სიცივეში მიგდებული ყრუ ტყუპები ავიყვანე — 12 წლის შემდეგ ატირებული დამტოვა ერთმა ზარმა.

เรื่องราวที่น่าสนใจ

12 წლის წინ, დილის 5 საათზე, ნაგვის შეგროვების მარშრუტზე, გაყინულ ტროტუარზე მიტოვებული ეტლი აღმოვაჩინე. მასში ორი ჩვილი გოგო ეწვა. ამ წუთმა მთელი ჩემი ცხოვრება შეცვალა — მეგონა, ჩვენი ისტორიის ყველაზე წარმოუდგენელი ნაწილი ის იყო, თუ როგორ ვიპოვეთ ერთმანეთი. მაგრამ წელს ერთმა სატელეფონო ზარმა დამანახა, რომ ვცდებოდი.**

ახლა 41 წლის ვარ, მაგრამ მაშინ ცხოვრება მარტივი იყო. სანიტარიაში ვმუშაობდი, დიდ სატვირთო მანქანას ვატარებდი. სახლში ჩემი ქმარი, სტივენი, ოპერაციის შემდეგ გამოჯანმრთელდებოდა. იმ დილას საშინელი სიცივე იყო — ისეთი, რომ ლოყებს გიკბენდა და თვალებს გირწყავდა. მე ახლახან გადავუხვიე სახვევები, ვაჭმევე, შუბლზე ვაკოცე და ვუთხარი: „თუ რამე დაგჭირდა, მომწერე“.

მან სუსტად გაიღიმა: „წადი, ქალაქი ბანანის ქერქებისგან გადაარჩინე, ები“.

მაშინ მხოლოდ ორნი ვიყავით — სტივენი, მე, ჩვენი პატარა სახლი და გადასახადები. ბავშვები არ გვყავდა. მხოლოდ ჩუმი სევდა გვტკიოდა იქ, სადაც ისინი გვენატრებოდნენ.

როცა ერთ-ერთ ჩვეულ ქუჩაზე შევუხვიე, რადიოს ჰანგს ვუსტვენდი, დავინახე ის — ეტლი ტროტუარის შუაში. სახლთან არ იდგა, მანქანასთან არა — უბრალოდ მიტოვებული იყო. მუცელი ამივარდა.

მანქანა მკვეთრად გავაჩერე, ავარიული შუქები ჩავრთე და მივვარდი. ორი პატარა ჩვილი. ტყუპი გოგოები. დაახლოებით ექვსი თვის. სხვადასხვა საბანში გახვეულები, ლოყები სიცივისგან გაწითლებული ჰქონდათ. სუნთქავდნენ — პატარა ორთქლის ღრუბლებს ვხედავდი.

ქუჩას გავყევი მზერით. არც მშობელი, არც კარი არ გაღებულა, არც არავინ ყვიროდა.

„ნახვამდის, პატარებო,“ ჩავჩურჩულე. „სად არის დედა?“

ერთმა თვალები გაახილა და პირდაპირ მომაშტერდა. საფენების ჩანთა შევამოწმე — ნახევარი ქილა ფორმულა, რამდენიმე საფენი. არც ჩანაწერი, არც პირადობა. არაფერი. ხელები მიკანკალებდა, როცა 911 აკრიფე.

„გამარჯობა, ნაგვის შემგროვებელი მანქანით ვარ,“ ვთქვი აკანკალებული ხმით. „აქ ეტლი დგას ორი ჩვილით. მარტო არიან. საშინელი სიცივეა.“

დისპეტჩერის ხმა მყისიერად შეიცვალა. „დარჩით მათთან. პოლიცია და ბავშვთა დაცვის სამსახური გზაშია. სუნთქავენ?“

„დიახ,“ ვუპასუხე. „მაგრამ ისეთი პატარები არიან. არ ვიცი, რამდენი ხანია აქ არიან.“

„აღარ ხარ მარტო,“ დამამშვიდა მან.

ეტლი აგურის კედელთან მივაყენე, რომ ქარი არ ეცა, და კარებზე დაკაკუნება დავიწყე. შუქები აინთო, ფარდები ამოძრავდა, მაგრამ არავინ გამოგვიღო. ამიტომ ბორდიურზე მივუჯექი, მუხლები ავიწიე და ჩავჩურჩულე: „ყველაფერი კარგად იქნება. აღარ ხართ მარტო. აქ ვარ. არ დაგტოვებთ.“

ბოლოს პოლიცია ჩამოვიდა, შემდეგ ბავშვთა დაცვის თანამშრომელი ღია კრემისფერ ქურთუკში. მან ჩვილები გამოიკვლია, ჩემი ჩვენება ჩაიწერა, შემდეგ ორივე ბავშვი ერთდროულად აიყვანა და თავის მანქანაში ჩასვა.

„სად მიჰყავთ ისინი?“ ვკითხე, გული მტკიოდა.

„დროებით მზრუნველ ოჯახში,“ მიპასუხა მან. „ვეცდებით, ნათესავები მოვძებნოთ. გპირდებით, დღეს ღამეს უსაფრთხოდ გაათენებენ.“

მანქანა გაემგზავრა, ეტლი კი ცარიელი დატოვა. რაღაცამ გამიტეხა შიგნით.

იმ ღამეს მათი სახეები ვერ მომშორდა თვალიდან. ვახშამზე საჭმელს ვაბრუნებდი თეფშზე, სანამ სტივენმა ჩანგალი არ დადო.

„კარგი,“ თქვა მან. „რა მოხდა? მთელი საღამო სხვაგან ხარ.“

ყველაფერი ვუთხარი — ეტლი, სიცივე, ჩვილები, როგორ წაიყვანა ბავშვთა დაცვამ. „ვერ ვწყვეტ მათზე ფიქრს,“ ვაღიარე. „რა იქნება, თუ არავინ აიყვანს? თუ გააშორებენ ერთმანეთს?“

ჩუმად იყო, შემდეგ თქვა: „რას იტყვი, ვცადოთ, მათი მზრუნველი ოჯახი გავხდეთ?“

ნერვიულად გავიცინე. „სტივენ, ისინი ტყუპები არიან. ჩვილები. ახლაც ძლივს ვუმკლავდებით ყველაფერს.“

„შენ უკვე გიყვარს ისინი,“ მითხრა მან და ხელი გამომიწოდა. „მე ვხედავ. მოდი, მაინც ვცადოთ.“

იმ ღამეს ვტიროდით, ვსაუბრობდით, ვგეგმავდით და ვპანიკობდით. მეორე დღეს ბავშვთა დაცვას დავურეკე.

დავიწყეთ პროცესი — სახლში ვიზიტები, კითხვები ჩვენს ქორწინებაზე, შემოსავალზე, ბავშვობაზე, ტრავმებზე, მაცივარზეც კი. ერთი კვირის შემდეგ იგივე სოციალური მუშაკი ჩვენს დივანზე იჯდა.

„არის რაღაც, რაც უნდა იცოდეთ ტყუპების შესახებ,“ თქვა მან ნაზად. „ისინი ღრმა სმენადაქვეითებულები არიან. დასჭირდებათ ადრეული ინტერვენცია, ჟესტური ენა, სპეციალიზებული დახმარება. ბევრი ოჯახი უარს ამბობს, როცა ამას გაიგებს.“

სტივენს შევხედე. არც კი დაუხამხამებია.

„არ მაინტერესებს, რომ ყრუ არიან,“ ვუთხარი მტკიცედ. „მაინტერესებს, რომ ვიღაცამ ტროტუარზე მიატოვა ისინი. ყველაფერს ვისწავლით, რაც დაგვჭირდება.“

სტივენმა თავი დაუქნია. „ჩვენ მაინც გვინდა ისინი.“

მისმა მხრებმა მოდუნება დაიწყო. „კარგი. მაშინ გავაგრძელოთ.“

ერთი კვირის შემდეგ ისინი მოვიდნენ — ორი ავტოსავარძელი, ორი ჩანთა, ორი წყვილი ფართო, ცნობისმოყვარე თვალი. „ჰანას და დიანას დავარქმევთ,“ ვუთხარი სოციალურ მუშაკს და მათი სახელები უხერხულად ვაჩვენე.

ის პირველი თვეები ქაოსი იყო. ხმამაღალ ხმაურზე არ რეაგირებდნენ, მაგრამ სინათლეზე, მოძრაობაზე, შეხებასა და მიმიკაზე დიდი რეაქცია ჰქონდათ. სტივენი და მე ჟესტური ენის კურსებზე დავდიოდით სათემო ცენტრში, სარკის წინ ვვარჯიშობდით, ღამის 1 საათზე ვიდეოებს ვუყურებდით.

„რძე. მეტი. ძილი. დედა. მამა.“

ხანდახან ვცდებოდი და სტივენი მაცინებდა: „ახლა ბავშვს კარტოფილი სთხოვე.“

ფული მჭიდროდ იყო. დამატებით ცვლებს ვიღებდი, სტივენი სახლიდან ნახევარ განაკვეთზე მუშაობდა. ნივთებს ვყიდდით, ბავშვის ტანსაცმელს მეორადს ვყიდულობდით. დაღლილები ვიყავით — მაგრამ ბედნიერები, ვიდრე ოდესმე.

პირველ დაბადების დღეზე ქაფქეიქებითა და უამრავი ფოტოთი აღვნიშნეთ. როცა პირველად „დედა“ და „მამა“ აჩვენეს, გული გამისკდა.

„მათ იციან,“ აჩვენა სტივენმა სველი თვალებით. „მათ იციან, რომ ჩვენი ვართ.“

წლები გაფრინდა. ვიბრძოლეთ მთარგმნელებისთვის სკოლაში, მომსახურებისთვის, იმისთვის, რომ სერიოზულად მოეკიდნენ მათ. ჰანას შეუყვარდა ხატვა, ტანსაცმლის დიზაინი. დიანას უყვარდა აწყობა — ლეგო, მუყაო, გატეხილი ელექტრონიკა.

12 წლის ასაკში სახლში აღელვებულები მოვიდნენ. „სკოლაში კონკურსია,“ აჩვენა ჰანამ. „ტანსაცმლის დიზაინი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვებისთვის.“

„ჩვენ გუნდი ვართ,“ დაამატა დიანამ. „მისი ხელოვნება. ჩემი ტვინი.“

მათი დიზაინები ბრწყინვალე იყო — ჰუდები სმენის აპარატებისთვის ადგილით, შარვლები გვერდითი ელვაშესაკრავებით, იარლიყები, რომლებიც არ კრავდნენ. ნათელი, მხიარული, ადაპტირებული ტანსაცმელი.

„არ მოვიგებთ,“ აიჩეჩა მხრები ჰანამ. „მაგრამ მაგარია.“

„რაც არ უნდა მოხდეს, მე ვამაყობ თქვენით,“ აჩვენე მე.

რამდენიმე კვირის შემდეგ, სამზარეულოში ვიყავი, როცა ჩემმა ტელეფონმა დარეკა. უცნობი ნომერი.

„გამარჯობა, ქალბატონი ლესტერი?“ თბილი ხმა მესმოდა. „მე ბეთანი ვარ BrightSteps-იდან. ჩვენ ვთანამშრომლობდით თქვენი ქალიშვილების სკოლასთან დიზაინის კონკურსზე. ჰანამ და დიანამ წარადგინეს პროექტი.“

„დიახ,“ ვუპასუხე სიფრთხილით. „რამე ხომ არ არის პრობლემა?“

„პირიქით,“ გაიცინა მან. „მათი დიზაინები გამორჩეული იყო. გვსურს, ეს პროექტი რეალურ თანამშრომლობად ვაქციოთ. ადაპტირებული ტანსაცმლის ფასიანი ხაზი.“

პირი დამეშრა. „ნამდვილი… ხაზი?“

„დიახ,“ თქვა მან. „სავარაუდო ჰონორარი დაახლოებით 530 000 დოლარი.“

ტელეფონი დამივარდა თითქმის. „530 000 თქვი?“

„დიახ, ქალბატონო. რა თქმა უნდა, ეს გაყიდვებზეა დამოკიდებული, მაგრამ ეს არის შეფასება.“

ჩავჩურჩულე: „ჩემმა გოგოებმა ეს გააკეთეს? ჰანამ და დიანამ?“

„თქვენ აღზარდეთ ძალიან ნიჭიერი ახალგაზრდა ქალები,“ თქვა მან. „მოხარულები ვიქნებით, შევხვდეთ — რა თქმა უნდა, მთარგმნელებთან ერთად.“

როცა ტელეფონი გავთიშე, გაოგნებული ვიჯექი. სტივენი შემოვიდა. „ები? ისე გამოიყურები, თითქოს მოჩვენება გინახავს.“

„ანგელოზთან ახლოს,“ ვუთხარი, ნახევრად სიცილი, ნახევრად ტირილი.

ავუხსენი და ყბა ჩამოეშალა. „ხუმრობ.“

„ნეტავ ვხუმრობდი,“ ვუთხარი. „ჩვენმა გოგოებმა. მათ, ვინც ეტლში დატოვეს. მათ ეს გააკეთეს.“

მოგვიანებით ჰანა და დიანა შემოფრინდნენ. „მშივრები ვართ,“ აჩვენა დიანამ. „გვაჭამე.“

„შენს სახეს რა ჭირს?“ ჰკითხა ჰანამ. „ტირია.“

„დაჯექით,“ აჩვენე. „ორივემ.“

ყველაფერი ვუთხარი. თვალები გაუფართოვდათ. „პრობლემაში ვართ?“ ჰკითხა ჰანამ.

„არა,“ აჩვენე. „მათი ნამუშევარი მოეწონათ. სურთ, თქვენი იდეებით ნამდვილი ტანსაცმელი შექმნან. და გადაგიხადონ.“

„რამდენს?“ ჰკითხა დიანამ.

რიცხვი ვაჩვენე. დუმილი. შემდეგ ორივემ ერთდროულად აჩვენეს: „რა?!“

დიანას თვალები ცრემლებით აევსო. „ჩვენ უბრალოდ პერანგები გვინდოდა, რომლებიც სმენის აპარატებს არ უჭერდნენ. შარვლები, რომელთა ჩაცმაც უფრო ადვილი იყო. ნივთები, რომლებიც ცხოვრებას ნაკლებად აღიზიანებს.“

„და ეს არის ყველაფერი,“ აჩვენე მე. „თქვენი გამოცდილება გამოიყენეთ, რომ სხვა ბავშვებს დაეხმაროთ. ეს უზარმაზარია.“

ჩემს თავს დაესხნენ, ძლიერად ჩამეხუტნენ. „მიყვარხარ,“ აჩვენა ჰანამ. „მადლობა, რომ ჩვენი ენა ისწავლე.“

„მადლობა, რომ გვიშვილე,“ დაამატა დიანამ. „რომ არ თქვი, ძალიან ბევრი ვართ.“

სახე მოვიწმინდე. „მე თქვენ ეტლში ვიპოვე ცივ ტროტუარზე. საკუთარ თავს დავპირდი, რომ არ დაგტოვებდით. ყრუ, ვერ მესმის, მდიდარი, ღარიბი — თქვენ ჩემი ქალიშვილები ხართ.“

იმ ღამეს მაგიდასთან ვისხედით, ელწერილებს ვათვალიერებდით, კითხვებს ვწერდით, ადვოკატს ვურეკავდით. ვსაუბრობდით დანაზოგზე, კოლეჯზე, მათი სკოლის ყრუთა პროგრამისთვის დახმარებაზე, სახლის შეკეთებაზე. იქნებ ბოლოს და ბოლოს უარი მეთქვა ადრეულ ცვლაზე.

მოგვიანებით, როცა ყველას ეძინა, მათი ჩვილობის ფოტოებს შევხედე. ორი პატარა გოგო, სიცივეში მიტოვებული. ორი ძლიერი მოზარდი, რომლებიც უკეთეს სამყაროს ქმნიან მათნაირი ბავშვებისთვის.

ხალხი ხანდახან მეუბნება: „შენ იხსენი ისინი.“

მაგრამ სიმართლე ისაა, მათაც ისევე მიხსნეს მე.

ის ორი პატარა გოგო, რომლებიც გაყინულ ტროტუარზე მიტოვებულ ეტლში ვიპოვე, გაიზარდნენ ძლიერ, შემოქმედებით მოზარდებად, რომლებიც მათნაირი ბავშვებისთვის უკეთეს სამყაროს ქმნიან. მათ მომცეს მიზანი, სიხარული და ოჯახი, რომლის არსებობასაც აღარასდროს ველოდი.

სხვადასხვა საბნებიდან სიცივეში, „დედა“ და „მამა“ რომ აჩვენეს ამაყი პატარა ხელებით, დღემდე, როცა ტანსაცმლის მთელ ხაზს ქმნიან, რომელსაც შეუძლია ცხოვრებები შეცვალოს — მათი მოგზაურობა არაჩვეულებრივია. და ჩემი, მათ გვერდით, ისეთივე ცხოვრების შემცვლელი იყო.

ისინი არ იყვნენ „ძალიან ბევრი“. ისინი იყვნენ ყველაფერი. და არასდროს შევწყვეტ მადლიერების გრძნობას იმ ბედისწერის მიმართ, რომელმაც იმ დილით ერთ ქუჩაზე შეგვახვედრა.

Visited 96 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий