Პატრისია სალაზარი ახლის ბოლო კვალს ასუფთავებდა დიდი ფანჯრის ზედაპირზე, როცა რაღაც ჩამოჰკრა მზის სხივმა უკან — ოქროს ციმციმი იქ, სადაც ოქრო არ უნდა ყოფილიყო. გამონაკლისი მაგიდაზე, აღმასრულებელი ოფისის მბზინავ მაჰოგანის ზედაპირზე, იდო ფურცელი იმდენად ელეგანტური, რომ თითქოს თავხედურად სდებდა გაბმულ სივრცეს, თითქოს ოთახს სთხოვდა, დაემტკიცებინა მისი არსებობა. სქელი ქაღალდი, ამბოსირებული ასოები, ფისი ზეთი, საგულდაგულოდ ჩაჭრილი.

ის არ უჩურჩულებდა შესაძლებლობას.
ის უჩურჩულებდა საფრთხეს.
პატრისია აგრძელებდა მინის გაწმენდას, ისე ქცეულა, თითქოს მისი ფერხული სიჩქარე არ ენახა. ჰონestly უთხრა საკუთარ თავს, რომ წარმოსახვითად ფიქრობდა. უთხრა საკუთარ თავს, რომ ცნობისმოყვარეობა მისთვის მდიდრული შეზღუდვა იყო. თუმცა მისი მზერა მუდმივად ბრუნდებოდა ფურცელთან, პატარა ინტუიციით, რომელსაც ბოლომდე ვერ ენდობოდა — შეგრძნებით, რომ ცხოვრება ადამიანებს ზოგჯერ არ ხსნიდა კარის საშუალებით, არამედ კარგად დაფარულ მახეებთან.
ის ოცდამესამე წლის იყო და ორ წელიწადზე მეტი დროის განმავლობაში მექსიკის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი კორპორატიული ცათამბჯენის ოფისებს ასუფთავებდა. მას შეეძლო შეუმჩნევლობა: მსუბუქად მოძრაობა, არ შეწუხება, საკუთარი თავი დაჩრდილვა, რათა სხვებმა მისი არსებობით პრობლემები არ იგრძნეს. ის ასევე სწავლობდა, როგორ წაიკითხოს ადამიანები, სანამ ის საუბარს დაიწყებდა. ზოგს ისე ჩაუვლიდა, თითქოს ჰაერი ყოფილიყო; ზოგს უყურებდა, როგორც ავეჯს, რომელიც თავად არ შეურჩევია; და ცოტა იშვიათ ადამიანს — ძალიან ცოტა — უყურებდა, როგორც ადამიანს.
სებასტიან ვარგასი მათ შორის არ იყო.
ის ოფისში შევიდა პატრისიას ქსოვილის დასაკეცად რომ ემზადებოდა, მის ყოფნას ძვირფასი კოლონიანი სურნელი და სიამაყით გამკაცრებული თავდაჯერებულობა მოასწავებდა. ოცდახუთი წლის. სამი კომპანია მის სახელზე. გვარი, რომელიც კარს ახურავდა, კაკუნის გარეშე. მისი ღიმილი მბზინავი იყო, ნათელი — და სრულიად ცივი.
„პატრისია,“ თქვა მან, სილკის კაპიშონის გასწორებით, „მჭირდება შენი დრო.“
პატრისია შემობრუნდა, ქსოვილი ხელში, თვალები რამდენიმე წამით შეხვდა — საკმარისად პატივისცემისთვის, არა გატეხვისთვის.
„დიახ, ბატონო ვარგას.“
მან ოქროს ფურცელი აიღო და ხელებში გადასცა, თეატრალური სიფრთხილით.
„მინდა, რომ ეს გქონდეთ.“
ქაღალდი მძიმე იყო, როგორც ნება, არა მელანი.
„ეს მიწვევაა,“ განაგრძო მან. „შემდეგი კვირის საქველმოქმედო გალა. სეზონის ყველაზე ექსკლუზიური ღონისძიება.“ გაჩერდა, მის რეაქციას აკვირდებოდა. „მონახვდა, რომ ეს… საგანმანათლებლო შეიძლება იყოს შენთვის. რომ ნახო, როგორ ცხოვრობენ წარმატებული ადამიანები.“
სიტყვები ნაზი იყო. მნიშვნელობა მჭრელი.
პატრისია მძიმედ გადაყლაპა. „ბატონო, მე არ მესმის რატომ—“
სებასტიანმა მიიწია ახლოს, ხმას ოდნავ დაუწია, რომ მომენტი პირადი გახადა.
„ეს ოფიციალურია,“ დაამატა. „ძალიან ოფიციალურია. იატაკამდე სარაფნები. წესიერება.“ ღიმილი ოდნავ შეღირდა. „დარწმუნებული ვარ, რაიმე… შესაფერისს მოძებნი.“
შემდეგ გაიარა, დატოვო ფურცელთან და სიფრთხილესთან მარტო.
პატრისია დეტალებს ნელა წაიკითხა. ვახშამი, რომელიც მეტს ღირდა ვიდრე მისი წლიური ქირა. აუქციონი საწყისი ბიდებით, რომელსაც ვერ წარმოსადგენდა გარეშე სიცილის. ქცევის წესები, რომლებიც თითქოს სხვა არსებებისთვის იყო დაწერილი.
ამ დროს ნათლად მოეჩვენა: ეს მიწვევა არ იყო.
ეს იყო წარმოდგენა — და ის ხუმრობის ობიექტი უნდა ყოფილიყო.
ამ ღამით, თავის პატარა ბინაში ისტაპალაპაში, მისი თანაკურსელი სოფია ბარათს სამზარეულოს სინათლეზე შეამოწმებდა. სოფია ხანგრძლივ საათებს მუშაობდა მზარეულად და სწრაფად აფასებდა პრობლემას.
„ეს არანაირ აზრს არ ჰქმნის,“ თქვა მან. „რატომ დაგპატიჟა?“
პატრისია მხრები აიჩეჩა, თუმცა გულზე მძიმე იყო. „შეიძლება უბრალოდ… კეთილი იყოს.“
სოფია ხმამაღლა გაიცინა, სიცილი არ იყო. „სებასტიან ვარგასი ‘კეთილს’ არ აკეთებს. ჩემი ბებია მის დედას მუშაობდა. თანამშრომლებს დეკორაციის მსგავსად უყურებს. და როცა მოიწყინებს… უყვარს ყველაფრის დაზიანება.“
პატრისია იგრძნო ზემოთ ზურგზე სიგრილე. „აბა რატომ აკეთებს ამას?“
სოფიამ თვალებში შეხედა. „იმიტომ, რომ გინდა შეგაცდინოს. გინდა, რომ რაიმე გაძვირებული ტანსაცმლით მისვლოდე, რათა ხალხმა დაგინახოს, გააკრიტიკოს, დაიჩურჩულოს. რათა ის იცინოდეს და თავი ძლიერად იგრძნოს.“
ფურცელი მათ შორის გამოწვევას ჰგავდა.
„მაშინ უბრალოდ არ დავდივარ,“ თქვა პატრისიამ ჩუმად.
სოფია მიიწია მაგიდის მიღმა და ხელზე ხელი დააჭირა. „ან,“ თქვა მან ნელა, „გზა მიდიხარ — და დასასრულს შენც შეცვლი.“
პატრისია მძიმედ ამოისუნთქა. „როგორ? ნახევარი ხელფასი ბებიას ვუგზავნი. ძლივს ვრჩები.“
სოფიას მზერა პატრისიას საყელოს ნაზ ჯაჭვზე გადაეტანა.
„შენ ისევ გაქვს დედის სამკაული, არა?“
პატრისიას თითები ინსტიქტურად დაიჭირა ოქროს პატარა გულზე. ეს ბოლო რამ იყო, რასაც დედამ გადასცა მას გარდაცვალებამდე. სიყვარული, რომელსაც ყოველდღე ატარებდა.
„ვერ ვყიდი.“
„არ გითხარი გაყიდვა,“ უთხრა სოფიამ ნაზად. „პროცენტში ჩადე. დროებით. იყიდე სარაფანი. შედი იმ ოთახში, როგორც ვინც იქ უნდა იყოს. როცა ცხოვრება შეიცვლება — და შეიცვლება — შენ ისევ დაუბრუნდება.“
იდეა უფრო მეტს აწუხებდა, ვიდრე პატრისია ელოდა. თითქოს საკუთარი თავი დათმო. მაგრამ ტკივილის ქვეშ რაღაც ჩნდებოდა. ნება. დაუჯერებლობა. ჩუმი ამბოხი ყოველთვის პატარა ყოფნის წინააღმდეგ.
პატრისია კვლავ შეხედა ფურცელს.
პირველად, მან საფრთხე აღარ დაინახა.
მან კარი დაინახა.
ამ ღამით, ბნელში იწვა, პატრისია ჭერს უყურებდა, გული შიშისა და ელწინაღებების ნაზად სწრაფად ცემით. რასაც არ უნდა ელოდა ოქროს ფურცლის მიღმა, ის მცირე არ იქნებოდა.
ის შესაძლოა შემოანგრიოს.
ან შესაძლოა ყველაფერს შეცვალოს.
მეორე დღეს, მან ნებართვა ითხოვა და ქალაქის ცენტრში წავიდა.
პირადი სიგარეტის მაღაზიაში შეიჭრა სასოწარკვეთილება: ხალხი ჩანთებს უჭერდა, დაღლილი სახეები, კანკალი ხელები, ცხოვრებას ნაჭრებით ვაჭრობდნენ. როცა შეფასებელმა ჯაჭვი აიღო, პატრისია გულზე გრძნობის ტკივილს გრძნობდა.
„კარგი ხარისხის ოქრო,“ თქვა მან ემოციის გარეშე. „ხუთასი პესო შემიძლია გაწიო.“
ხუთასი. მაღალი საზოგადოებისათვის მაცინებელი, მისთვის უზარმაზარი. პატრისია ხელი მოაწერა, ცრემლები გადაყლაპა. გასვლისას უკან არ შეხედა, რადგან იცოდა, რომ თუ შეხედავდა, თავის თავს გაფანტავდა.
—
გადაიხადა ფული, ის წავიდა ადგილზე, სადაც მდიდარი ქალები იყიდიდნენ მეორად სარაფნებს, თითქოს ის ყოველივე სურვილისამებრ ბოროტება იყო. მესამე მაღაზიაში ის იპოვა: ფორთოხლისფერი სარაფანი, უმნიშვნელო ბრწყინვალებით, ელეგანტური ზედმეტი შესანიშნაობის გარეშე, როგორც ვარსკვლავიანი ღამე ზედმეტი არეკვლის გარეშე. გამყიდველი, ბუენოს აირესის აქცენტით, ნაზად და გამოცდილებით უყურებდა მას.
—პირველი გალა, ხო? —იგრძნო.
პატრისია ნერვულად დაუქნია თავი.
—ეს სიზუსტით გეხდება. ზომა ოცდათვრამეტი. ბიზნესმენის ცოლის სარაფანი იყო. ერთხელ დაიცვა.
როცა პატრისია სცადა, სარკესთან გაჩერდა. საწმენდი ქალი აღარ ენახა. ქალი დაინახა, პოიზით, ცოცხალი თვალებით, სილამაზით, რომელიც ყოველთვის იქ იყო, დამალული უნიფორმებისა და დაღლილობის ქვეშ. ფორთოხალი მის მზერას უბრწყინავდა.
—რამდენი ღირს? —იკითხა გამყიდველმა, თითქოს პასუხს ეშინოდა.
—ჩვეულებრივ რვაასია, —უთხრა გამყიდველმა… შემდეგ ხმას დაუწია. —მაგრამ გაძლევთ ოთხასი ორმოცდაათი. რაღაც გეუბნება, რომ უფრო მეტად გჭირდება.
პატრისია სარაფნით გავიდა, თითქოს საიდუმლოს მიჰქონდა. უბრალო სანდლები იყიდა, ადგილობრივ სალონში ვარცხნილობა გაიკეთა, მანერები ვიდეოებიდან მოემზადა და ღიმილები დაუმუშავა, რომ არ დასცილებოდა. სამუშაოზე, სებასტიანმა შენიშნა მისი აფორიაქება.
—ფიქრებ ვახშამზე, პატრისია, —უთხრა ირონიულად. „იმედია, შენ სიხარბეზე ფულს არ კარგავ.“
პატრისია ღრმად ამოისუნთქა.
—არ ინერვიულოთ, ბატონო ვარგას. იქ ვიქნები.
—
გალა-ღამეს, ბებია გუადალუპე ოაქაკადან დაურეკა.
მათი ხმა თითქოს ერთდროულად ბრუნავდა და აკონტროლებდა.
—ჩემო ქალიშვილო… უცნაურად ჟღერ, კარგად ხარ?
პატრისია ცდილობდა შეემცირებინა, თუმცა ბებია ყოველთვის ხვდებოდა.
—მე მნიშვნელოვან ღონისძიებაზე მივდივარ, ბებო. ნერვიულობს.
დონა გუადალუპე დუმდა, თითქოს რაიმეს მეხსიერებაში ეძებდა.
—შენი დედა მთელი ცხოვრება დამლაგებლად მუშაობდა, —მან ბოლოს თქვა, —მაგრამ მას უფრო მეტი კლასი ჰქონდა ვიდრე ბევრი ქალის, რომლებიც სამკაულებს ატარებდნენ. და ეს შენ გადმოგეცა. იცოდი, ვისთან მუშაობდა ქალაქში?
პატრისია უარყო, მიუხედავად იმისა, რომ ბებია ვერ ხედავდა.
—მენდოზა რეიესების ოჯახთან. მნიშვნელოვანი ოჯახი. სახლის პატრონი დიდად აფასებდა შენს დედას. თქვა, რომ ჭკვიანიც იყო და მანერიანი. დედამ ამაყად დატოვა, როგორც ყოველთვის… მაგრამ მისი სილამაზე დატოვა.
ქვედა სიტყვები პატრისიას თან მიეკრა, როგორც ტალისმანი: „შლამი დიდებულობისგან,“ არა გვარით, არამედ ხასიათით.
—
ცეკვის დღე მოვიდა სუფთა ცით. პატრისია დაბანდა თითქოს წარსული დაეკარგა, მაკიაჟი მოკრძალებით მოიხსნა, თმა დაბალ კუდში შეკრა და ფორთოხლისფერი სარაფანი ჩაიცვა. სარკეში მისვლა მძიმედ გადაყლაპა. ეს მაგია არ იყო. ეს გადაწყვეტილება იყო.
სოფია დაინახა და გაოგნდა.
—შეაწვდები მის საკუთარ მოწამლეს.
ქალაქის კლუბში, ფუფუნების მანქანებიდან მამაკაცები ტუქსედოში და ქალები ელეგანტურ სარაფნებში გადმოდიოდნენ. პატრისია გამოვიდა რიდ-ჰეილინგ მანქანიდან და გრძნობდა ცნობისმოყვარე მზერას. დაცვის თანამშრომელმა მიწვევა გადაამოწმა, გაოცებული, რომ მან ავტო იმყოფებოდა.
—მოგესალმებით, მის სალაზარ.
შიგნით, კრისტალები, იმპორტირებული ყვავილები, პორტალები… ყველაფერი თითქოს აგებულიყო, რათა ზოგიერთი მიეჩვეოდა და სხვებს გახსოვნოდათ, რომ არ ეკუთვნოდათ. პატრისია ნელა მიიწევდა, კარადით ხელში, როგორც კომპასით.
—
და მერე დაინახა ის: სებასტიან, ჯგუფთან ერთად სიცილით. მათი თვალები შეხვედროდა, მისი ღიმილი გაქრა, როგორც სანთელი. პირველად საწმენდი ქალი აღარ ენახა. ქალი დაინახა.
პატრისია მიახლოდა.
—საღამო მშვიდობისა, ბატონო ვარგას.
—შენ… მოახერხე მოსვლა? —შეწინააღმდეგა მან, თავს მოაწყო.
—შენ დამპატიჟე.
ერთ-ერთი მისი მეგობარი, მოხუცი მამაკაცი, რომელიც მკვეთრი თვალებით გამოირჩეოდა, ხელი გაუწოდა.
—ხავიერ ტორესი. პატრისია სალაზარ?
პატრისია მყარად მიიღო მისალმება.
—გახარებული ვარ.
—ის ჩვენი წრისთვის ახალია, —კომენტარი გააკეთა ხავიერმა.
პატრისია ღიმილით უპასუხა, დაბლა არ დაჰყურებია.
—თქვენი საქმე ხომ დაკავებულია.
—რომელ სფეროში? —იკითხა.
პატრისიამ ყველაფერი დაჩუქა.
—ადმინისტრაცია. ვასრულებ ჩემს განათლებას. მახსოვს ადამიანური რესურსების მართვა.
სებასტიანმა დაიძაბა, თითქოს სიმართლე ალერგიული რეაქცია იყო.
—ხავიერ, შეიძლება ახლა ბიზნესზე საუბარი არ არის…
—უმნიშვნელობაა, —გაწყვეტა ხავიერმა. —ყოველთვის კარგია ნიჭის აღმოჩენა.
პატრისია იგრძნო წონასწორობის გრძნობა: თუ დავეცემი, გაიცინებენ; თუ გავალ, შემიძლია შევცვალო ცხოვრება.
—
ამ დროს, ელეგანტური ქალი, დაახლოებით 50 წლის, მიუახლოვდა თბილი ღიმილით.
—ხავიერ, ყველაზე ლამაზ გოგოს წვეულებაზე მონოპოლიზებ.
—ვიქტორია —უპასუხა.
პატრისია შემობრუნდა და თვალებში შეხედა, რომელიც არ აკრიტიკებდა, ნამდვილად აკვირდებოდა.
—რა ლამაზი სამკაულია, —თქვა ქალმა, მიუთითა ჯაჭვზე. —სად იყიდე?
პატრისია ინსტიქტურად შეეხო პენდანტს.
—ეს დედის იყო.
ვიქტორია გაოცდა, თითქოს კარი გაიღო მის შიგნით.
—რა იყო შენი დედის სახელი?
—კარმენ სალაზარ.
რეაქცია დაუყოვნებელი იყო: ვიქტორიამ ხელი გულზე მიიდო, თვალები ცრემლებით აავსო.
—ღმერთო… კარმენის ქალიშვილი ხარ?
პატრისიას სუნთქვა შეეკრა.
—გიცნობდი ჩემს დედას?
—რა თქმა უნდა! —გაიცინა ვიქტორიამ. —შენი დედა ჩვენს ოჯახში მუშაობდა. ყველაზე განსაკუთრებულ ადამიანებს შორის იყო, ვისთანაც ოდესმე მიმუშავია.
ბებიის სიტყვები დაბრუნდა, ერთად ირწყმებოდა როგორც ნაწილი. მენდოზა რეიეს. ვიქტორია. კარმენი. და პატრისია შუაში, როგორც მოულოდნელი ხიდი.
რამდენიმე წუთში ოთახის დინამიკა შეიცვალა. სადაც ადრე იყო ცნობისმოყვარეობა, ახლა ნამდვილი ინტერესი იყო. სადაც ადრე იყო მანძილი, ახლა სივრცე გაჩნდა. ვიქტორია პატრისიას ხელში ბუნებრივად ჩაეგდო.
—სად მუშაობ, ძვირფასო? როგორ მიდის შენი განათლება?
პატრისია ტყუილს შეეძლო. მაგრამ ვიქტორიას თვალებში რაღაც ანახა დედას.
—ვმუშაობ დამლაგებლად, სანამ განათლებას ვ
ასრულებ.
დუმილი მოკლე იყო. არც დისკომფორტი, არც ზიზღი. პატივი იყო.
—როგორც დედაშენიც — თქვა ვიქტორიამ, ამაყად. —შეიძლება დღისით მუშაობდა, ღამით სწავლობდა.
სებასტიანი უმოქმედოდ იყენებდა შანსს.
—ვიქტორია, შეიძლება არ იცოდე, მაგრამ პატრისია ჩემი ოფისის დამლაგებელია.
ვიქტორია უყურებდა მას, თითქოს ოთახის სიცივემ მის სახელს მიახედა.
—და რა პრობლემა აქვს ამას?
—უბრალოდ… ვფიქრობ, შეიძლება ამ გარემოში არ ვეკუთვნოდე, —თქვა მან.
ვიქტორიას ხმა მყარად გახდა.
—გSuggest, რომ გულწრფელი შრომა სირცხვილია? თუ ასეა, უნდა გაგახსენო, შენი ბებია სალონი იყო. წარმოშობა არ უნდა უარყო, სებასტიან. პატივი უნდა სცე.
სებასტიანი წითელდება, საკუთარი სისასტიკით მოხვდა.
ვიქტორია პატრისიას ხელმძღვანელ მაგიდასთან მიჰყავს, ნათქვამი იყო ისეთად, როგორც კურთხევა:
—გიცნობთ პატრისია სალაზარი, ძალიან მომწონებული კარმენის ქალიშვილი.
რამდენიმე ადამიანმა იცნო სახელი. ღიმილები, ანეკდოტები, სითბო ქალისთვის, რომელიც პატრისიას მარტო ეგონა. ამ აღმოჩენის დროს, პატრისია მიხვდა რამეს: მისი დედა უბრალოდ დამლაგებელი არ იყო. ის იყო სინათლე სხვების ცხოვრებაში, ჩუმად.
საქველმოქმედო აუქციონზე პატრისიამ მოისმინა ფიგურები, რომელიც ფანტაზია იყო. შემდეგ ბევრი ბიზნესის მართვის წიგნი გამოჩნდა. საწყისი ბიდი: ხუთასი პესო.
გული აჩქარდა. ეს წიგნები შეეცვალა სემესტრს. შესაძლოა მთელი კარიერა. ხუთასი წიგნი ჰქონდა სახლში სარეზერვოდ.
ფიქრის გარეშე, ხელი აღმართა.
—ხუთასი.
მუხტი შეხტა ოთახში. სხვა არავის გაუკეთებია. გაყიდულია.
პატრისია სიამაყით… და პანიკით. როგორ გადაიხადოს სწრაფად? ამ დროს სებასტიანმა თავისი ბოლო შანსი დაინახა. მიუახლოვდა მიკროფონს თავისი თავდაჯერებით, თითქოს სცენას აკონტროლებდა.
—მეგობრებო, —თქვა ხმამაღლა. „მინდა წინა აუქციონზე კომენტარი გავაკეთო. მის პატრისია სალაზარი, ვინც წიგნები ხუთას პესოდ მოიგო, ჩემი ოფისის დამლაგებელია.“
ოთახი გაყინული იყო. პატრისიას სისხლი დაუშვა სახეზე. წამში, импულსი იყო ადგომა და გაქცევა. ისევ შეუმჩნევლად ყოფნა.
მაგრამ ის ნელა წამოდგა. ამოისუნთქა. და თქვა:
—ბატონო ვარგასი მართალია. მე დამლაგებელი ვარ. და ამაზე ამაყი ვარ.
მისი ხმა ოდნავ კანკალებდა, მაგრამ არ დაიმსხვრა.
—დიახ, ხუთასი პესო ბევრია ჩემთვის. მაგრამ დედამ მასწავლა, განათლება ერთადერთი ინვესტიციაა, რომელიც არასოდეს კარგავს ღირებულებას. აუცილებლობის შემთხვევაში ზედმეტი დრო ვიმუშავებ. ეს არის ის, როგორ აკეთებენ ყველაფერს პატიოსანი ადამიანები.
სიჩუმის სხვა სახეობა იყო. დაცინვის ნაცვლად, აღიარება. რობერტო მარტინესი, მეწარმე გვერდით, წამოდგა და ტაშის დაწყება დაიწყო. გაბრიელა ფერნანდესი გაჰყვა. ვიქტორია ასევე. რამდენიმე წამში, მთელი ოთახი ფეხზე იყო.
სებასტიანი უხმოდ დარჩა, მისი დამცირება საკუთარ თავზე აირია, როგორც სარკე.
ტაშის დასრულებისას, რობერტო პატრისიას მიუტრიალდა.
—მინდა შემოგთავაზო მოკრძალებული პოზიცია ადამიანური რესურსების ჩემს კომპანიაში. კარგი ანაზღაურება, მოქნილი საათები, რათა განათლებას განაგრძობდე.
პატრისია იგრძნო, რომ მომავალი სავსე იყო ჰაერით.
—ვიღებ, — თქვა, და პირველად სიტყვა არ იყო დამორჩილება, არამედ არჩევანი.
ღონისძიების ბოლოს, სებასტიანი მივიდა, მარტო, სიცილის გარემოს გარეშე.
—მინდოდა ბოდიში მოგეხადა, —ჩურჩულებდა. „ეს სასტიკი იყო.“
პატრისია უყურებდა მას, სიძულვილის გარეშე, შურისძიების გარეშე.
—შენ ყველაფერი გაქვს, რასაც ფული იძენს, —უპასუხა მან, —მაგრამ არ გაქვს ხასიათი. თუ გინდა შეიცვალო, დაიწყე თანამშრომლების ადამიანებად მოპყრობით.
ის შემობრუნდა და წავიდა, დატოვებს არა დამარცხებულ კაცს, არამედ კაცს, რომელიც იძულებული იყო საკუთარ თავს ენახა.
გასასვლელში, ვიქტორია მიადგა და ფურცელი გაუწოდა.
—შენი დედა დამიტოვა ჩემთან. მან მთხოვა მოგეცა, თუ ოდესმე გიპოვიდი. სახლში გახსენი, —ჩურჩულა. —და… დღეს შენზე ამაყი იქნებოდა.
ბინაში, სოფია თვალებგაშტერებული უსმენდა, თითქოს პატრისია სხვა პლანეტიდან დაბრუნდა. ფურცლის გახსნისას, ხელნაწერი წერილი და სადაზღვევო ანგარიში იპოვა.
„ჩემო პატრისია… ყოველი პესო შენს მომავალზე ფიქრის დროს დაიხარჯა. არასოდეს შეგრცხვეს პატიოსანი შრომის. მაგრამ არასოდეს მიიღო ნაკლებად პატივისცემა, ვიდრე გეკუთვნის…“
პატრისია ტიროდა არა სევდისგან, არამედ შვებით. დედამ უვლიდა მას, მიუხედავად მისი არყოფნისა.
მომდევნო დილით ჯაჭვი დაბრუნდა სიგარეტის მაღაზიიდან. და ერთი კვირის შემდეგ, ის დაიწყო ახალი სამსახური. არ დამავიწყდა, საიდან მოდიოდა. ამ მოგონებას კომპასის მსგავსად იყენებდა. დასუფთავების თანამშრომლების გაუმჯობესებებს სთავაზობდა. გასაკვირი იყო, სებასტიანმა რამდენიმე განახორციელა. შესაძლოა დანაშაულის გრძნობის გამო. შესაძლოა, თავგადასავლით.
რამოდენიმე თვის შემდეგ, პატრისია აღარ მიდიოდა დაკუნთული. მისი ღირსება დაბრუნდა.







