მილიონერი შეხვდა ყოფილ შეყვარებულს, რომელიც ქუჩაში მათხოვრობდა სამეულ ვაჟიშვილებთან ერთად, რომლებიც მასავე ჰგავდნენ… შემდეგ კი სიმართლე გაამჟღავნა

เรื่องราวที่น่าสนใจ

დილა ჩვეულებრივად დაიწყო. დენიელ ჰარტველი შავი სედანიდან გადმოვიდა თავისი საოფისე ცენტრის წინ, მორგებული კოსტუმის მანჟეტს ასწორებდა, მდივანი კი გვერდით მიუყვებოდა და დღის განრიგს ჩამოუთვლიდა.

„ათზე საბჭოსთან შეხვედრა. ლანჩი ჩიკაგოდან ჩამოსულ ინვესტორებთან. სამზე საქველმოქმედო გალას დაგეგმვის ზარი,“ – წარმოთქვა მან.

დენიელმ თავი დაუქნია, ნახევარი ყურით უსმენდა.

ოცდათექვსმეტი წლის ასაკში მას ყველაფერი ჰქონდა, რაზეც ადამიანები ოცნებობდნენ – სიმდიდრე, გავლენა, ტექნოლოგიური კომპანია, რომელიც თავად შექმნა ნულიდან. მისი სახელი ჟურნალებში ჩნდებოდა. მისი პენტჰაუსიდან მთელი ქალაქი მოჩანდა.

მაგრამ წარმატებას ფასი მოჰყვა.

დენიელს აღარ უფიქრია წარსულზე. განსაკუთრებით – მასზე.

ყოველ შემთხვევაში, ასე ეუბნებოდა თავის თავს.

შენობის შესასვლელისკენ გადადგა ნაბიჯი, როცა სუსტმა ხმამ მიიპყრო ყურადღება.

„გთხოვთ… რაც გაქვთ, დაგვეხმარება.“

ხმა რბილი იყო, თითქმის ბოდიშის მომხდარი.

ჩვეულებრივ, დენიელს გვერდი აუვლიდა. ქალაქი სავსე იყო წვრილ ფულს მთხოვნელი ხალხით. მაგრამ ამ ხმაში რაღაცამ შეაჩერა იგი.

მობრუნდა.

ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს, ტროტუარის კიდეზე ქალი იჯდა, ხელში პატარა მუყაოს ნიშანი ეჭირა.

მის გვერდით სამი პატარა ბიჭი იდგა.

დენიელმ წარბები შეიჭმუხნა.

ისინი დაახლოებით ოთხი წლის ჩანდნენ – გამხდარი, მაგრამ სუფთა, ნახმარი ქურთუკებით, რომლებიც აშკარად ვიღაცის ნაჩუქარი იყო.

და ისინი ერთმანეთის იდენტურები იყვნენ.

სამეული.

ერთ-ერთს ქალის ხელი ეჭირა.

მეორე მის ქურთუკს ებჯინებოდა.

მესამე ცნობისმოყვარეობით უყურებდა ხმაურიან ქუჩას.

დენიელმა მზერა ქალის სახეზე გადაიტანა.

სუნთქვა შეეკრა.

„…ემა?“

სახელი ტუჩებიდან გაუცდა, სანამ შეეჩერებინა.

ქალმა ასწია თვალი.

წამით გაოგნდა.

მერე იცნო.

თვალები გაუფართოვდა.

„დენიელ?“

მათ გარშემო სამყარო თითქოს გაქრა.

დენიელმა მკერდში რაღაც შეიკუმშა. ემა შეცვლილი იყო – დაფხენილი, დაღლილი, თმა ნახმარი შარფით შეკრული.

მაგრამ ეს უდავოდ ის იყო.

ემა კოლინზი.

ქალი, რომელიც ოდესღაც ყველაზე მეტად უყვარდა.

ქალი, რომელიც ხუთი წლის წინ მიატოვა.

დენიელმა ქუჩა ისე გადაკვეთა, ვერც კი შეამჩნია, რომ მოძრაობდა.

როცა მიუახლოვდა, გაჩერდა და შეშტოდა.

„რა… რას აკეთებ აქ?“ – იკითხა გაოგნებულმა.

ემამ სწრაფად დახარა თვალი, შერცხვენილი.

„არ მეგონა, რომ გნახავდი,“ – ჩაიჩურჩულა.

ბიჭები ცნობისმოყვარეობით უყურებდნენ დენიელს.

ერთმა თავი დახარა.

„დედა, ეს ვინ არის?“

დენიელს გული აუჩქარდა.

რადგან როცა ბიჭმა ილაპარაკა, მან ნათლად დაინახა.

იგივე მუქი თვალები.

იგივე წარბები.

იგივე პატარა ნიკაპის ორმო.

გონება ცდილობდა გაეგო, რას ხედავდა.

შეხედა მეორე ბიჭს.

მერე მესამეს.

და გაცნობიერებამ ელვასავით გაანათა.

ისინი ზუსტად ისე ჰგავდნენ მას.

დენიელმა ჩაიჩურჩულა, ხმა უკანკალდა.

„ემა… ვისი ბავშვები არიან ეს?“

ემამ მაშინვე არ უპასუხა.

ამის ნაცვლად, ნაზად მიიზიდა ბიჭები თავისკენ.

ყველაზე პატარა მის ქურთუკს ეჭირა.

დენიელის ხმა მტკიცე გახდა.

„ემა.“

მან ბოლოს ასწია თვალი.

თვალებში ცრემლები უბრწყინავდა.

„შენი არიან.“

სიტყვები ჭექა-ქუხილივით დაეცა.

დენიელს ჰაერი გამოეკვეთა.

„ჩემი… რა?“

„ბიჭები შენი არიან,“ – გაიმეორა ემამ ჩუმად. „სამივე.“

შორის დუმილი ჩამოვარდა.

მანქანები მოძრაობდნენ. ხალხი გადიოდა. ქალაქი თავის რიტმს აგრძელებდა.

მაგრამ დენიელის სამყარო გაჩერდა.

ისევ შეხედა ბავშვებს.

სამეული.

მისი შვილები.

„როგორ არის ეს შესაძლებელი?“ – იკითხა ხმამცურად.

ემამ გვერდზე გააწია მზერა.

„სანამ წამოხვედი, ვერ მოგასწარი მეთქვა.“

დენიელის გონება ხუთი წლით უკან გაფრინდა.

მაშინ, როცა კომპანიის შექმნას ცდილობდა.

როცა ის და ემა პატარა ბინაში ცხოვრობდნენ, მუდამ ფულსა და მომავალზე ჩხუბობდნენ.

იგი წარმატებაზე იყო შეპყრობილი.

მას სტაბილურობა სურდა.

ჩხუბი უფრო ხშირი ხდებოდა.

სანამ ერთ საღამოს არ გავიდა, დარწმუნებული, რომ ოცნებების ასასრულებლად თავისუფლება სჭირდებოდა.

უკან აღარ მიხედია.

და ახლა…

ახლა სამი პატარა ბიჭი იდგა მის წინ, მისივე თვალებით.

დენიელმა ხელი თმაში გაიკარა.

„ორსულად იყავი?“

ემამ ნელა დაუქნია თავი.

„ორი კვირის შემდეგ გავიგე, რომ წამოხვედი.“

„რატომ არ დამიკავშირდი?“

ემამ მწარედ ჩაიცინა.

„ვცადე.“

დენიელი გაშეშდა.

„გირეკავდი. წერილებს გწერდი. მაგრამ შენი ნომერი შეიცვალა.“

კუჭში აუკანკალდა.

„ჩემს ტელეფონს მდივანი პასუხობს –“

„მითხრა, აღარ დავრეკო.“

დენიელს თვალები გაუფართოვდა.

„თქვა, რომ აღარაფერი გინდოდა ჩემთან.“

დიდხანს გაჩუმდა დენიელი.

საშინელი გაცნობიერება ჩნდებოდა გონებაში.

მაშინ მისი კომპანია ახლახან იზრდებოდა. მდივანი იცავდა მის დროს, ყველაფერს ფილტრავდა.

და როგორც ჩანს…

ემასაც გაფილტრავდა.

„რატომ არ მომეძებნე?“ – იკითხა ჩუმად.

ემამ ბიჭებს შეხედა.

„როცა მივხვდი, რაც მოხდა… უკვე გვიანი იყო.“

„რას გულისხმობ?“

„უკვე გაჭირვებაში ვიყავი,“ – თქვა რბილად. „სამეული ადვილი არ არის.“

ერთ-ერთმა ბიჭმა ქურთუკი მოჰკიდა ხელი.

„დედა, მშია.“

დენიელს მკერდი ტკივილმა მოუჭირა.

ემამ ბავშვს თავზე აკოცა.

„ვიცი, ჩემო კარგო.“

დენიელმა შეამჩნია, როგორ გამხდარი იყვნენ ბიჭები.

ფეხსაცმელი გაცვეთილი ჰქონდათ.

ქურთუკები ერთმანეთს არ ეხამებოდა.

„რამდენი ხანია ასე ცხოვრობთ?“ – იკითხა ძლივს შეკავებული ხმით.

ემა ყოყმანობდა.

„დაახლოებით ერთი წელია.“

დენიელმა შიგნით რაღაც გატეხილად იგრძნო.

„უსახლკაროდ ხართ?“

ემამ ოდნავ დაუქნია თავი.

„სამსახური დავკარგე, როცა ბიჭები ზამთარში ავად გახდნენ. ქირა დაგროვდა. ბოლოს…“

ვერ დაასრულა წინადადება.

დენიელმა თვალები დახუჭა.

მთელი ეს ხანი ის ფუფუნებაში ცხოვრობდა.

მისი შვილები კი ქუჩაში იზრდებოდნენ.

დანაშაულის ტალღამ გადაუარა.

„რატომ არ წახვედი თავშესაფარში?“

„ვცადე,“ – თქვა ემამ ჩუმად. „მაგრამ რიგებია. და უმეტესობა სამ შვილიან დედებს არ იღებს.“

ბიჭები ახლა უკვე დენიელს უყურებდნენ.

ყველაზე მაღალი წინ გამოვიდა.

„შენ ჩვენი მამა ხარ?“

უმანკო კითხვამ დენიელს გული აჩვევინა.

ნელა მუხლებზე დაიჩოქა მათ წინ.

ახლა უკვე ახლოდან დაინახა ისინი.

სამი იდენტური პატარა სახე.

სამი წყვილი ცნობისმოყვარე თვალი.

სამი სიცოცხლე, რომელიც გამოტოვა.

„დიახ,“ – ჩასჩურჩულა.

„მე ვარ.“

ბიჭმა მორცხვად გაიღიმა.

„ვიცოდი.“

დენიელმა დახუჭა თვალები.

„იცოდი?“

„ჩვენ გვგავხარ,“ – თქვა ბიჭმა ფაქტიურად.

დენიელმა ნაზად გაიცინა, ყელში ამოვარდნილი სიმსივნის მიუხედავად.

ემა გადატვირთული ჩანდა.

„არ გჭირდება ამის თქმა,“ – ჩაიჩურჩულა.

„არა ჩვენებისთვის ვამბობ.“

დენიელმა ქურთუკი გაიხადა.

ნაზად შემოახვია ყველაზე პატარა ბიჭს.

მერე ემას შეხედა.

„აქ აღარ დარჩებით არც ერთი წუთით.“

ემა ყოყმანობდა.

„დენიელ, ჩვენ არ შეგვიძლია უბრალოდ –“

„შეგვიძლია.“

მან ტელეფონი ამოიღო.

რამდენიმე წუთში მანქანა დაბრუნდა.

მდივანი გაოგნებული გადმოვიდა.

„სერ?“

დენიელი მშვიდად მიუბრუნდა მას.

„შეხვედრები გააუქმე.“

„ყველა?“

„ყველა.“

მან მანქანის კარი გააღო.

ემა და ბიჭები გაშეშებულები იდგნენ.

„შემოდით,“ – თქვა ნაზად.

ემა ყოყმანობდა.

„დენიელ… არ მინდა ქველმოქმედება.“

დენიელმა პირდაპირ თვალებში შეხედა.

„ეს არ არის ქველმოქმედება.“

ბიჭებისკენ გაიხედა.

„ეს ჩემი ოჯახია.“

სამი პატარა ბიჭი აღფრთოვანებული ჩაჯდა მანქანაში.

ემა ნელა გაჰყვა, ჯერ კიდევ ეჭვის თვალით.

როცა მანქანა გაემგზავრა, დენიელმა სარკეში შეხედა ბიჭებს.

ერთი უკვე ეძინა.

მეორე ფანჯრიდან გაოცებით უყურებდა ქალაქს.

მესამე ემას მიყრდნობოდა.

დენიელმა ჩუმად თქვა.

„სახლში მივდივართ.“

ემამ შეხედა.

„სახლში?“

დენიელმა თავი დაუქნია.

„ჩემს სახლში.“

ემა ყოყმანობდა.

„არ გჭირდება ამის გაკეთება.“

დენიელმა თავი დაუქნია.

„მჭირდება.“

ისევ შეხედა ბიჭებს.

„ხუთი წელი გამოვტოვე.“

ხმა ჩუმი, მაგრამ მტკიცე გახდა.

„არც ერთ დღეს აღარ გამოვტოვებ.“

ემას თვალები ცრემლებით აევსო.

წლების შემდეგ პირველად, იმედის ნაპერწკალი გაუჩნდა გულში.

დენიელმა კი ჩუმად დაჰპირდა თავის თავს.

არ აქვს მნიშვნელობა, რა დაუჯდება.

არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენი ხანი დასჭირდება.

ყოველ წამს აინაზღაურებს, რაც შვილებთან ერთად დაკარგა.

რადგან ხანდახან, ცხოვრება მეორე შანსს გაძლევს.

და ამჯერად –

დენიელ ჰარტველი აღარ წავიდოდა.

Visited 70 times, 1 visit(s) today
Оцените статью
Добавить комментарий