„დედამ მომცა მტვერიანი მაღაზია, რომლითაც უნდა მეყიდა ნივთები; როცა მაღაზია გაამართლა, ის ჩემი დასთვის აპირებდა მის მიცემას.“

เรื่องราวที่น่าสนใจ

მან მე მირეკა ერთი სამშაბათის დილით — ისე, როგორც ყოველთვის აშკარად მაშინ მირეკავდა, როცა რაღაც უნდა გაეწყო.
„ჩემო,“ თქვა, „მეხუთე ქუჩაზე თავისუფალი ადგილია. ძალიან ბინძურია, მიტოვებული, მაგრამ თუ გინდა — შენი იქნება.“

„ბინძური“ ხომ მასაც ვერ აღწერდა.

როგორც კი შიგ შევედი, თითქმის უკან გამოვბრუნდი. ნაგავი იმეტყველებდა — გახევებული პარკები, დასველებული ყუთები, გატეხილი თეფშები თაროებზე მიშენებულ ცაცხლებიანი კოშკებად. ერთ კუთხეში ყვითელ-გადაშლილი გაზეთების მთა იდო, რომლებიც უკვე აღარ იყო ქაღალედი — უბრალოდ დამდნარი კრაკი. კედლები სასიკვდილო ფერთან იყო გაჟღენთილი, ისეთი, რითაც ოთახს არავინ დაიხატავდა. ყველაფერი მოიპარებიაო თხელი ნაცრისფერ-ფენით იყო დაფარული, თითქოს დრო მთელ ამ ადგილის მიმართ დანებებოდა.

და მწერები.
დიდები. ზოგი ჩემ მსხვილი ტილის სიგრძის — ან უფრო დიდი. ნათურის ანთებისთანავე დავიხშე-განფანტნენ, თითქოს მე ვიყავი შემომსვლელი.

ყალფები მსხვილად ჩამოკიდებული იყო ჭერიდან იატაკამდე, მეთვსოლადი ნაჭრების მსგავსი. ერთ კუთხეში რაღაცის ბუდე იყო — რა იყო, არ მინდოდა გამეგო. სუნი… ჯერაც მიდგას გულის ცახცია როცა ვიხსენებ; მძიმე, გალეშილი — თითქოს ნაგავი ორჯერ დაეშალა.

მაგრამ, როცა იმით ყველაფერს ვათვალიერებდი, ერთ რაღაცეს ვხედავდი — რასაც სხვები ვერ ამჩნევდნენ.

პოტენციალს.

და მე არ ვარ ის ადამიანი, ვისაც მსგავსი წინადადებებიდან მოშორება უნდა.

პირველ დღეს ხელთათმანებით მოვედი, რომელიც მკლავზე მაგრა ჯდებოდა, ნიღაბითა და უზარმაზარი ნაგვის პარკებით.

მოვუწყე ნაგვის წართმევა — თითო პაკეტი ერთბაშად, არ ვუყურებდი შიგნით, რადგან მითხრეს, თუ შევხედავდი, გავნებივდებოდი. დასველებულ ყუთებს ფეხით ვკეცავდი და პაკეტებში ვიღებდი. გაზეთის ფხვნილს გროვებად ვიწესრიგებდი და საპატარა შინისკენ ვბარგავდი. ოთხი ტვირთი. ხუთი. ექვსი. ბოლოს მეზობლები მეხმარებოდნენ და დამატებით პარკებს მიმატანდნენ.

„ო, მაღაზიის ახალი გოგო!“ — ამბობდნენ. — „გინდათ დახმარება?“

„დიახ,“ ვპასუხობდი. „მეტი პაკეტები.“

თეფშებს ერთი-ორივე ვრეცხავდი თითქმის მიწისხუთის წვეთქვეშ. ზოგი მეტისმეტად განადგურებული იყო — მათ ვამსხვრევდი და ნამსხვრევს ვაგდებდი. არ ვაპირებდი სხვისი ბინძურის უბრალოდ გასუფთავებას — ვმოქმედებდი, რომ ადგილის განახლება დამემტკიცებინა.

ბუდე მეშინოდა, არ შევცდი. დავურეკე მეზობელ დონ აურელიოს, რომელიც ოცი წელია აქ ეწყობა საქმეებს. მან საჭრელი ვაიფით და სერიოზული გამომეტყველებით მოვიდა.

„ეს რაკუნის ბუდეა,“ თქვა.

„აქ? ქალაქში თუ?“ — შევკითხე.

„ხალხო, რაკუნები ყველგან ცხოვრობენ,“ — მიპასუხა მან.

გამოღებინა, სპეციალურ პარკში გახსნა და წაიღო. ბადეში დარჩენილი ხვრელი დღეების განმავლობაში არ მაძლევდა სიმშვიდეს.

შემდეგ ყალფების მოცილება მოვაგვარე. ვიყიდე ყველაზე გრძელი ჯოხი და დავიწყე ჩამოხსნა. იდო ჩემზე, თმაზე, მხარზე, სახეზე — ვიხვევდი თავს შარფით და დავიმუხლე დონ აურელიოს თავი.

ნახევარი დღე — მხოლოდ ყალფები.

კედლები უშველებელი იყო. ვლაგდებდი, ვსვამდი, ვცდილობდი ყველაფერს. კვირის ბოლოს მივდიოდი სასაქონლო მაღაზიაში და ვიყიდე ოთხი ქოხი ნარინჯისფერი საღებავი — ჩემთვის საყვარელი ფერი — და ყველაფერი იმით გავფარე.

შეხება სარტყელი, კედელი-კედელზე, ფენა ფენაზე. როცა დავამთავრე, ოთახი თითქოს აღდგა.

ბოლო ულუფად იატაკი დავიწყე. იმდენად ბინძური იყო, რომ იდაყვილზე დავწექი და შვებით გავწმინდე მაგარი ბროშით და ძმრის წყლით. ერთი ბნელ ლაქას ვეღარ აღწერდა — მეგონა, ხის ნაწილი იყო. არ იყო. მისი მოსაშორებლად სამი დღე მომიწია. აღიმართა ხის იატაკი, სადაც ჯერ კიდევ სურნელი და სიცოცხლე ყვაოდა.

სამი კვირა.
სამი კვირა — მუცლით, ოფლისხევით, ნაგვის გადაგდებით, მწერებთან და სუნთან ბრძოლით — ისეთი, საერთოდ არ უნდა იარსებებდეს.

მაგრამ როცა ბოლოს და ბოლოს კარიდან ჩავდექი და მიმოვიხედე — გამიღიმა და перестა ვერ შევაჩერე.

თვეში მერე ყველაფერი ბრწყინავდა. ნარინჯისფერი კედლები მთელ ქუჩას თბილად ანათებდნენ. მეორადი სალარო დახლი გაპრიალებული იდგა. მაგიდები წესობრივად მორთული, წითელ-თეთრი პლასტიკური სუფრებით. მუსიკა გადმოდიოდა ტროტუარამდე. ვყიდდი ტაკოებს, გაზიან სასმელებს და არომატიან წყლებს — და მთელი დღე კლიენტებთან სიცილს ვუზიარე.

ეს ჩემი იყო. ჩემი ხელებით აგებული. ერთი-ერთი ნაგვის პაკეტი.

შემდეგ შაბათს, ერთ ხუთშაბათის შუადღეს, დედა დადგა ისევ, თავისი ნაცნობი ღიმილით. დასხდა, თხევადი წყალი შეუკვეთა და გამომიძახა.

„ჩემო,“ ხელში წყლის ჭიქა ატრიალა, „იქნებ ეს ადგილი შენი დასთვის იყოს? მასაც უნდა მუშაობისთვის ადგილი.“

გადავყინდი.

„იმავე ადგილისთვის?“ მკითხა. „ის, რასაც შენ მაჩუქე მთელი ნაგვით? ის, რომელსაც მე გავუფრთხილდი, გავხდი, ვაღვიძე?“

„ხო…“ — დაიწყო დედა.

„არა,“ ვთქვი მშვიდად. მტკიცედ. „მადლობა ბინძურ ადგილისთვის. მართლა. მაგრამ ახლა ეს აღარ არის ბინძური. ეს ჩემი არის.“

დედა მომჩერებოდა, დიდხანს, მოსვა წყალი და მერე უარესად წავიდა — მეტი არაფერი უთქვამს.

იმავე კვირაში გადავედი. ვიპოვე სხვა ადგილი — უფრო პატარა, პატატა, მაგრამ ნამდვილი ჩემი.

და ამჯერად, ამას ვეღარავინ წაართმევს.

Visited 47 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий