მე 55 წლის ვიყავი, 36-წლიანი ქორწინების შემდეგ ახლახან დაქვრივებული, როცა ქმრის დაკრძალვაზე აღმოჩენილმა რაღაცამ დამაეჭვა — მართლა ვიცნობდი კი იმ ადამიანს, ვინც მთელი გულით მიყვარდა.

მისი სახელი გრეგი იყო — დოკუმენტებში რეიმონდ გრეგორი ეწერა, მაგრამ ჩემთვის უბრალოდ გრეგი იყო.
36 წელი ვიყავით დაქორწინებულები. დრამის გარეშე. ზღაპრების გარეშე. უბრალოდ მშვიდი ცხოვრება, აგებული საყიდლების სიებზე, მანქანის მოვლაზე და მის ჩვევაზე — რესტორანში ყოველთვის გარე მხარეს დამჯდარიყო, „თუ შემთხვევით რომელიმე იდიოტი ფანჯარაში შემოვარდებოდა“.
და მერე, ერთ წვიმიან სამშაბათს, სატვირთომ ვერ მოასწრო გაჩერება.
ერთი ზარი. ერთი ვიზიტი საავადმყოფოში. ერთი ექიმი, რომელმაც მითხრა: „ძალიან ვწუხვარ.“
ჩემი ცხოვრება მკვეთრად გაიყო ორ ნაწილად — მანამდე და ამის შემდეგ.
გამოსამშვიდობებელ ცერემონიალზე შინაგანად დაცარიელებული ვიყავი. იმდენი ვიტირე, რომ კანი მტკიოდა. ჩემს დას კაბის შესაკრავი თავად მოუწია — ხელები ისე მიკანკალებდა, ვერ ვაკონტროლებდი.
გრეგი მშვიდად გამოიყურებოდა. ეცვა მუქლურჯი კოსტიუმი, რომელიც ჩვენი ბოლო იუბილესთვის ვიყიდე. თმა მოწესრიგებულად ჰქონდა დავარცხნილი. ხელები გადაჯვარედინებული ედო — თითქოს უბრალოდ ისვენებდა.
ერთი წითელი ვარდი მივიტანე. როცა დავიხარე, რომ მისი ხელებს შორის დამედო, რაღაც სხვა შევნიშნე — პატარა თეთრი წერილი, მისი თითების ქვეშ ჩამალული.
ვიღაცას იქ ჩაედო, ჩემთვის რომ არაფერი ეთქვა.
წერილი ჩანთაში ჩავიდე და საპირფარეშოში გავედი. როცა წავიკითხე, სუნთქვა შემეკრა.
„მიუხედავად იმისა, რომ ვერასდროს ვიყავით ერთად ისე, როგორც ვიმსახურებდით, მე და ჩემი შვილები ყოველთვის გეყვარებით.“
მე და გრეგს შვილები არ გვყავდა.
არა იმიტომ, რომ არ გვინდოდა. იმიტომ, რომ მე ვერ შევძელი.
წლები გამოკვლევებში. ჩუმი გულისტკენა. და გრეგი, რომელიც ყოველთვის მეუბნებოდა: „მე და შენ ვართ. შენ საკმარისი ხარ.“
უსაფრთხოების კამერების ჩანაწერები შევამოწმე.
შავებში ჩაცმული ქალი მარტო მიუახლოვდა კუბოს, ირგვლივ მიმოიხედა და წერილი მის ხელებს ქვეშ შეაცურა.
სიუზან მილერი — მისი მომწოდებელი. ქალი, რომელსაც ადრე შევხვედრივარ.
დაკრძალვაზე შევუპირისპირდი. ყველას თვალწინ განაცხადა, რომ გრეგს მასთან ორი შვილი ჰყავდა.
ვერ დავრჩი. წამოვედი.
მოგვიანებით, სახლში მარტო, გრეგის დღიურები გავხსენი. თერთმეტი ცალი.
ყველა გვერდი ჩვენზე იყო — ჩვენს ცხოვრებაზე, სირთულეებზე, ჩემს უშვილობაზე, მის ურყევ ერთგულებაზე.
მეორე ოჯახი არ არსებობდა.
შემდეგ ტონი შეიცვალა. სიუზანზე წერდა — ბიზნესკონფლიქტებზე, ცუდ მიწოდებებზე, მუქარებზე. წერდა, რომ მას შვილები ჰყავდა და არ უნდოდა, ისინი დაეზიანებინა.
ისინი მისი არ იყვნენ.
დავურეკე პიტერს — გრეგის უახლოეს მეგობარს. მაშინვე დამიჯერა.
მისი შვილი, ბენი, სიუზანის სახლში მივიდა. სიმართლე გამოვლინდა.
სიუზანს ეთქვა ტყუილი. შურისძიება უნდოდა. სურდა, მეც იგივე ტკივილი მეგრძნო, რაც მან იგრძნო.
არანაირი საიდუმლო შვილები. არანაირი ღალატი. მხოლოდ სისასტიკე, გლოვის ნიღბით დაფარული.
იმ ღამით ვიტირე — არა ეჭვისგან, არამედ შვებით.
დავიწყე სიმართლის ჩაწერა. შესანახად. დასამახსოვრებლად.
ჩემი ქორწინება ტყუილი არ ყოფილა.
გრეგი არასრულყოფილი იყო, ჯიუტი, ადამიანური — და ის მე მიყვარდა.
ეს სიმართლე ყველგან იყო მის დღიურებში, ისევ და ისევ ჩაწერილი:
„მე მიყვარს ის.“
ეს არასდროს დაუმალავს.







