ერთი წლის წინ ვიშვილე ოთხი და-ძმა, რომლებიც ერთმანეთისგან განცალკევების პირას იყვნენ – ერთი წლის შემდეგ, კარზე უცნობი აკაკუნებს და სიმართლეს მიმხელს მათი მშობლების შესახებ.

เรื่องราวที่น่าสนใจ

ორი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ავტოავარიაში ცოლი და ექვსი წლის ვაჟი დავკარგე – ძლივს ვფუნქციონირებდი. ერთ ღამით, გვიან საათზე, ფეისბუქზე წავაწყდი პოსტს ოთხი და-ძმის შესახებ, რომლებსაც სისტემა ერთმანეთისგან აშორებდა – და მთელი ჩემი ცხოვრება შეიცვალა.**

მე მაიკლ როსი ვარ. 40 წლის ამერიკელი. ორი წლის წინ ჩემი ცხოვრება საავადმყოფოს დერეფანში დასრულდა.

ექიმმა თქვა: „ძალიან ვწუხვარ“ – და მე მივხვდი.

დაკრძალვის შემდეგ სახლში ყოფნა აუტანელი იყო. ჩემი ცოლი, ლორენი, და ჩემი ვაჟი, კეილები, მთვრალმა მძღოლმა დააჯახა. „სწრაფად მოხდა,“ – თქვა ექიმმა, თითქოს ამით რამეს უმსუბუქებდა.

ლორენის ფინჯანი ყავის აპარატთან იდგა. კეილების სპორტული ფეხსაცმელი კარებთან. მისი ნახატები მაცივარზე. საძინებელში ძილი შევწყვიტე. დივანზე ვიწვებოდი ტელევიზორი მთელი ღამე ჩართული მქონდა. სამსახურში დავდიოდი, სახლში ვბრუნდებოდი, შეკვეთილ საჭმელს ვჭამდი და კედელს ვუყურებდი.

ხალხი მეუბნებოდა: „ძალიან ძლიერი ხარ“. არ ვიყავი. უბრალოდ ვსუნთქავდი.

ავარიიდან დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ, ისევ იმავე დივანზე ვიწექი ღამის 2 საათზე და ფეისბუქს ვათვალიერებდი. უაზრო პოსტები – პოლიტიკა, შინაური ცხოველები, შვებულების ფოტოები. მერე დავინახე ერთი ადგილობრივი საინფორმაციო გვერდის გაზიარება:

„ოთხ და-ძმას სჭირდება სახლი“.

ეს ბავშვთა მზრუნველობის გვერდიდან იყო. ფოტოზე ოთხი ბავშვი სკამზე შეკუცხულები ისხდნენ. ხელმოწერაში ეწერა:

„ოთხი და-ძმა სასწრაფოდ საჭიროებს განთავსებას. ასაკი: 3, 5, 7 და 9. მშობლები გარდაცვლილნი. ახლო ნათესავებს არ შეუძლიათ ოთხივეს მოვლა. თუ სახლი არ მოიძებნა, ისინი, სავარაუდოდ, სხვადასხვა ოჯახებში განთავსდებიან. სასწრაფოდ ვეძებთ ადამიანს, რომელიც მზად იქნება, ისინი ერთად შეინახოს.“

ამ სიტყვებმა – „სავარაუდოდ, სხვადასხვა ოჯახებში განთავსდებიან“ – მუცელში მომხვდა.

ფოტოს მივუახლოვდი. ყველაზე უფროს ბიჭს ხელი გვერდით მჯდომ გოგოს აკრავდა. პატარა ბიჭი თითქოს მოძრაობისას გადაეღოთ. პატარა გოგო დათვის სათამაშოს ეჭირა და ძმას მიებჯინებოდა. მათ თვალებში იმედი კი არა, შიში და დაძაბულობა ჩანდა.

კომენტარებში ეწერა: „ძალიან მტკივნეულია“, „გავაზიარე“, „ვლოცულობ მათთვის“. მაგრამ არავინ წერდა: „მე ავიყვან“.

ტელეფონი დავტოვე. ისევ ავიღე. მე ვიცოდი, რას ნიშნავს საავადმყოფოდან მარტო გამოსვლა. ამ ბავშვებს მშობლები უკვე დაკარგული ჰყავდათ. ახლა კი მათ დაშორებასაც გეგმავდნენ.

თითქმის არ მიძინია. როცა თვალებს ვხუჭავდი, ვხედავდი ოთხ ბავშვს რაღაც ოფისში, ხელჩაკიდებულებს, რომლებიც ელოდნენ, რომელ მათგანს წაიყვანდნენ.

დილით პოსტი ჯერ კიდევ ეკრანზე მქონდა. ბოლოში ნომერი ეწერა. სანამ გადავიფიქრებდი, აკრიფე.

„ბავშვთა მზრუნველობა, კარენ გისმენთ,“ – უპასუხა ქალმა.

„გამარჯობა, მაიკლ როსი ვარ. ვნახე პოსტი ოთხი და-ძმის შესახებ. ისინი ჯერ კიდევ… ეძებენ სახლს?“

პაუზა გაჩერდა. „დიახ,“ – თქვა მან. – „ეძებენ.“

„შემიძლია მოვიდე და მათ შესახებ ვისაუბროთ?“

გაოცებული ჩანდა. „რა თქმა უნდა. დღეს ნაშუადღევს შეგვიძლია შეხვედრა.“

მანქანით მიმავალი ვეუბნებოდი საკუთარ თავს: უბრალოდ კითხვების დასმას აპირებ. სიღრმეში ვიცოდი, რომ ეს სიმართლეს არ შეესაბამებოდა.

მის კაბინეტში კარენმა საქმე მაგიდაზე დადო. „კარგი ბავშვები არიან,“ – თქვა მან. – „ბევრი გადაიტანეს. ოუენი ცხრა წლისაა. ტესა შვიდის. კოული ხუთის. რუბი სამის.“

სახელები თავში გავიმეორე.

„მათი მშობლები ავტოავარიაში დაიღუპნენ,“ – განაგრძო კარენმა. – „ახლო ნათესავებს არ შეეძლოთ ოთხივეს აყვანა. ახლა დროებით მზრუნველობაში არიან.“

„რა მოხდება, თუ ვერავინ აიყვანს ოთხივეს?“ – ვკითხე.

ამოისუნთქა. „მაშინ ისინი ცალ-ცალკე განთავსდებიან. უმეტეს ოჯახებს არ შეუძლიათ ერთდროულად ამდენი ბავშვის აყვანა.“

„ეს გინდათ?“

„ეს არის ის, რასაც სისტემა იძლევა,“ – თქვა მან. – „იდეალური არ არის.“

საქმეს დავაშტერე. „ოთხივე?“

„ოთხივე?“ – გაიმეორა კარენმა.

„დიახ. ოთხივე. ვიცი, რომ პროცედურებია. არ ვამბობ, ხვალ მომაბარეთ. მაგრამ თუ ერთადერთი მიზეზი, რატომ ყოფთ მათ, არის ის, რომ არავინ არ იღებს ოთხ ბავშვს… მე ვიღებ.“

პირდაპირ შემომხედა. „რატომ?“

„იმიტომ, რომ მშობლები უკვე დაკარგეს. არ უნდა დაკარგონ ერთმანეთიც.“

ამით დაიწყო თვეების განმავლობაში გაჭიმული შემოწმებები და ფორმალობები. ფსიქოლოგმა, რომელთანაც გამგზავნეს, მკითხა: „როგორ უმკლავდებით გლოვას?“

„ცუდად,“ – ვუპასუხე. – „მაგრამ აქ ვარ.“

პირველად როდის შევხვდი ბავშვებს, ეს იყო ოთახში, სადაც მახინჯი სკამები და ნეონის განათება იყო. ოთხივე ერთ დივანზე ისხდა, მხრები და მუხლები ერთმანეთს ახლებდა.

„შენ ხარ კაცი, რომელიც გვიყვანს?“ – ჰკითხა ოუენმა.

მათ მოპირდაპირედ დავჯექი. „გამარჯობა, მე მაიკლ ვარ.“

რუბიმ სახე ოუენის პერანგში ჩამალა. კოული ჩემს ფეხსაცმელს უყურებდა. ტესამ ხელები მოკეცა, ნიკაპი აწია, ეჭვის თვალით. ოუენი პატარა ზრდასრულივით მიყურებდა.

„შენ ხარ კაცი, რომელიც გვიყვანს?“ – გაიმეორა მან.

„თუ თქვენ გინდათ.“

„ყველას?“ – ჰკითხა ტესამ.

„ჰო,“ – ვუთხარი. – „ყველას. მე მხოლოდ ერთი არ მჭირდება.“

მისი პირი ოდნავ აკანკალდა. „რა იქნება, თუ გადაიფიქრებ?“

„არ გადავიფიქრებ. თქვენ საკმარისი ადამიანები გყავდათ, ვინც ეს გაგიკეთათ.“

რუბიმ გამოიხედა. „საჭმელი გაქვს?“

გავიღიმე. „კი, ყოველთვის მაქვს რამე საჭმელი.“

კარენმა ჩემს უკან მსუბუქად გაიცინა.

იმ დღეს ჩემმა სახლმა ღრიალი შეწყვიტა.

სასამართლოში მოსამართლემ მკითხა: „ბატონო როსი, გესმით, რომ იღებთ სრულ იურიდიულ და ფინანსურ პასუხისმგებლობას ოთხი არასრულწლოვანი ბავშვის მიმართ?“

„დიახ, თქვენო აღმატებულებავ,“ – ვუთხარი. შიში მქონდა, მაგრამ გულწრფელი ვიყავი.

იმ დღეს, როცა გადმოვიდნენ, კარებთან ოთხი წყვილი ფეხსაცმელი დადგა. ოთხი ზურგჩანთა იატაკზე გადაყარეს.

პირველი კვირები რთული იყო. რუბი თითქმის ყოველ ღამე ტირილით იღვიძებდა, დედას ეძახდა. მე მის საწოლთან იატაკზე ვჯდებოდი, სანამ არ ჩაეძინებოდა. კოული ყველა წესს ამოწმებდა.

„შენ ჩემი ნამდვილი მამა არ ხარ,“ – დამიყვირა ერთხელ.

„ვიცი,“ – ვუთხარი. – „მაგრამ მაინც არ შეიძლება.“

ტესა კარებში იდგა, მიყურებდა, მზად იყო ჩარეულიყო, თუ იფიქრებდა, რომ საჭირო იყო. ოუენი ცდილობდა ყველას მშობლობა გაეწია და ამის სიმძიმის ქვეშ იხრებოდა.

ვახშამი დამიწვა. ლეგოებს დააბიჯე. აბაზანაში ვიმალებოდი უბრალოდ ამოსუნთქვისთვის.

მაგრამ ყველაფერი მხოლოდ რთული არ იყო. რუბი ფილმების ყურებისას ჩემს მკერდზე იძინებდა. კოულმა მომიტანა ფანქრით დახატული სურათი, სადაც ჩხირისებრი ფიგურები ერთმანეთს ხელში ეჭირათ და მითხრა: „ეს ჩვენ ვართ. ეს შენ ხარ.“

ტესამ სკოლის ფორმა ჩამიწოდა და მკითხა: „შეგიძლია ხელი მოაწერო?“ – ჩემი გვარი ეწერა მისი სახელის გვერდით.

ერთ საღამოს ოუენი ჩემს კართან გაჩერდა. „ღამე მშვიდობის, მამა,“ – თქვა და გაიყინა.

ისე მოვიქეცი, თითქოს ჩვეულებრივი იყო. „ღამე მშვიდობის, მეგობარო,“ – ვუთხარი. შიგნით კი ვკანკალებდი.

დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ, რაც შვილად აყვანა საბოლოოდ დასრულდა, ცხოვრება ნორმალურად გამოიყურებოდა – სკოლა, საშინაო დავალება, ექიმები, ფეხბურთი, კამათი ეკრანთან გატარებული დროის გამო.

ერთ დილას, მას შემდეგ რაც ისინი სკოლაში წავიყვანე, კარზე ზარი დარეკა. ვერანდაზე იდგა ქალი მუქ კოსტიუმში, ტყავის პორტფელით.

„დილა მშვიდობისა. თქვენ ხართ მაიკლი? და თქვენ ხართ ოუენის, ტესას, კოულისა და რუბის მშვილებელი მამა?“

„დიახ,“ – ვუთხარი. – „მათ რამე დაემართათ?“

„მათ ყველაფერი კარგად არის,“ – სწრაფად უპასუხა მან. – „ეს ჯერ უნდა მეთქვა. მე სუზანი ვარ. ვიყავი მათი ბიოლოგიური მშობლების ადვოკატი.“

სამზარეულოს მაგიდასთან დავსხედით. მან პორტფელი გახსნა და საქაღალდე ამოიღო.

„გარდაცვალებამდე მათი მშობლები ჩემთან მოვიდნენ ანდერძის შესადგენად. ისინი ჯანმრთელები იყვნენ. უბრალოდ წინასწარ გეგმავდნენ. ანდერძში მათ ბავშვებისთვის განკარგულებები გააკეთეს. ასევე, გარკვეული ქონება ტრასტში მოათავსეს.“

„ქონება?“

„პატარა სახლი,“ – თქვა მან. – „და გარკვეული დანაზოგი. არც თუ ისე დიდი, მაგრამ მნიშვნელოვანი. იურიდიულად, ეს ყველაფერი ბავშვებს ეკუთვნით.“

მკერდში შემეკუმშა. „მათ?“

„მათ,“ – დაადასტურა მან. – „თქვენ ხართ მეურვედ და ტრასტის მმართველად დანიშნული. შეგიძლიათ გამოიყენოთ მათი საჭიროებისთვის, მაგრამ ეს არ არის თქვენი საკუთრება. როცა ისინი სრულწლოვანები გახდებიან, რაც დარჩება, მათ ეკუთვნით.“

ამოსუნთქვა გავუშვი. „კარგი. ეს კარგია.“

მან ფურცელი გადაშალა. „კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი რამ არის. მათი მშობლები ძალიან ნათლად აცხადებდნენ, რომ არ სურდათ მათი შვილების დაშორება. დაწერეს, რომ თუ ისინი ვერ გაზრდიდნენ, სურდათ ბავშვები ერთად, ერთ სახლში, ერთ მეურვესთან ყოფილიყვნენ.“

ჩემკენ ასწია თვალი. „თქვენ ზუსტად ის გააკეთეთ, რაც მათ სურდათ. ამის ნახვის გარეშე.“

თვალები დამეწვა. სანამ სისტემა ძმების დაშორებას აპირებდა, მათი მშობლები ანდერძში პირდაპირ წერდნენ: „ნუ დაშორებთ ჩვენს შვილებს.“ ისინი ცდილობდნენ მათ დაცვას, ამისგანაც კი.

„სად არის სახლი?“ – ვკითხე.

სუზანმა მისამართი მომაწოდა. ქალაქის მეორე მხარეს იყო.

შაბათ-კვირას ოთხივე ბავშვი მანქანაში ჩავსვი. „ერთ მნიშვნელოვან ადგილას მივდივართ,“ – ვუთხარი.

„ზოოპარკში?“ – იკითხა რუბიმ.

„ნაყინი იქნება?“ – დასძინა კოულმა.

„შეიძლება ნაყინი იყოს მერე. თუ ყველა კარგად მოიქცევა,“ – ვუთხარი.

პატარა კრემისფერი სახლის წინ გავჩერდით, ეზოში ნეკერჩხალი იდგა. მანქანაში სიჩუმე ჩამოვარდა.

„ვიცი ეს სახლი,“ – ჩაიჩურჩულა ტესამ.

„ეს ჩვენი სახლი იყო,“ – თქვა ოუენმა.

„გახსოვთ?“ – ვკითხე.

რუბიმ დაიყვირა: „საქანელა ისევ აქ არის!“

ყველამ თავი დაუქნია.

გასაღებით, რომელიც სუზანმა მომცა, კარი გავაღე. შიგნით ცარიელი იყო, მაგრამ ბავშვები ისე მოძრაობდნენ, თითქოს ზეპირად იცოდნენ ყველაფერი. რუბი უკანა კარისკენ გაიქცა. „საქანელა ისევ აქ არის!“ – დაიყვირა.

კოულმა კედლის ნაწილზე მიანიშნა. „დედამ ჩვენი სიმაღლე აქ მონიშნა. შეხედეთ.“ საღებავის ქვეშ ფანქრის ხაზები ჩანდა.

ტესა პატარა საძინებელში იდგა. „ჩემი საწოლი აქ იდგა. მე იისფერი ფარდები მქონდა.“

ოუენი სამზარეულოში შევიდა, ხელი სამუშაო ზედაპირზე დაადო და თქვა: „მამა აქ წვავდა ბლინებს ყოველ შაბათს.“

გარკვეული დროის შემდეგ ოუენი ჩემთან მოვიდა. „რატომ ვართ აქ?“ – ჰკითხა.

ჩავჯექი. „იმიტომ, რომ თქვენმა დედამ და მამამ თქვენზე იზრუნეს. მათ ეს სახლი და გარკვეული თანხა თქვენს სახელზე დატოვეს. ეს ყველაფერი თქვენ ოთხს ეკუთვნით. თქვენი მომავლისთვის.“

„მათ არ სურდათ ჩვენი დაშორება?“ – ჰკითხა ოუენმა.

„მაშინაც კი, როცა ისინი აღარ არიან?“ – დასძინა ტესამ.

„დიახ,“ – ვუთხარი. – „მაშინაც კი. ისინი თქვენთვის გეგმავდნენ. და დაწერეს, რომ სურდათ თქვენ ერთად ყოფილიყავით. ყოველთვის ერთად.“

„სამუდამოდ?“ – დააზუსტა ოუენმა.

„სამუდამოდ. ეს ნაწილი ძალიან ნათლად იყო ჩაწერილი.“

„ახლა აქ უნდა გადმოვიდეთ?“ – ჰკითხა მან. – „მე ჩვენი სახლი მომწონს. შენთან ერთად.“

თავი გავაქნიე. „არა. ახლა არაფერი არ უნდა გავაკეთოთ. ეს სახლი არსად მიდის. როცა გაიზრდებით, ერთად გადავწყვეტთ, რა ვუყოთ მას.“

რუბი ჩემს კალთაში ამოცოცდა და ხელები კისერზე შემომხვია.

„ნაყინი მაინც შეგვიძლია ავიღოთ?“ – ჰკითხა კოულმა.

გავიცინე. „კი, მეგობარო. ნაყინს აუცილებლად ავიღებთ.“

იმ ღამეს, მას შემდეგ რაც ისინი ჩვენს ხმაურიან ნაქირავებ სახლში დაიძინეს, დივანზე დავჯექი და ვფიქრობდი, რა უცნაურია ცხოვრება. მე დავკარგე ცოლი და ვაჟი. მათ ყოველდღე მოვენატრები.

მაგრამ ახლა აბაზანაში ოთხი კბილის ჯაგრისია. კარებთან ოთხი ზურგჩანთა. ოთხი ბავშვი ყვირის „მამა!“, როცა პიცით შემოვდივარ.

მე ბავშვთა მზრუნველობას არ დავურეკავ სახლის ან მემკვიდრეობის გამო. არ ვიცოდი, რომ ეს არსებობდა. მე იმიტომ გავაკეთე, რომ ოთხი და-ძმა ერთმანეთს კარგავდა.

დანარჩენი მათი მშობლების უკანასკნელი გზა იყო, ეთქვათ: „გმადლობთ, რომ ისინი ერთად შეინახეთ.“

მე მათი პირველი მამა არ ვარ. მაგრამ მე ვარ ის, ვინც ღამის გვიან პოსტი ნახა და თქვა: „ოთხივე“.

ახლა კი, როცა ისინი ფილმების ყურებისას ჩემზე ახტებიან, პოპკორნს მპარავენ და ფილმზე ხმამაღლა საუბრობენ, ვფიქრობ: ეს არის ის, რაც მათ მშობლებს სურდათ. ჩვენ. ერთად.

Visited 97 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий