ჩემი ქალიშვილი დასცინოდნენ, რადგან მარტო იდგა მამა-ქალიშვილის ღონისძიებაზე – სანამ ათეული მეზღვაური სპორტულ დარბაზში შემოვიდა

เรื่องราวที่น่าสนใจ

*არასდროს მეგონა, რომ ჩემი ქალიშვილის საღამო მამა-ქალიშვილის ღონისძიებაზე ცრემლებით დამთავრდებოდა – სანამ ათეული მეზღვაური სპორტულ დარბაზში არ შემოვიდა და ყველაფერი თავდაყირა არ დააყენა. როცა მწუხარება და სიამაყე ერთმანეთს შეხვდა საცეკვაო მოედანზე, მივხვდი, თუ როგორ შორს შეიძლება წავიდეს სიყვარული და ერთგულება. იმ ღამით, კითის დაპირება ჩვენთან დაბრუნდა.**

როცა ადამიანს კარგავ, დრო უცნაურად იქცევა.

დღეები ერთმანეთში ირევა და ყველაფერი გრძელ, ერთ დილას გავს, როცა იღვიძებ და გინდა, რეალობა შეცვლილიყო.

ჩემი ქმრის დაკრძალვიდან სამი თვე გავიდა, მაგრამ ხანდახან ისევ ველოდები, კარებთან მის ჩექმებს დავინახავ. ისევ ორ ჭიქა ყავას ვასხამ და ყოველ ღამე შესასვლელ კარს სამჯერ ვამოწმებ, იმიტომ, რომ ის ყოველთვის ასე აკეთებდა.

აი, ასე გამოიყურება გლოვა: გამოუთოებელი კაბები და წებოვანი ბაფთებიანი ფეხსაცმელი, და პატარა გოგო, რომელიც იმედს პატარ-პატარა ნაკეცებად ინახავს, ისევე ფრთხილად, როგორც ვარდისფერ წინდებს, რომლებსაც ყველა განსაკუთრებული შემთხვევისთვის იცვამს.

– კეიტი, დახმარება გჭირდება? – დავძახე დერეფნიდან. მაშინვე არ მიპასუხა.

როცა ოთახში ჩავიხედე, ის საწოლზე იჯდა და კარადის სარკეში საკუთარ ანარეკლს უყურებდა. ჩაცმული ჰქონდა კაბა, რომელიც კითმა გაზაფხულზე აარჩია – ის, რომელსაც ის „მოსატრიალებელ კაბას“ ეძახდა.

– დედა? – მკითხა. – ეგ ითვლება, თუ მამიკო ვერ წავა ჩემთან?

მკერდში ჩამიკუმშა. მის გვერდით დავჯექი და ნაზად ჩამოვუსწორე თმის ღერი ყურის უკან. – რა თქმა უნდა ითვლება, ხო. შენი მამა მოისურვებდა, რომ დღეს ბრწყინავდე. ასეც მოვიქცევით.

ჩემმა ქალიშვილმა ტუჩები შეაჭყიტა და დაფიქრდა. – მინდა, პატივი მივაგო. თუნდაც მარტო ვიყოთ.

თავი დავუქნიე და ყელში ამომდგარი სიმსივნე გადავყლაპე. კითის ხმა გამეხმაურა გონებაში: „ყველა მამა-ქალიშვილის ღონისძიებაზე წავიყვან, ჯილ. ყველაზე. დაგპირდი.“

ეს დაპირება მან გააკეთა, ახლა კი ჩემი მოვალეობა იყო, შემესრულებინა.

ფეხსაცმელი გამომიწოდა. – მამიკო მაკლია. ის ყოველთვის მიბმოდა ფეხსაცმელს.

მუხლებზე დავჩერდი და ფეხსაცმელი მოვუბი, ორმაგი კვანძით, ზუსტად ისე, როგორც კითი აკეთებდა. – იტყოდა, რომ ლამაზი ხარ. და მართალიც იქნებოდა, კეიტი-გოგო.

გაიღიმა – წარსული თავისი მომენტალური ელვარება. შემდეგ გულზე „მამიკოს გოგონას“ სამკერდე ნიშანი დაიმაგრა.

ქვემოთ, ჩანთა და ქურთუკი ავიღე, მაგიდაზე დაგროვილი გადასახდელების გროვა და მეზობლების ნაჩუქარი თეფშები რომ არ დამენახა.

კეიტი კართან შეყოვნდა, დერეფნის გასწვრივ გაიხედა – თითქოს ერთი წამითაც მაინც ელოდა, რომ კითი გამოჩნდებოდა და ხელში ჩაიქაჩავდა.

სკოლისკენ მგზავრობა ჩუმად ჩაიარა. რადიოში ჩუმად უკრავდა – კითის ერთ-ერთი საყვარელი სიმღერა.

თვალები გზას არ ვაშორე, ცრემლებს ვაციმციმებდი, როცა ფანჯარაში კეიტის ანარეკლი დავინახე, რომელიც ტუჩებით სიმღერის სიტყვებს იმეორებდა.

დაწყებითი სკოლის წინ, პარკინგი ხალხით იყო სავსე. მანქანები ბორდიურთან იყო გაჩერებული, მამების ჯგუფები სიცივეში იდგნენ, იცინოდნენ და ქალიშვილებს ჰაერში ისროდნენ.

მათი ბედნიერება თითქმის სასტიკი მომეჩვენა. კეიტის ხელი მაგრად მოვკიდე.

– მზად ხარ? – ვკითხე სუსტი ხმით.

– მგონი, კი, დედა.

შიგნით, სპორტული დარბაზი ფერებით იყო სავსე – ლენტები, ვარდისფერი და ვერცხლისფერი ბუშტები, საფოტო კუთხე სასაცილო აქსესუარებით. პოპ-მუსიკა კედლებს ეხმიანებოდა. მამები და ქალიშვილები დისკოშარის ქვეშ ტრიალებდნენ, პატარა ფეხსაცმლის ძირები ელვარებდა.

კეიტი შესვლისთანავე შენელდა.

– ხედავ შენს მეგობრებს? – ვკითხე, თვალი ოთახს შემოვავლე.

– ყველა თავის მამასთან არის დაკავებული.

საცეკვაო მოედნის პირას გავყევით, კედელთან ახლოს. ყოველ ნაბიჯზე ხალხი გვიყურებდა – ჩემს უბრალო შავ კაბას და კეიტის ზედმეტად მამაც ღიმილს.

კეიტის კლასელი, მოლი, ოთახის მეორე ბოლოდან დაგვიქნია ხელი, სანამ მამამისი მას უხერხულ ვალსში წრიულად ატრიალებდა. – გამარჯობა, კეიტი! – დაიძახა. მამამისმა სწრაფი, თავაზიანი ქნევა გვიკეთა.

კეიტიმ გაიღიმა, მაგრამ არ გადაინაცვლა.

ადგილი ვიპოვეთ ხალიჩებთან. დავჯექი, კეიტი ჩემ გვერდით მოეხვია, მუხლები მიიწია, მისი სამკერდე ნიშანი ფერად შუქებში ანათებდა.

საცეკვაო მოედანს უყურებდა, თვალები იმედით ელვარებდა. მაგრამ როცა ნელი სიმღერა დაიწყო, კითის ნაკლებობამ თითქოს უფრო შეამცირა.

– დედა? – ჩასჩურჩულა. – იქნებ… სახლში წავიდეთ?

ამან თითქმის გამტეხა. ხელი მოვკიდე, ისე მაგრად, რომ თითები მტკიოდა. – ცოტა ხანი დავისვენოთ, ჩემო სიყვარულო, – ვთქვი.

ამ დროს, დედების ჯგუფი გაგვივლო, მათი სუნამოების არომატი ჰაერში დარჩა. წინ მიდიოდა კასიდი, PTA-ს დედოფალი – ჩვეულებისამებრ, უნაკლო.

შეგვამჩნია და შეჩერდა, სახეზე ისეთი რბილი გამომეტყველებით, რომელიც სინანულს მოგაგონებდა.

– ღარიბი გოგონა, – თქვა საკმარისად ხმამაღლა, რომ სხვებსაეთვისაც მოესმინათ. – ღონისძიებები სრული ოჯახებისთვის ყოველთვის რთულია ბავშვებისთვის, რომლებიც… არასრული ოჯახებიდან არიან.

ავკრთი, პულსი ყურებში მომესმა.

– რა თქვი? – ჩემი ხმა უფრო მკვეთრი გამოვიდა, ვიდრე მინდოდა, მაგრამ არ მაინტერესებდა.

კასიდი თხელად გაიღიმა. – უბრალოდ ვამბობ, ჯილ, ზოგიერთი ღონისძიება შეიძლება ყველასთვის არ იყოს განკუთვნილი. ეს მამა-ქალიშვილის ღონისძიებაა. თუ არ გყავს მამა…

– ჩემს ქალიშვილს ჰყავს მამა, – შევაწყვეტინე. – მან სიცოცხლე გასწირა ამ ქვეყნის დასაცავად.

კასიდი თვალები დახამხამა, დაბნეული. სხვა დედები უეცრად ძალიან დაინტერესდნენ თავიანთი სამაჯურებითა და ტელეფონებით.

მუსიკა ისევ შეიცვალა – კითის ერთ-ერთი საყვარელი ძველი სიმღერა, ის, რომელზეც ის და კეიტი ხშირად ცეკვავდნენ მისაღებში. კეიტი ჩემკენ მიწვა, სახე ხელში ჩამიმალა.

– მინდა, აქ იყოს, დედა.

– ვიცი, გოგო. ყოველ დღე მინდა, – ვჩურჩულე, თმა მოვუსვი. – მაგრამ მშვენივრად უმკლავდები. ის შენით ასე ამაყობდა.

მან თვალები ასწია, ცრემლიანი. – ფიქრობ, ის მაინც მოისურვებდა, რომ ვიცეკვო?

– ვფიქრობ, მოისურვებდა იმაზე მეტად, ვიდრე ოდესმე. იტყოდა, „აჩვენე, როგორ კეთდება, ჭრიჭინა.“ – ღიმილი ძალით მოვიღე, გული მტკიოდა.

კეიტიმ ტუჩები შეკრა, ცრემლები შეიკავა. – მაგრამ მგონია, ყველა გვიყურებს.

ჩვენს ირგვლივ სიჩუმე მძიმე იყო – ძალიან ბევრი ადამიანი ვითომ ვერ გვამჩნევდა.

უცებ, სპორტული დარბაზის კარები ხმამაღლა გაღღდა, ისე რომ კეიტი შეკრთა.

– რა ხდება? – ჩაიჩურჩულა, ხელი მომკიდა.

თორმეტი მეზღვაური შემოვიდა, მათი ფორმები ბრწყინავდა, სახეები სერიოზული ჰქონდათ. წინ მიდიოდა გენერალი უორნერი, მისი ვერცხლის ვარსკვლავები შუქზე ელვარებდა.

იგი კეიტის წინ შეჩერდა, მუხლებზე დაეშვა და ნაზად გაუღიმა. – ქალბატონო კეიტი, – თქვა. – გეძებდი.

კეიტი გაფართოებული თვალებით უყურებდა. – მე?

გენერალი უორნერი თბილად დაუქნია თავი. – შენმა მამამ დაპირება დაგვადებინა. მან თქვა, თუ ოდესმე ვერ იქნებოდა, ჩვენი საქმე იქნებოდა, მის ადგილას დავმდგარიყავით. მაგრამ მარტო არ მოვსულვარ – მთელი შენი მამის ოჯახი მოვიყვანე. ეს მისი რაზმია.

კეიტიმ მათ შეხედა და გაიღიმა.

გენერალმა ქურთუკიდან კონვერტი ამოიღო – კითის ხელწერა ეჭვს არ იწვევდა. მთელი დარბაზი გაჩუმდა.

– წაიკითხე, გოგო, – ჩავჩურჩულე. – აიღე. მამისგან არის.

მან თავი დაუქნია და ფრთხილად გახსნა, წერილი ისე გაშალა, თითქოს წმინდა რამეს ეხებოდა. ტუჩები ამოძრავდა, ხმა ჩურჩულს ჰგავდა.

„კეიტი-ბაღი,

შენი მამა ყოფილა ჩემი ცხოვრების უდიდესი პატივი.

ვებრძვი, რომ სახლში დავბრუნდე, ბაღი. ვებრძვი, რომ გამოვჯანმრთელდე. მაგრამ თუ იქ ვერ ვიქნები, რომ შენთან ერთად ვიცეკვო, მინდა, ჩემი ძმები შენ გვერდით დადგნენ.

ჩაიცვი შენი ლამაზი კაბა და იცეკვე, პატარავ. მე შენს გულში ვიქნები.

მიყვარხარ, ჭრიჭინა.

სამუდამოდ,

მამიკო.“

ცრემლები ჩამოუგორდა. მან გენერალ უორნერს შეხედა.
– შენ ნამდვილად იცნობდი ჩემს მამას?

გენერალმა გაიღიმა, თვალებში შეხედა. – ვიცნობდი, კეიტი. შენი მამა არა მხოლოდ მეზღვაური იყო – ის ჩვენი რაზმის გული იყო. ის შენზე მუდმივად ლაპარაკობდა. შენი ფოტოები და ნახატები კარადაში ჰქონდა დაკიდებული და ყველას გვაჩვენებდა.

სერჟანტი რაილი წინ გამოვიდა ღიმილით. – მართალია, პატარავ. ჩვენ ყველაფერი ვიცოდით შენი საცეკვაო ნომრების, შენი მართლწერის შეჯიბრის თასის… შენი ვარდისფერი ჩექმების შესახებაც კი. შენმა მამამ დაგვარწმუნა, რომ ყველაფერი გვცოდნოდა.

კეიტის თვალები გაუფართოვდა. – თქვენ იცით ჩემი ჩექმების შესახებ?

გენერალი უორნერი თავს დაუქნევდა. – ოჰ, დიახ. და შენი ჰელოუინის პრინცესას კოსტუმის შესახებაც. შენი მამა შენით ისეთი ამაყი იყო. მან დაგვარწმუნა, რომ ვიცოდით, ვის ეძებნა, თუ ოდესმე მისი ჩანაცვლება დაგვჭირდებოდა.

ის ადგა და დარბაზს მიმართა. – ჩვენმა დაცემულმა ძმამ დაგვპირდა, რომ მისი პატარა გოგო ამ ღონისძიებაზე არასოდეს დარჩებოდა მარტო. ამიტომ დღეს ჩვენ აქ ვართ, რომ ეს დაპირება შევასრულოთ.

მეზღვაურები გაიშალნენ, თითოეულმა ხელი გაუწოდა და თბილად წარდგა. სერჟანტი რაილი მშვილდით მიუბრუნდა.

– ნება მომეცი, ქალბატონო?

კეიტი გაეცინა და ხელი მოჰკიდა. – მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ იცი ქათმის ცეკვა!

მალე დარბაზი სიცილითა და მუსიკით აივსო. სხვა გოგოებიც შემოუერთდნენ, მამებიც გაჰყვნენ, ატმოსფერო სუფთა ზეიმად გადაიქცა.

კასიდი გაწითლდა, თვალები დახარა, უადგილოდ გამოიყურებოდა. სხვა დედები გაშორდნენ, მზერას არიდებდნენ.

იმ ღამეს ჩემი ქალიშვილი იმ სიყვარულში იყო გახვეული, რომელიც მამამისმა დატოვა.

დირექტორი მისის დალტონი ოთახის მეორე ბოლოდან ვიღაც შევნიშნე, ცრემლიანი თვალებით უყურებდა და მიღიმოდა.

კეიტი ცენტრში იდგა – ცეკვავდა, იცინოდა, ლოყები უბრწყინავდა.

ერთ-ერთმა მეზღვაურმა მის თავზე თავისი ოფიცრის ქუდი დაადგა, რამაც ის სიამაყით აკანკალდა, როცა ხალხი ტაშს უკრავდა და ფოტოებს იღებდა.

სიცილი ამომივიდა. კითის დაკრძალვის შემდეგ პირველად, ბედნიერება ღალატად აღარ მეჩვენა.

როცა მუსიკა დაწყნარდა და ხალხი დაიწყო წასვლა, გენერალი უორნერი ჩემს მოსახლეობას მომიახლოვდა. შეჩერდა, ნაზად მომკიდა მხარზე.

– მადლობა. ამ ყველაფრისთვის. არ ვიცოდი – კითს არასდროს უთქვამს, რომ გთხოვა, მოსულიყავით, თუ ის… ვერ მოახერხა.

გაეღიმა. – ეს მისი სტილი იყო, არა? არასდროს უნდოდა, გაეწუხებინა. მაგრამ დაგვარწმუნა, რომ ვცოდნოდით – ყოველი შემთხვევისთვის.

– ის ჩვენთვის ყველაფერი იყო, გენერალ.

გენერალმა უორნერმა თავი დაუქნია. – ის ერთ-ერთი ყველაზე პატიოსანი ადამიანი იყო, ვინც ოდესმე მცნებია. მისთვის ყველაფერს გავაკეთებდი – თუნდაც იმას, რომ ქათმის ცეკვით გავახარო რვა წლების სავსე დარბაზი.

გამეცინა, სიმსუბუქე ვიგრძენი.
– სიმართლე გითხრათ, ჯილ, ჩვენ ყველანი ნერვიულები ვიყავით. კეიტის გვერდით დგომა ძნელია.

– მართალია, – ვთქვი, მას ვუყურებდი, როგოც ტრიალებდა, მისი სამკერდე ნიშანი ბრწყინავდა. – თქვენ მისი საღამო დააბრუნეთ. ის დაუბრუნეთ, რაც მეგონა, დაკარგული იყო.

– ამას ოჯახები აკეთებენ, – უპასუხა მან. – კითმა დაპირება დაგვადებინა. კითხვაც არ დამსვამს.

კეიტი გამოგვექცა, აღელვებული. – დედა! მინახავი, როგორ ვიცეკვე?! და გენერალმა უორნერმა ჩემი ფეხიც კი არ დააბიჯა!

მუხლებზე დავჩერდი და ჩავეხუტე, ცოტა ხანს მივუჭერი. – მშვენიერი იყავი, ჩემო სიყვარულო. და შენი მამა – ისეთი ბედნიერი იქნებოდა.

გენერალმა უორნერმა მიესალმა. – ჩვენთვის პატივი იყო, ქალბატონო. თქვენ ყველანი დაგვაჩვენეთ.

როცა ბოლო სიმღერა დაუკრა, დარბაზი ტაშით ატყდა. მშობლები და მასწავლებლები ტაშს უკრავდნენ, როცა კეიტი ცენტრში მშვილდს იხრიდა. კასიდი კიდეზე გაქვავებული იდგა, იძულებული იყო ეყურებინა.

გასვლისას კეიტიმ ხელი მომკიდა. – შემიძლია მომავალ წელსაც მოვიდეთ?

– დიახ, აქ ვიქნებით, – დავპირდი. – და მამაც იქნება.

ცივ ღამეს გავედით. კეიტის ხელი ჩემს ხელში თბილი იყო. თავზე ვარსკვლავები ჩვეულებრივზე უფრო კაშკაშა ანათებდნენ. კითის წასვლის შემდეგ პირველად ვიგრძენი ის დაპირება, რომელიც მან დადო.

ის ცხოვრობდა სიცილში, რომელიც ჯერ კიდევ დარბაზიდან მოდიოდა. ის ცხოვრობდა იმაში, თუ როგორ ტრიალებდა ჩვენი პატარა გოგო მთვარის შუქქვეშ. ის ნამდვილად, საბოლოოდ, სახლში იყო.

Visited 479 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий