დედა მაშინ გარდაიცვალა, როცა მე და ჩემი და ჯერ კიდევ უნივერსიტეტში ვსწავლობდით. ოცი წელზე მეტი ხნის განმავლობაში მამა მარტო ცხოვრობდა — არანაირი პაემანი, არანაირი მეორე შანსი — მხოლოდ სამუშაო, კვირის წირვა და მისი პატარა ბაღი ბელუ-ორიზონტეში. ჩვენი ნათესავები ხშირად ეუბნებოდნენ:

„ანტონიო, ჯერ კიდევ ძლიერი და ჯანმრთელი ხარ. კაცი სამუდამოდ მარტო არ უნდა ცხოვრობდეს.“
ის მშვიდად იღიმოდა და პასუხობდა:

„როცა ჩემი ქალიშვილები ცხოვრებაში დამკვიდრდებიან, მერე საკუთარ თავზეც ვიფიქრებ.“
და ის ამას გულწრფელად გულისხმობდა.

როცა ჩემი და დაქორწინდა და მე სტაბილური სამსახური ვიპოვე სან-პაულუში, მამას ბოლოს და ბოლოს გამოუჩნდა დრო, საკუთარ ცხოვრებაზე ეზრუნა. შემდეგ, ერთ ნოემბრის საღამოს, დაგვირეკა ისეთი ტონით, როგორიც წლებია არ მოგვისმენია — თბილი, იმედიანი, თითქმის მორცხვი:
„ვიღაც გავიცანი,“ — თქვა მან. — „მისი სახელია ლარისა.“

მე და ჩემი და გაოგნებულები დავრჩით. ლარისა ოცდაათი წლის იყო — მამაჩემის ასაკის ნახევარი. ის მუშაობდა ბუღალტრად ადგილობრივ სადაზღვევო კომპანიაში, იყო განქორწინებული და შვილი არ ჰყავდა. ისინი ერთმანეთი შეხვდნენ ხანდაზმულთა იოგის გაკვეთილზე, საზოგადოებრივ ცენტრში. თავიდან გვეგონა, რომ შესაძლოა ის მამას იყენებდა. მაგრამ როცა მას პირადად შევხვდით — კეთილი, თავაზიანი, მშვიდი საუბრის მქონე — შევამჩნიეთ, როგორ უყურებდა მამას. და როგორ უყურებდა მამა მას. ეს არ იყო სიბრალული. ეს იყო სიმშვიდე.

ცერემონია გაიმართა ჩვენი ოჯახის სახლის ეზოში, დიდი მანგოს ხის ქვეშ, რომელიც პატარა ნათურებით იყო მორთული. არაფერი ფუფუნებრივი — უბრალოდ მეგობრებისა და ოჯახის შეკრება, შემწვარი ქათამი, გამაგრილებელი სასმელები, სიცილი და რამდენიმე ცრემლიც. ლარისას ღია ვარდისფერი კაბა ეცვა, თმა შეკრული ჰქონდა, თვალებში კი სითბო და სინაზე უჩანდა. მამა ნერვიულობდა, მაგრამ ბედნიერი იყო — როგორც ახალგაზრდა კაცი, პირველად რომ უყვარდება.

იმ ღამეს, როცა ყველანი დალაგებაში ვეხმარებოდით, ჩემმა დამ იხუმრა:
„მამა, დღეს ღამით ხმაური არ ატეხო, კარგი? კედლები თხელია!“
მან გაიცინა და უპასუხა:
„აჰ, შენ შენს საქმეს მიხედე, პატარა ცელქო.“

შემდეგ ლარისას ხელი მოკიდა და საძინებელში შევიდა — იმავე ოთახში, სადაც დედასთან ერთად ოცდაათ წელზე მეტი გაატარა. ჩვენ ვურჩიეთ, ქორწილამდე ოთახი გადაეკეთებინა, მაგრამ უარი თქვა:
„როგორც არის, ისე მიტოვება სიმშვიდეს მანიჭებს,“ — თქვა მან.

შუაღამისკენ ხმაურმა გამაღვიძა. მეგონა, ქარი იყო… ან იქნებ ბაღში კატა. მაგრამ მერე — ყვირილი. მაღალი, შემზარავი. მე და ჩემი და საწოლიდან წამოვხტით და მამას ოთახისკენ გავიქეცით. კარის უკან ლარისას აკანკალებული ხმა გავიგონეთ:
„არა! გთხოვ… ნუ გააკეთებ ამას!“

კარი შევაღე. და რაც თვალწინ დამხვდა… სიტყვები დამაკლდა.

მამას ხელში ეჭირა უზარმაზარი ყვავილების თაიგული, რომელიც მისთვის მოემზადებინა — რომანტიკული სიურპრიზი ჰქონდა დაგეგმილი, მაგრამ ძველ ხალიჩაზე წაიბორძიკა და ყველაფერი იატაკზე გადაყარა. ლარისა საწოლზე დაეცა, შეშინებულმა იყვირა, მაგრამ მალევე ნერვიულად სიცილი დაიწყო. მამა, ერთდროულად გაწითლებული და მომცინარი, ბოდიშს იხდიდა, როცა მას წამოდგომაში ეხმარებოდა.

იმ მომენტში მივხვდი: მთელი ის შიში და დრამა, რაც წარმომედგინა, სინამდვილეში მათი სიყვარულის დასტური იყო. ასაკის სხვაობის მიუხედავად, მარტოობის ამდენი წლის შემდეგ, ისინი ბოლოს და ბოლოს ბედნიერები იყვნენ — და მათი საერთო ცხოვრება ახლა იწყებოდა.

იმ ღამეს, ყვავილების აკრეფისა და სიცილის დამშვიდების შემდეგ, ყველანი მისაღებში დავსხედით, შვებით ამოსუნთქულები. ყვირილი, რომელმაც თავიდან შეგვაშინა, სასაცილო ისტორიად გადაიქცა, რომელსაც წლების განმავლობაში გავიხსენებდით. მამამ და ლარისამ ერთმანეთის მკლავებში ჩაძინეს და დიდი ხნის შემდეგ პირველად, სახლი ისევ მთლიანად იგრძნობოდა.

Visited 7 495 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий